This will be my final entry on the subject. I'm sorry for having been so active in the last 24 hours. Nevertheless, Solidarity (Pol. Solidarność) is part of our tradition, something which we discovered the hard way through history. I believe in our shared European future. What I mean is not federations but rather the establishment of close relationships within the EU. I've always been engaged in this activity, for instance, by co-founding the Interest Group on Algorithmic Foundations of Information Technology (IGAFIT), a pan-European initiative aimed at supporting the development of algorithms - igafit.mimuw.edu.pl/. In fact, we really did make the effort to look throughout all of Europe in order to find other people like us. We are members of the European Laboratory for Learning and Intelligent Systems (ELLIS) - a pan-European network of excellence in the field of AI - ellis.eu/. We are giving our full support to our joint initiatives in the area of AI from Warsaw. It is sad to note that once again there is a clear split throughout the EU, and it is surprising that 54 prominent Europeans consider this acceptable. The position I have been taking over the past 24 hours is that it is not fine. Good luck with the Rhine Group! But, as I have already said several times: “Even if politics and markets will not unite, we scientists and entrepreneurs need to learn how to act in the favor of Europe as a whole. Furthermore, we must ensure we train the next generation of such leaders.” That's why I intend to carry out training such leaders in the future as well! Mario Draghi @patrickc @lgaricano @alexroulet Alexis Kohler @_alice_evans Andrea Pignataro Andreu Mas-Colell Annette Mosman Bastian Nominacher Beatrice Weder di Mauro Bengt Holmström @BenoitCoeure @BrunoLeMaire Carlos Torres Vila Cristina Garmendia @D_Schwarzer @FDecarolis Francesco Giavazzi Gerd Chrzanowski @HeleneHuby @Kadriilham Jeannette zu Fürstenberg @jzettelmeyer Jesús Saa-Requejo @JoaoCosta_PT @johnvanreenen @joergkukies @KarienvanGennip Lars-Hendrik Röller @LaurenceBoone @leopoldasch @ldreyfus Luca Ferrari @LucreziaReichli @matthewclifford @MiebachMichael @MSchularick @CompetitionProf @nzennstrom Per Strömberg Philippe Aghion @pogourinchas @RHDijkgraaf @khalafroula @klarnaseb Sir Tim Besley @tobi @IlvesToomas Ulrike Malmendier Vittorio Colao @xavier_jaravel @Xavier75 @zannymb

"Everyone make mistakes, but if you make the same mistake twice, it's no longer a mistake, it's a choice." Involvement of stakeholders from CEE member states were notably marginal in @MARIODRAGHI19 report, now none from CEE was invited to form Rhine Group: rhinegroup.eu/. Hard to call it "right steps". You cannot talk about competitive Europe skiping European growth chanpions: xitter.cf/mmpiatkowski/status/20…. @mmpiatkowski To avoid mistakes like this, we need a truly connected Europe - an idea I recently outlined here: xitter.cf/piotrsankowski/status/…

Odnosząc się do trafnego wpisu Rafała Brzoski: pełna zgoda. Dla mnie to, co obserwujemy, to kolejny drastyczny przejaw braku suwerenności technologicznej UE. Oddaliśmy nasze cyfrowe życie – od dostępu do informacji po kluczowe usługi – w ręce rozwiązań z USA, gdzie etyczne standardy biznesu są niepokojąco niskie. Często opierają się one na mechanizmach, które w Europie nazwalibyśmy wprost: uznanym prawnie scamem. Stany Zjednoczone zbudowały swoją niesłychaną dominację rynkową m.in. dzięki akceptacji drapieżnych zachowań, w których „oszustwa w białych kołnierzykach” są tolerowane, o