TheHeartbeatEcho

I have been struggling with depression lot during this pandemic. Lost my job Family burden Financial burden, etc Somehow, I managed to keep busy with my cooking activities, photography... & mostly here, the good souls who are with me. Thanks! Lots of love! ❤😍❤

இன்று உன் பிறந்தநாள் வானில் விடியல் போல் ஒளி வீசும் நாள் புதிய கனவுகள் உன் மனதில் மலரும் பூக்களாய் பூக்கட்டும் வாழ்க்கை பாதையில் நீ நடக்கும் போது காற்று உனக்கு துணையாக வரட்டும் மழை உனக்கு அருளாக பெய்திட வெயில் உனக்கு வெற்றியாக மலரட்டும் சிரிப்பு உன் முகத்தில் என்றும் இருக்கட்டும் கண்ணீர் மகிழ்ச்சியின் அடையாளமாக மாறட்டும் நண்பர்கள் உன்னோடு நின்று குடும்பம் உன்னை அரவணைக்கட்டும் ஆரோக்கியம் உன் உடலில் நிரம்பிட அமைதி உன் மனதில் தங்கட்டும் ஆனந்தம் உன் வாழ்க்கையில் வளரட்டும் வெற்றி உன் அடியொற்றி வரட்டும் கனவுகள் அனைத்தும் நிறைவேறி இலக்குகள் எல்லாம் அடையப்பட்டு ஒவ்வொரு நாளும் புதியதாக ஒவ்வொரு ஆண்டும் சிறப்பாக இருக்கட்டும் இன்று உன் சிறப்பு நாள் என்றும் நினைவில் இருக்கும் நாளாக வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு கணமும் மகிழ்ச்சியும், அன்பும் நிறைந்ததாக இனிய பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள்! உன் வாழ்க்கை என்றும் அழகாக இருக்கட்டும்! @introvertds

You will always have me, okay? I may not be perfect or have everything to offer, but I promise to stay by your side through the good and the bad. You don't have to face everything alone. I'll listen, understand, and support you whenever you need. I may not have much to give, but I have a heart that genuinely wants to stay. #two1000two

My pockets may be empty, But my dreams are still alive. I've fallen down a thousand times, Yet somehow, I still survive. I may not have a beautiful life, Or a world without pain and strife. But I have a heart that still believes, That someday, happiness will find me. ❤️ #spjkirukals

சில உணர்வுகளுக்கு மொழி கிடைப்பதில்லை... சில மௌனங்களுக்கு அர்த்தம் புரிவதில்லை... சில நினைவுகளுக்கு முடிவென்பதே இல்லை. மனதின் ஆழத்தில் புதைந்திருக்கும் சில உண்மைகள் கண்ணீராகவும் வெளிவருவதில்லை.. அவை அமைதியின் பின்னால் ஒளிந்துகொண்டு நம்மையே நமக்குள் தேடச் செய்கின்றன. வாழ்க்கையில் நாம் எழுதத் தவறிய வரிகளும், சொல்லத் துணியாத வார்த்தைகளும், மறக்க முயன்றும் மறக்க முடியாத நினைவுகளும் நமக்குள் ஒரு தனி உலகத்தை உருவாக்குகின்றன. அந்த உலகில் சத்தமில்லை. சாட்சிகள் இல்லை... விளக்கங்கள் இல்லை... ஆனால், உணர்வுகள் மட்டும் உயிரோடு இருக்கின்றன. ஏனென்றால், சில மௌனங்கள் வெறுமையின் அடையாளமல்ல.. சொல்ல முடியாத அளவுக்கு நிறைந்திருக்கும் ஓர் ஆன்மாவின் மொழி. எல்லாவற்றையும் எழுதி முடித்துவிடலாம் என்று நினைக்கும் பேனாவிற்குக்கூட, சில உணர்வுகளின் ஆழத்தில் தொலைந்துபோன வார்த்தைகளை மீட்டெடுக்க முடிவதில்லை! #spjkirukals

