Pinned Tweet
واکسن آبله را «ادوارد جنر» انگلیسی کشف کرده بود ولی در ایران هزاران نفر براثر آبله میمردند.
وقتی «امیرکبیر» فرمان واکسن عمومی داد، دعانویس ها شایعه کردند با این دسیسه کفار جن وارد خون میشود.
گرچه خیلیها نزدند و مردند؛ اما بیچاره ملتی که محکوم به تکرار تاریخ است، بدون امیرکبیر.
ترکیب وطن فروشی و حساب باز کردن روی نادانی مخاطب میشود این!
هزاران سال است که بشر «سد» را برای مدیریت کمآبی میسازد، حالا همین را برعکس به خورد مخاطب میدهد که برای اربابش در زدن زیرساخت و سد جاده افکار عمومی را صاف کرده باشد.
پ.ن: انتقاد به سیاست سدسازی جای خودش!
چرا ایران با وجود بحران شدید آب، همچنان به سدسازی ادامه داده است؟ در گزارشمان در نیویورک تایمز، من و اریکا سولومون همپوشانی قابلتوجه میان پروژههای آبی و تأسیسات نظامی را بررسی کردهایم. آیا برخی از این پروژهها کاربرد دوگانه داشتهاند؟ شواهد قطعی وجود ندارد، اما پرسشهایی جدی مطرح است.
#شهرک_موشکی
#بحران_آب
nytimes.com/2026/11/16/world…
15
236
عادل برکم retweeted
نمایشگاه دار ماشین و برداشتن بردن دانشگاه علوم پزشکی تهران به عنوان آدم موفق براشون در مورد برندینگ حرف بزنه !
اینا براتون همچین برنامه ای چیدن شمایی که پزشک بودی و پزشکی میخونی چرا قبول کردی
بیاین فرض کنیم این ماجرا نه در یک کشور اسلامی، حتی در یک کشور شرقی اتفاق افتاده بود. پیکان نقد جز به سبک زندگی و فرهنگ میرفت؟
فرهنگ و سبک زندگی بخاطر بستر جرم (رابطه بدون تعهد و غیررسمی) محکوم میشد. محدودیت سنی برای اعمال جرم، ضعف قضایی تلقی میشد.
ذات خراب و مظلومنمایی ۱/۲
هشدار...؛
پیش از ورود به این داستان، تمامِ ذخیرهی ترحـمِ خـود را در گاوصندوق بگذارید و درش را قفل کنید.
در این روایت، دلسـوزی تنها طعمهای است که یک درنـدهی خونسرد برای صیدِ حماقتِ آدمهـا روی قلاب انداخته است.
---
یک نوجوان ۱۶ ساله در حال مراقبت از پسر ۲۳ ماههی دوستدخترش بود.
کودک از گریه بازنمیایستاد..،
پس او سر پسرک را با بالشی پوشاند و آنقـدر با مشـت به سرش کوبید تا مغزش دچار خونریزی شد.
بله ..کـودک جـان باخـت.
در دادگاه، نوجوان با صدای بلند زار میزد و فریاد میکشید که او را دوست داشته است. اما ناگهان قاضی مکالمهی تلفنیِ او از زندان را خواند و کارش را برای همیشه ساخت.
نام آن پسرک « آستین اسمیت » بود؛ تنها ۲۳ ماه داشت.
دیلان، نوجوان ۱۶ ساله، تنها مانده بود تا مراقب او باشد، اما وقتی آستین آرام نگرفت، او را با بالشی خفه کرد و با مشتهـای گرهکرده به سرش کوبید.
کودک نوپا دچار خونریزی مغزی شد و از دنیا رفت.
در صحن دادگاه، دیلان نمایشی بینقص به راه انداخت. او زار میزد.
فریاد میکشید که هرگز قصد کشتن کسی را نداشته، که آستینِ کوچک را دوست داشته و همهچیز فقط یک اشتباهِ وحشتناک بوده است.
برای لحظهای، تقریباً به نظر میرسید که این نمایش روی هیئت منصفه تأثیر گذاشته است.
اما سپس قاضی نوار ضبطشدهی تماسی را بیرون کشید که دیلان پیش از دادگاه، از زنـدان با مادرش گرفته بود. در آن نوار، او با صدای خودش نقشهاش را چنین چیده بود؛
من یک بچهی ۱۶ سالهی مو بلوندم. فقط کافی است جلوی هیئت منصفه گریه کنم...