ile zasilają wzrost gospodarczy. Najbardziej jaskrawym przykładem jest system prywatnej opieki zdrowotnej. Zautomatyzowane, ślepe algorytmy odrzucają tam masowo słuszne świadczenia pod absurdalnymi, administracyjnymi pretekstami. Ten zinstytucjonalizowany w skali narodu scam jest precyzyjnie obliczony na asymetrię zmęczenia ułomnego człowieka – 99% poszkodowanych chorych, odłączonych od kroplówek, nie ma siły ani środków, by walczyć w sądach. Bezkarność jest wpisana w DNA tego modelu przez potężny lobbing i brak wyroków skazujących dla prezesów. Liczby bezwzględne przerażają. Tylko w 2024 r. amerykańscy ubezpieczyciele (platforma HealthCare.gov) otrzymali niemal 496 mln roszczeń, z czego 451 mln dotyczyło usług w sieci (in-network). Korporacje odrzuciły ok. 85 milionów z nich (19%). W przypadku świadczeń ratujących życie lub poza siecią (out-of-network) wskaźnik odmów osiągnął 37%. Skutkiem jest natychmiastowe przerzucenie ciężaru na pacjenta i unikalny w świecie zachodnim fenomen „medycznych bankructw”. Z punktu widzenia europejskiego konsumenta to niewyobrażalne. Gdyby u nas legalna instytucja finansowa odrzucała co czwarty wniosek (lub co trzeci, jak UnitedHealth w 2023 r.), natychmiast straciłaby licencję, a zarząd trafiłby do aresztu za masową defraudację. W USA to innowacyjna optymalizacja zysków. Amerykańskie ubezpieczenia to „czarna skrzynka”. Klient porównuje tylko składki i udziały własne, nie mając pojęcia, że oszczędzając 10 dolarów miesięcznie, kupuje produkt, który z 35% prawdopodobieństwem odrzuci opłacenie operacji kardiologicznej. Odrzucanie roszczeń nie jest błędem pracowniczym – to chłodno wykalkulowany rdzeń modelu biznesowego. Kary wypłacane temu 1% upartych pacjentów to zaledwie wkalkulowany cost of doing business, nic nieznaczący przy miliardach zatrzymanych dzięki tym, którzy się poddali. Te praktyki nie ograniczają się do zdrowia. Podobnie działa branża ubezpieczeń komunikacyjnych i majątkowych. W latach 90. gigant Allstate, wspierany przez McKinsey, wdrożył model CCPR, zamieniając proces odszkodowawczy w grę o sumie zerowej - zysk dla nas, a strata dla klienta. Strategia dzieliła klientów: najpierw oferowano błyskawiczne, zaniżone ugody („aksamitne rękawiczki”), a gdy poszkodowany walczył o swoje, uruchamiano „rękawice bokserskie” i strategię Aligatora (Odmów, Opóźniaj, Broń się). Oprogramowanie Colossus systemowo zaniżało wyceny obrażeń o 20-35%. Zyski Allstate z 2 mld dolarów podwoiły się do 4,6 mld w 2007 r. Kiedy sąd w Missouri nakazał ujawnienie wewnętrznych dokumentów tego procederu, korporacja wolała płacić 25 000 USD kary dziennie (łącznie 7 mln USD) za obrazę sądu. Przy 4,6 mld zysku był to śmiesznie niski podatek od ukrywania własnego scamu. To patologiczne podejście szybko się nie zmieni. Stany Zjednoczone mają długą tradycję traktowania scamów jako kosztu operacyjnego oraz systemowego zdejmowania osobistej odpowiedzialności z zarządów. Służą do tego umowy o odroczeniu ścigania (DPA) i nieściganiu (NPA). Korporacja płaci gigantyczną karę, obiecuje poprawę i unika wyroku. Baza Violation Tracker notuje ponad 500 takich ugód na łączną kwotę ponad 50 miliardów dolarów. Dopóki w Europie nie zbudujemy prawdziwej suwerenności technologicznej oraz nie wprowadzimy osobistej odpowiedzialności dla zarządów korporacji, będziemy nieustannie narażeni na import tych drapieżnych, bezdusznych modeli wprost na nasze podwórko. Także Meta gra w tą grę, a kary jakie zapłaci za te scamy po prostu są wliczone w koszt prowadzenia biznesu.