சில நேரங்களில் எனக்கே ஆச்சரியமாக இருக்கிறது... ஒரு மனிதரின் நினைவுகள் இன்னொரு மனிதரின் வாழ்க்கையை இந்த அளவுக்கு மாற்றிவிட முடியுமா என்று! முன்பெல்லாம் எனக்குப் பிடித்தமான விஷயங்களை நான் தேடிச் செல்வேன். ஆனால் இப்போதெல்லாம் உனக்குப் பிடித்தமானவை எதுவென்று தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன். நீ சிரித்தால் போதும், என் நாள் முழுவதும் அழகாகிவிடுகிறது. நீ கொஞ்சம் சோர்வாக இருந்தால் கூட என் மனம் ஏனோ அமைதியிழந்து போகிறது. உனக்குச் சின்னதாக ஒரு வலி என்றாலும் அது எனக்குப் பெரிய வலியாகத் தோன்றுகிறது. உன் குரலைக் கேட்காத நாட்களில் ஏதோ ஒன்று குறைந்துவிட்டதுபோல் இருக்கிறது. உன்னிடம் பேசிவிட்டால் மட்டும் மனதில் இருந்த ஆயிரம் கவலைகளும் மெல்ல மெல்லக் கரைந்துவிடுகின்றன. உன்னிடம் பேசுவதற்கென்று என்னிடம் எப்போதும் ஏதோ ஒரு காரணம் இருக்கிறது. சில நேரங்களில் சொல்லப் பெரிய விஷயம்கூட இருக்காது. ஆனாலும் பேச வேண்டும் என்று தோன்றும். ஏனென்றால், உன்னிடம் பேசுவது எனக்குப் பேசுவது மட்டுமல்ல... என் மனதிற்கு நிம்மதி கொடுப்பது! சில சமயங்களில் நீ அருகில் இல்லாதபோது உன் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு எதுவுமே பேசாமல் உன் அருகில் அமர்ந்திருக்க வேண்டும் என்று தோன்றும். எந்தக் கேள்விகளும் வேண்டாம், எந்த விளக்கங்களும் வேண்டாம், உன் அருகாமை மட்டும் போதும். அந்த ஒரு நொடியிலேயே என் மொத்த உலகத்தையும் மறந்துவிடுவேன். உன்னிடம் நான் எதிர்பார்ப்பது விலையுயர்ந்த பரிசுகளோ, வானளாவிய வாக்குறுதிகளோ அல்ல. என் மனம் உடையும் நேரத்தில் என்னைப் புரிந்துகொள்ளும் ஒரு வார்த்தை, நான் அமைதியாக இருக்கும்போது என்னுள் என்ன நடக்கிறது என்று கேட்கும் ஒரு அக்கறை, நான் கோபமாக இருக்கும்போதும் என்னை விட்டுப் போகாமல் இருக்கும் ஒரு பொறுமை... இவைதான் எனக்குப் பெரிய காதல். நாம் எப்போதும் மகிழ்ச்சியாகவே இருக்க வேண்டும் என்று நான் வேண்டிக்கொள்ளவில்லை. சில நாட்கள் சண்டைகள் வரலாம், சில நேரங்களில் கருத்து வேறுபாடுகள் தோன்றலாம், சில வார்த்தைகள் காயப்படுத்தவும் செய்யலாம். ஆனால் எத்தனை பிரச்சினைகள் வந்தாலும் நம்முடைய அன்பை மட்டும் ஒருபோதும் கைவிடாமல் இருக்க வேண்டும். நான் தவறு செய்தால் என்னைப் புரியவைத்து திருத்து. நான் சோர்ந்து போனால் என் தோளாக இரு. நான் என்னையே மறந்து போகும் தருணங்களில் என்னுடைய அழகையும், மதிப்பையும் எனக்கு நினைவூட்டு. நானும் அப்படித்தான் இருப்பேன்... உன் வெற்றியில் உன்னைவிட அதிகமாக மகிழ்வேன். உன் தோல்வியில் உன்னைவிட அதிகமாகத் துடிப்பேன். உலகமே உன்னைப் புரிந்துகொள்ளாத ஒரு நாளில் குறைந்தபட்சம் ஒருவராவது உன்னை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்கிறார் என்ற நம்பிக்கையை உனக்குக் கொடுப்பேன். நமக்கென்று ஒரு சிறிய உலகம் வேண்டும். அதில் பெரிய