دلشان به حالم خواهد سوخت.
او سوگوار نبود،
او تنها در حالِ تمرینِ نقشش بود.
قاضی اشد مجازات را برای او برید... ۲۵ سال حبس تا ابد.
---
ذاتِ آدمـی، گـاه چنان در تاریکیِ خویش رسوب میکند که وحشتناکتریـن جنایات، نه در لحظهی فشردنِ گلو، بلکه در ثانیهی چکیدنِ اشکهـای دروغینِ پس از آن رخ میدهند.
تماشای انسانـی که با دستانی آغشته به خـونِ یک طفل، نقابِ معصومیت بر چهره میزند و هقهقِ سوگـواری سر میدهد، دهشتناکتریـن پرده از نمایشِ انحطاطِ روان است.
او با این نمایش، تنها جانِ یک کودک را نگرفت..؛
بلکه واژهی مقدسِ عشـق را به لجن کشید و ثابت کرد که چگونه یک ذهنِ مسموم میتواند احساساتِ پاکِ بشری را به ابزاری حقیر برای فـرار از تـاوان تبدیل کند.
اشـک، همیشه نمادِ پشیمانی یا انـدوه نیست.
گاهی اشـک، برندهترین سلاحِ یک درنده است که برای رام کردنِ احساساتِ دیگران به کار میرود.
وقتی یک ذهنِ تاریـک با خونسردیِ تمام روی ترحـمِ دیگران حساب باز میکند، نشان میدهد که هیولاها دیگر در تاریکیِ جنگلهـا پنهان نمیشوند...
آنهـا با چهرههایی آرام، موهایی روشن و چشمانی خیس، درست روبـروی قاضی و قانون میایستند و برای فریـب، تمرینِ گریه میکنند.
این همان حقیقتی است که پذیرفتنش، استخوانِ ادراک را میتراشد..؛
آدمـی، تنها موجـودی است که میتواند دریدنِ یک جان را با دستهـایش انجام دهد و تطهیرِ خویش را با فریبِ چشمهایـش.
و تلختریـن نقطهی این انقراضِ درونی آنجاست که وقتی نقابِ آن سوگوارِ دروغین فرو میافتد، تازه آشکار میشود ترسناکتریـن بخشِ هستی، نه در طوفانهـا و زلزلههـا، بلکه در خونسردیِ مطلقی نهفته است که میتواند پس از متلاشی کردنِ یک زندگی، با آرامشِ تمام، دیالوگهـای پـردهی آخـر را برای گریستن تمریـن نماید.
{ آدرین }
[ مخصوصِ آنانی که به فـکـر کردن آلرژی ندارند ]
1
7
532
عادل برکم retweeted
بی سوادی و طبل توخالی بودن ثابتی کیف کفش جناب جلیلی در ۳۰ ثانیه اثبات شد
ثابتی عصاره جلیلی
محافظ برق رو میخریم که به وسایل آسیب نرسه! اما ظاهراً برعکسه، با این محافظ برق به ساعت نرسید که هم خودش سوخت، هم به سیمکشی دفتر آسیب زد!!
بجز اینکه حواستون به برند معتبر باشه و اشتباه من رو تکرار نکنید. گول گارانتی و... هم نخورید، اصلا شماره تماس پاسخگو نبود.
1
23
414
عادل برکم retweeted
🔸مدرسه به مثابهی آزمایشگاه🔸
به واسطهی آنکه والد دو فرزند هستم، چند سالی است که بیشتر و از نزدیک درگیر موضوع مدرسه شدهام و مدارس متعدد و متنوعی را در تهران و اصفهان مشاهده و بررسی اجمالی کردهام. آنچه میتوانم بهعنوان نتیجهی مشاهداتم بگویم اینست که یکی از بهخودرهاشدهترین و بیضابطهترین حوزهها در کشور، همین نظام آموزش عمومی (ابتدایی و متوسطه) است.
من با ساختارهای آموزش عمومی در دیگر کشورها آشنا نیستم، ولی بعید میدانم کشورهایی که توسعه یافتهاند یا در مسیر توسعه اند، چنین شلختگیای در نهاد آموزش خود را تاب بیاورند.