Europe has a dirty little secret. Poland is the continent's "Talented Kid," but let’s be brutally honest: we act like the bullied nerd who happily does everyone else’s homework for pennies while they take all the credit and get insanely rich. If you look at the viral "If Europe Was A Class" map circulating right now, we get the "Talented kid" badge. The map is correct. But they forgot to add: "...who has absolutely no idea how good they are." Look at the hard data. We currently rank #2 globally in all-time medals at the International Olympiad in Informatics (en.wikipedia.org/wiki/Intern…). Second in the world. We are an absolute factory of algorithmic and mathematical talent. So, what do we do with this world-class brainpower? We export it. Instead of building our own trillion-dollar empires, we've spent years quietly writing the core code, building the deeptech, and training the AI models that fuel Western startups. We are the ultimate outsourced brainpower, humbly accepting a pat on the back while others IPO on our work. I touched on this exact dynamic recently on X: xitter.cf/piotrsankowski/status/… We have the raw intellect to dominate be strongly present in global deeptech. What we are missing is the audacity to own our IP, keep the talent here, and build our own global champions. It’s time the talented kid stopped doing the bully's homework and started running the school.

Great news has reached us from Astana! On August 2-8, 2026, the 3rd International Artificial Intelligence Olympiad (IOAI) took place there. Competing against over 400 participants from 103 countries and territories, the Polish representation achieved an outstanding result: every single one of our eight contestants won a medal! 🥇🥈🥉 According to the unofficial country rankings, we took 3rd place in the world - right behind China and Russia. These results are incredibly thrilling, but they also immediately bring up the thought that many of these brilliant minds will choose to pursue their academic careers outside of Poland. Olympiads are a very personal subject for me because they play a key role in shaping exceptional talents. I am a prime example of this myself - my scientific path was shaped, among other things, by the Olympiad in Informatics (you can peek at my old struggles here: oi.edu.pl/contestants/Piotr%…). Over time, my role changed - I participated several times as a team leader or coach during training camps organized in Poland, as well as joint Polish-Czech-Slovak camps. For a few years, I was also responsible for maintaining the software that automatically evaluated tasks at the OI. It was often a huge responsibility and a real school of life! Sometimes I messed up a bit, too... 💻 Olympiads are also a wonderful "relay of generations." I look with immense satisfaction at the organizational contributions of the people I've had the opportunity to work with. Take Marek Adamczyk, who worked on my ERC project. We've collaborated many times, and that's why I can sometimes call him my mentee - and he was actually one of the people who created the Artificial Intelligence Olympiad in Poland! 🤖 Then there's my former PhD student, Kuba Łącki, who for many years worked for the Olympiad in Informatics as a jury member, committee member, as well as a committee member of the International Olympiad in Informatics (IOI) and co-organizer of the iconic Algorithmic Engagements (Potyczki Algorytmiczne). The relay continues. Today, IDEAS alumni are already taking care of the next generations of Olympians - at AI Olympiad. As @Jacek_Stasz recently commented on this process online: "Witold Drzewakowski and Marcin Podhajski, mentors, yet they were just recently receiving mentoring at IDEAS under the PhD program. Now you can clearly see the work of @piotrsankowski. Gentlemen, Congratulations and Good Luck!" It's so great to see this! 🎓 However, we have to face reality. As Poland, we are still struggling with the "brain drain" - the loss of our best talents. The successes in Astana show just how outstanding our youth is, but often the fruits of their labor are reaped by other economies. But there is hope! A recent article in "The Economist" (economist.com/china/2026/08/…) brilliantly showed that this trend can be reversed. In the span of just 25 years, China managed to make an incredible journey: from having only ten to twenty percent of people returning from abroad, to nearly 100%. This is proof that thoughtful, foundational work makes sense. Let's build an ecosystem for young people in Poland that they will want to return to!