பெரிய வசதிகள் இல்லாவிட்டாலும் பரவாயில்லை. காலையில் உன் முகத்தைப் பார்த்து விழிக்க வேண்டும். மாலை நேரத்தில் உன்னுடன் தேநீர் அருந்த வேண்டும். சின்னச் சின்ன விஷயங்களுக்குச் சிரிக்க வேண்டும். சில நேரங்களில் குழந்தைகளைப் போலச் சண்டையிட வேண்டும். மீண்டும் சில நிமிடங்களிலேயே ஒருவரை ஒருவர் தேடி வந்து சமாதானமாக வேண்டும். வயதாகி நம் தலைமுடிகள் நரைத்த பிறகும், நம் முகத்தில் சுருக்கங்கள் விழுந்த பிறகும், கண்களின் பார்வை மங்கிய பிறகும், உன் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு நாம் ஒன்றாக நடக்க வேண்டும். அப்போது கூட உன்னைப் பார்த்து இன்றைய முதல் காதல் வந்த நாளில் எப்படி வெட்கப்பட்டேனோ, அதே வெட்கத்துடன் சிரிக்க வேண்டும். நம் வாழ்க்கையில் எத்தனை வசந்தங்கள் வந்தாலும், எத்தனை மழைக்காலங்கள் கடந்தாலும், உன் மீது நான் கொண்டிருக்கும் காதல் மட்டும் பழையதாகிவிடக் கூடாது. எனக்கு நாளை என்ன நடக்கும் என்று தெரியாது. நம் வாழ்க்கை எப்படிப் பயணிக்கும் என்றும் தெரியாது. ஆனால் ஒரு விஷயம் மட்டும் எனக்குத் தெரியும்... என் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு அழகான நினைவிலும் நீ இருக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறேன். ஒருநாள் நான் மிகவும் வயதான பிறகும், உன் பெயரைக் கேட்டால் என் முகத்தில் ஒரு புன்னகை மலர வேண்டும். உன்னைப் பற்றிப் பேசும்போது என் கண்களில் இன்றைய அதே காதல் இருக்க வேண்டும். "எனக்குக் காதல் என்றால் நீதான்... பிரார்த்தனை என்றால் உன் நலன்தான்... கனவு என்றால் நம் எதிர்காலம்தான்... வாழ்க்கை என்றால் உன்னுடன் வாழும் ஒவ்வொரு நொடியும்தான்! இறுதியாக உன்னிடம் ஒன்றே ஒன்று கேட்கிறேன்... நான் உன்னை எவ்வளவு ஆழமாகக் காதலிக்கிறேனோ அவ்வளவு ஆழமாக என்னையும் காதலி. என் சிரிப்புக்குப் பின்னால் இருக்கும் சோகத்தையும் புரிந்துகொள். என் மௌனத்திற்குள் ஒளிந்திருக்கும் ஏக்கத்தையும் உணர்ந்துகொள். எல்லா நேரங்களிலும் நான் வலிமையானவனாக இருக்க முடியாது... சில நேரங்களில் நானும் குழந்தையாக மாறுவேன். அப்போது என்னைக் கொஞ்சம் அரவணைத்துக்கொள். ஏனென்றால், உன்னை என் வாழ்க்கையில் சந்தித்தது ஒரு தற்செயலாக இருக்கலாம்... ஆனால் உன்னை என் வாழ்நாள் முழுவதும் காதலிக்க வேண்டும் என்று நினைப்பது என் இதயம் எடுத்த முடிவு! நீ என் வாழ்க்கையில் வந்த பிறகு நான் தேடிய மகிழ்ச்சியும் நீதான், நான் தேடும் நிம்மதியும் நீதான், நான் வேண்டிக்கொள்ளும் வரமும் நீதான்... எனக்கு இந்தப் பிறவி மட்டும் போதாது... ஒவ்வொரு பிறவியிலும் உன்னை மீண்டும் மீண்டும் காதலிக்க வேண்டும்! அப்போதும் என் மனம் உன்னைத்தான் தேட வேண்டும்... அப்போதும் என் பிரார்த்தனை உன்னைத்தான் கேட்க வேண்டும்... அப்போதும் என் பதில் நீதான்... எப்போதும் நீதான்.. என்றென்றும் நீதான்! #two1000two

