Amin Parvin

سال ۱۴۰۴ تا اینجا بدترین سال عمرم بود ولی اگر مقرر شده باشد که درب بر همان پاشنه قبلی بچرخد، در سال ۱۴۰۵ به جایی می‌رسیم که ۱۴۰۴ به آرزو و رویایی دست‌نیافتنی برای ایران و ایرانی بدل شود. سالی بدون جنگ، ویرانی و فیلترینگ برای همه‌ی شما آرزو می کنم.

داستان «درپوش وان حمام» در شوروی کمونیستی می‌گن در شوروی مردم باید سال‌ها در صف می‌موندن تا بالاخره صاحب یک آپارتمان بشن. از اونجایی که این آپارتمان‌ها قرار بود نماد آیندهٔ درخشان کمونیسم باشن، طبیعتاً باید وان حموم هم می‌داشتن. پس کارخونه‌ها با تمام توان دست‌به‌کار شدن و شروع کردن به تولید انبوه «وان حموم». همه‌چیز طبق برنامه پیش می‌رفت، جز یه مشکل کوچولو: رفقا یادشون رفته بود درپوش وان را هم تولید بکنن! حالا اون شهروند خوش‌شانسی که بعد از سال‌ها انتظار صاحب آپارتمان و وان حموم شده بود، نمی‌تونست حتی یه بار در اون حموم بکنه. چرا؟ چون هرچی آب داخل وان می‌ریخت، از اون سوراخ کفش خارج می‌شد. خلاصه وان حموم در شوروی کاربرد تازه‌ای پیدا کرده بود: نه برای حموم کردن، بلکه برای نمایش دستاوردهای کمونیستی به دوستان و آشنایان. وان داشتن، آب هم داشتن، فقط نمی‌تونستن در وان آب نگه دارند.

خرامان از درم بازآ کت از جان آرزومندم به دیدار تو خوشنودم به گفتار تو خرسندم - سعدی

بلاتکلیفی به حدی رسیده که نمی‌دونی یه اکانت و اشتراک اینترنتی رو تمدید کنی یا نه.

«جنگ میان بول و غایط است.» این توصیف درخشان «صادق هدایت» از درگیری‌های سیاسی و جناحی بی‌ارزش و مبتذلی است که اتفاقا این دو روز بیشتر از قبل دیدیم. اصل متنش هم اینه: «در سو قصدی که در اطلاعات چاپ می‌شود دلیل بارز آنست. جنگ میان بول و غایط است.» - بول یعنی ادرار. - غایط یعنی مدفوع.

وقتی جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ آغاز شد، در پاریس، جمعیت زیادی با بطری‌های شامپاین به ایستگاه «گار دو لِست» رفتند و فریاد می‌زدند: «به سوی برلین! به سوی برلین!» در آلمان هم اوضاع چندان متفاوت نبود. مردم در در ایستگاه مرکزی برلین جمع شده بودند و شعار می‌دادند: «به سوی پاریس! به سوی پاریس!» همه تصور می‌کردند جنگی کوتاه و پیروزمندانه در پیش است. هیچ‌کس نمی‌دانست جنگی که با این همه شور و هیجان آغاز شده، قرار است بیش از چهار سال طول بکشد، جان میلیون‌ها انسان را بگیرد و به فروپاشی چهار امپراتوری بزرگ منجر شود. - جان مریمن، دورۀ تاریخ تمدن اروپایی، دانشگاه ییل

در فیلم «نبرد الجزیره» یه صحنۀ هولناک وجود دارد که نمی‌شود فراموشش کرد. یه جایی از فیلم، دوربین به دنبال زنی می‌رود که برای بمب‌گذاری به کافه‌ای رفته است. زن خیلی آرام به چهرهٔ آدم‌هایی نگاه می‌کند که قرار است کشته بشوند، مادری را می‌بیند که با کودکش آنجا حضور دارد و کسانی را می‌بیند که در بخش فرانسوی شهر مشغول نوشیدن‌اند. بااین‌حال تصمیم می‌گیرد بمب را کار بگذارد. زن می‌داند چه کسانی قربانی خواهند شد، اما «دانستن» مانع اجرای تصمیمش نمی‌شود. به گمان من، اینجا هم‌زمان سه اتفاق رخ می‌دهد: عادی‌سازی خشونت، تبدیل شدن آدم‌های معمولی به اهداف مشروع سیاسی و منطقی که چنین خشونتی را توجیه می‌کند. به عقیدۀ من، این سومی از همه خطرناکتر است. - فیلم نبرد الجزیره محصول ۱۹۶۶، ساختهٔ جیلو پونته‌کوروو است.

۲۵ دقیقۀ گذشته رو با اپراتورهای مختلف و کانفیگ‌های رنگارنگ همنشین بودم تا تونستم وصل بشم. فکر و خیال قطع شدن همین فیلترنت و بازگشت به فارس تعاملی آدم رو فلج می‌کنه. دیگه این آخری تلویزیون رو هم روشن کرده بودم که ببینم چیزی شده دوباره که شکر خدا وصل شد.

روزی که برای اولین‌بار دبی رفتم قیمت درهم امارات حدودا ۲۳۰ تومن بود. امروز همون اول بازار که نرخ حواله گرفتم (تازه اگه بتونن جمع‌جور کنن) هر یک درهم امارات ۷۵٬۱۸۰ تومن قیمت خورد. چی بود و چی شد؟

به شکوفه‌ها به باران برسان سلام ما را پارک نیاوران امروز صبح، باران پائیزی زیبا و مردمان عزیز این سرزمین‌ که همچنان به امید روزهای بهتر، تلخی روزگار را تاب می‌آورند.

در لحظۀ خاصی از اکنون، تصویری از گذشته می‌تواند ناگهان معنایی تازه پیدا کند. به آن زن که پرچم سه‌رنگ فرانسه را در دست دارد و مردم را به جلو هدایت می‌کند (نماد آزادی) نگاه کنید. ببینید که چگونه برای پیش‌رفتن، ناچار است از روی اجساد کشته‌شدگان عبور کند. تو گویی در این اثر، گذشته و آینده در یک تصویر به هم رسیده باشند. آزادی اینجا هم به وعده‌ای در آینده بدل می‌شود، ولی این مردگان‌اند که بهای تاریخی این وعده را می‌پردازند و فراموش می‌شوند. به قول والتر بنیامین، گذشته چیزی نیست که برای همیشه تمام شده باشد. تصویری از آن می‌تواند در لحظه‌ای از اکنون دوباره ظاهر شود و معنایی تازه پیدا کند. - اوژن دلاکرو، «آزادی مردم را هدایت می‌کند» (۱۸۳۰)، انقلاب ژوئیهٔ فرانسه.

توی کسب‌وکارتون هر تصمیمی گرفتید، مسئولیتش را هم بپذیرید و پیامدهایش را «گردن» بگیرید. سخت است ولی با این‌کار بین نيروهای خودتون و هم در میان مشتریانتون اعتماد ایجاد می‌کنید. هیچ‌چیزی مثل «اعتباری»که این مسئولیت‌پذیریتان به ارمغان می‌آورد نجات‌بخش دوران‌های سخت نیست.