در کشور ما، مدارس غیردولتی در اقسام متنوعشان، از یک سو به بنگاههایی پرسود برای بیزینس شیک و «فرهنگی» مبدل شدهاند که با کالاییکردن آموزش و رقابت در ارایهی خدمات لاکچری به مشتریان خود با گروه هدف طبقهی نوکیسهی شهری، به تعمیق شکاف طبقاتی و بیعدالتی آموزشی دامن میزنند؛ و از سوی دیگر، به میدان رقابت هویتهای متعارض اجتماعی سیاسی و مصاف الگوهای سبک زندگی مبدل شدهاند و مسیر تمایز و تنزهطلبی و زیست گلخانهای شهروندان آیندهی کشور را هموار میسازند. حاصل آنکه از سکولارترین جریانها تا سنتیترین و مذهبیترین گرایشها و بسیاری از جریانات و رجال سیاسی و اقتصادی و مذهبی هرکدام مدرسههای خود را دارند و مدل آموزشی و تربیتی مورد پسند خود را در آنها اعمال میکنند. جمعهبازاری است که هرکس که توانسته، با هر میزان از شایستگی و تخصص، بساط خود را در آن پهن کرده است. از مدرسهای که دانشآموزانش در صبحگاه با آهنگ ساسی مانکن دستهجمعی میرقصند داریم تا مدرسهای که صبحِ بچهها با زیارت عاشورا شروع میشود. هر دو مدرسه در یک شهر و در فاصلهی چند کیلومتری از هم.
این میان، دخترکان و پسرکان معصوم به موشهای آزمایشگاهی تبدیل شدهاند تا صاحبان مدارس، الگوها و مدلهای آموزشی و تربیتیِ مندرآوردی و خودساختهشان را، با برندهای تبلیغاتی مختلف، از مدرن و پیشرفته و هوماسکول و هوشمند تا تحولخواه و قرآنی و مسجدمحور، روی آنها آزمایش کنند.
و عجبا که در این مناسبات، متولی رسمی یعنی وزارت آموزش و پرورش عملاً غایب است و بهرغم تشکیلات عریض و طویلش نقشی فراتر از مترسک سر جالیز ایفا نمیکند.
این هم از عجایبِ نهاد دولت در ایران است که خیلی جاها که نباید باشد، هست؛ و خیلی جاها مثل آموزش عمومی که اتفاقا باید باشد، غایب است و جامعه را به خود وا نهاده است.
این وضعیت، نامش هرچه باشد تکثرگرایی و تنوعپذیری نیست؛ بیدولتی و غیبت حکمرانی است، آنهم در یکی از مهمترین عرصههای جامعهپذیری افراد.
یکی از بسترهای تولید به جامعهی چندقطبیشده که شهروندانش زبان هم را نمیفهمند و رسیدن به تفاهم در آن دشوار است، نظیر آنچه در همین چند ماه شاهد بوده و هستیم، همین وضعیت است: وقتی کلونیسازی و تمایز از مدرسه و خانواده آغاز میشود و تا جامعه امتداد مییابد.
[سریع بگم و برم] در زمانهای که فوکویاما هم تسلیم شده، اعتماد به نفس بالایی دارید در تعریف و تمجید و تشخیص لیبرال و چپ و... .
عادل برکم retweeted
سازه «تغار رستم» فقط عمیقترین تنوره آبی ایران در یزد نیست، بلکه اراده سختکوش ایرانی را در خلال هزارهها نمایان میکند. چهار نسل یک خانواده با مهندسی شگفتانگیز و تلاشخستگیناپذیر بدون آنکه خود ثمره تلاششان را ببینند، منبع آبی و میراث فرهنگی ارزشمندی را برای آیندگان به یادگار گذاشتند.
به هویت تمدنی ایران مفتخر باشیم، بدون آنکه در دام دوگانه تنزلدهنده خودبرتربینی و خودکوچکبینی گرفتار شویم. ما نیازی به تقلید و ادغام هویتی در تمدنهای دیگر نداریم. درسآموزی و رویکردهای تلفیقگرا از مزیتهای ملل دیگر بحث متفاوتی است.
بکوشیم چون آنان آیندهساز باشیم. این افتخار از آن ملت ایران و زنان و مردان گمنام و یا مشهور است، به حکومتهای مستقر ارتباطی ندارد.
