𝙰𝚝𝚒𝚕𝚕𝚒𝚞𝚜

Kendini Fatih’in en büyük düşmanı sanan Mátyás / Bayındıroğlu Uzun Hasan

📌Celâleddin Harezmşah’ın cesaretini ve kahramanlığını gören Cengiz Han, oğullarına dönerek şöyle der: “Böyle bir oğula sahip olan babaya ne mutlu! Su ve ateş gibi iki belâ girdabından kendini kurtarıp sahile vardı. O başımıza büyük işler açacak. Onun karşısında akıllı bir insan nasıl gafil durabilir?”

Boş boş filmler çekeceğinize 16. YY'ın en büyük adamını anlatan bir film çekinde izleyelim.

Kadınları ve annesi moğollara esir düşmesin diye nehirde boğdurtan Celaleddin Harezmşah:

“Tañrı Arslanı ‘Alī”

📌Sultan 1. Abdülhamid’in Ruhşah’a Mektubu: Rūḥşāh’ım Ḥamīd’iñ saña ḳurbān ola Cenāb-ı Ḫallāḳ-ı ‘ālem cemī‘-i maḫlūḳātıñ ḫāliḳidir. Bir ḳuṣūr ile ‘aẕāb eylemez. Efendim saña bende olmuş bir ḳuluñum. İster beni ḍarb eyle ister öldür, saña teslimīm. Bu gece gel niyāzımdır. Vallāhi sebeb-i ‘illetim ve belki mevtim olursun. Ayaġıñ altına yüzüm gözüm sürerek ricā’ iderim. Kendimi żabṭ idemiyorum billāhi’l-‘aẓīm.

📌Ya ḳırḳ yıl biz siziñle ṣulḥ idüb yā kimiñle Āl-i ‘Os̱mān cenk itsün Vasvar Antlaşması müzakereleri sırasında Avusturya elçisi 40 yıllık barış teklif edince Köprülüzâde Fazıl Ahmed Paşa, “Ya ḳırḳ yıl biz siziñle ṣulḥ idüb yā kimiñle Āl-i ‘Os̱mān cenk itsün?” diyerek bu teklifi kabul etmedi ve elçiyi kovdu. Görüşmelerin devamında karşılıklı maddeler üzerinde uzlaşılmasıyla barış süresi 22 yıla indirildi.

📌Bolay ki Sulṭān Selīm’e vezīr olasun “Şöyle naḳl eylediler ki merḥūm Pīrī Paşa vezāret ṣadrında dā’imā bī-ḳarīne vü yektā olub vezīr nāmına olanlar ayına varmadın siyāsetle nā-būd olmaġın Sulṭān Selīm merḥūmuñ zemān-ı salṭanatları bir dereceye varmış idi ki devletlüler birbirine bed-du‘ā itdükde ‘Bolay ki Sulṭān Selīm’e vezīr olasun.’ dirlerdi.”

“Yedi iḳlīm sulṭānı İskender-i s̱ānī şāḥ-ı Rūm-ı ‘Arab ve’l-‘Acem Sulṭān Selīm şāh-ı cihān ḳaġan arslan gibi ıñrayub ve yedi başlu ejderhā gibi ġıjġırub hevl-i heybet ile Ḳızılbaş çerisinüñ üzerine at depdi.”

📌Sünnet Düğünü Sırasında Kanûnî Sultan Süleyman ile İbrâhim Paşa Arasında Geçen Konuşma: Kanûnî Sultan Süleyman oğulları Mustafa, Mehmet ve Selim’in sünnet düğününü yaptırdığı sırada İbrâhim Paşa’ya, “Seniñ dügünüñ ile benim dügünüm nicedir, ḳanġısı mükellefdir, nice añlarsın?” diye sormuş. İbrâhim Paşa, “Benim dügünüm ḳadar dügün devr-i Ādem’den bu deme gelinceye degin görülmüş degildür. Ne olmuşdur ve ne olacaḳdır.” diye cevap verince padişah, “İbrāhīm da‘vāya ma‘nā ‘āşıḳa nişān gerekdür. Seniñ dügünüñ bizim dügünümüzden ‘alī olduġuna ve şöhret ve şān bulduġuna delīliñ nedir?” demiş. Bunun üzerine İbrâhim Paşa, “Benim dügünimi bi’ẕ-ẕāt Mekke ve Medīne Pādişāhı Süleymān-ı zemān ve ḫalīfe-i bülend āsitān ve s̱üreyyā mekān ḥażretleri teşrīf buyurdılar. Seniñ dügünüñe o rütbede kimse gelmek vāḳi‘ oldu mı?” karşılığını vermiş, padişah da cevap olarak “İbrāhīm saña hezār-ı taḥsīn ki bizi bu te’vīliñ ile ilzām itdiñ.” demiştir.