اپستاین فوتبال ایران، ماجرای قلعهنویی و عملکرد تیمملی نیست.
«بیآبرویی بزرگ» فدراسیون فوتبال، برگزاری یک رقابت ۴جانبه برای سهمیه آسیا و معرفی بازنده به جای برنده است. اگر ترامپ توانست با جنگ، اپستاین را از یادها پاک کند، این فساد عیان هم فراموش خواهد شد.
#چادرملو
1
8
672
واقعا درخشان!
از این جهت که این رخنه و ضعف اطلاعاتی-نظامی که در امتداد جامعهای قطبی و ناراضی بوجود آمده دقیقا مسئولش باند گوینده است.
محصول همان چندسال سکانداری مستقیم این گروه در راس نهادهای کشور، محصول چند دهه کارشکنی در توسعه، جاده صاف کنی برای دشمن با شعار و هزینهآفرینی.
سخنان درخشان وحید جلیلی:
ترامپ آزادی عمل داشته باشد که رهبر ما را به قتل برساند،دانشآموزان زیر ۱۲ سال ما را به شهادت برساند، سرداران و دانشمندان ما را شهید کند ولی غربگراها نگران هستند که مبادا وقیحترین قاتلان از جانب ملّت ایران احساس نگرانی کند. اسم این را هم میگذارند عقلانیت
4
303
عادل برکم retweeted
سفسطه نکنید!
ما نمیگیم شما باعث شروع جنگ بودید یا هستید، این جنگ نتیجه سیاست های غلط ج.ا و قدرت طلبی امریکا و صهیون هست اما توقع نداشته باشید موافق بودن و خوشحال بودنتون از جنگ رو فراموش کنیم
توقع نداشته باشید وقتی حمله نظامی رو کمک بشر دوستانه معرفی کردید الان یادتون نیفتیم/۱
آنچه دیده میشود «فریاد حاضرین» است و آنچه پنهان است؛ «آه غایبین». معیار زمین اگر اولیاست، آسمان ضامن دومی است تا در گوش زمان بماند: فغان از بذر درد و کینه که یادگار مانده و قوام زمین اجدادی را گرفته. آه! از زمین سوخته که خون میجوشد و آه از آسمان که آتش میبارد.
That time when an unarmed Iranian ship was invited to take part in an Indian naval exercise alongside the United States.
Its sailors were welcomed on land and paraded before Indian President Modi as a gesture of respect.
Then, at the last moment, the United States suddenly abruptly withdrew from the exercise,only to wait and torpedo the very ship it had just stood beside.
What followed was even more grotesque.
After attacking an unarmed vessel, the US refused to rescue the sailors it had blown into the sea, abandoning them to drown.
The grim work of recovering bodies was left to the Sri Lankan Navy.
This wasn’t warfare,it was treachery of the most disgraceful kind: an ambush carried out under the pretense of diplomacy, followed by a cold refusal to show even the most basic human decency to the dying.
It would represent a collapse of every norm that supposedly governs civilized conduct at sea.
And yet, instead of outrage, much of the American media response has been indifference or rationalization.
The bombing of a girls’ school is brushed aside; talk of carpet-bombing Tehran is floated as if it were just another policy option.
When atrocities are normalized and cruelty is laundered into “strategy,” the line between reporting and complicity begins to disappear......
تا قبل از ۸۴ و مفتبازی کردن نقش «بچه شر بینالملل» برای اسرائیل:
زیرساخت هستهای بمباران نشده بود. طبقه متوسط داشتیم. رشد اقتصادی مثبت و تعامل اقتصادی با دنیا داشتیم. رابطه با همسایگان مثبت بود. حزبالله، در برابر اسراییل بازدارندگی داشت. وجهه بینالمللی به مراتب بالاتر داشتیم.
اینکه رژیم صهیونسیتی نه تنها ترسی از جنگ مجدد ندارد که تمایل هم دارد و تهدید میکند. واقعیت دردناکی است. هم سیستم نظامی رغم سالها شعار «شخم زدن» در ایجاد بازدارندگی لازم موفق نبوده و هم سیستم اطلاعاتی با سالها شعار «مقابله با نفوذ» ناکام مانده.
#واضحات
1
15
766



