I can’t promise you that life will always be sunshine, but I can promise I’ll stand beside you through every storm. When the days get hard and the rain won’t stop, you won’t have to face it alone. I’ll be right there, choosing you and us through it all… #two1000two

இருளின் மடியில் மறைந்த உலகம், நமக்கான தனிமையை மட்டும் வாரி வழங்கி நிற்கிறது. உன் இதழின் வெப்பம் என் ஆன்மாவின் ஆழம் வரை ஊடுருவ, உடலின் எல்லைகள் உருகி வழிகிறது! ஒவ்வொரு மூச்சுக்காற்றிலும் உன் வாசனை அடர்ந்து செல்ல, குருதியின் ஓட்டமெல்லாம் உன் பெயரையே உச்சரிக்கிறது. வார்த்தைகள் அற்ற இந்த மௌனத்தில், என் உயிரும் உன் உயிரும் ஒன்றையன்று விழுங்கித் தாகம் தீர்க்கிறது! #two1000two

விளக்கின் ஒளியும் அணைந்து போக, நமக்குள் எரியும் சுடர் மட்டுமே வெளிச்சம். உன் தோளில் சாய்ந்தபடி நான் கேட்கும் ஒரே இசை, உன் நெஞ்சின் அதிர்வுகள் தான்! விரல்களோடு விரல்கள் கோர்க்கும் அந்த இறுக்கமான நொடியில், பூமியின் சுழற்சியும் நின்று போகிறது. உன் உதடுகளின் சூடு என் கன்னங்களில் இறங்க, காலம் முழுதும் உறையாதா இந்த ஒரு கணம்? நமக்கிடையே காற்று கூட நுழைய முடியாத அந்த இடைவெளியில், இரு வேறு உடல்கள் மறைந்து ஒரே உயிராய் நாம் மட்டுமே எஞ்சுகிறோம்! #two1000two

Happy Birthday @ThoorigaiMazhai 🎂🎉🥳 Have a blessed one.😇

பொழுதுகள் நகராமல் ஸ்தம்பித்து நிற்கின்றன, அதிகாலையின் குளிர்ந்த காற்றும் கூட உன் சுவாசத்தின் அரவத்திற்காக ஏங்குகிறது. மௌனத்தின் மொழியில் உன்னைத் தேடும் என் இதயத்தின் தவிப்பு நீ அறிவாயோ? ஒவ்வொரு நொடியும் கடிகார முட்கள் கால்கொலுசுகளின் ஓசையாய் ஒலிக்கத் துடிக்கின்றன! என் தனிமையின் இரவுகள் நீண்டு செல்ல, நீ வரும் திசை பார்த்துக் காத்திருக்கின்றன கண்கள்.. பார்வையின் எல்லை வரை வெளிச்சம் பரவியும், என் வானம் மட்டும் இன்னும் விடியவில்லை நீ இன்றி. உன் ஸ்பரிசம் வேண்டி வாடுகின்றன.. உன் வரவின் ஒற்றைத் தொடுதலில் தான் என் இந்த நாள் முழுமையடைகிறது! விரைந்து வா... என் விடியலே, உன் நிழல் படும் திசை நோக்கி என்னுள் உயிர்த்திருக்கிறது நூறாண்டு காதலுடன் இந்தப் பிரபஞ்சம்! #two1000two

உனக்கே உயிரானேன் என்னாளும் எனை நீ மறவாதே.. நீ இல்லாமல் எது நிம்மதி நீதான் என்றும் என் சன்னிதி ❤️

வண்ணம் கொண்ட வெண்ணிலவே வானம் விட்டு வாராயோ! வண்ணம் கொண்ட வெண்ணிலவே வானம் விட்டு வாராயோ! விண்ணிலே பாதை இல்லை உன்னை தொட ஏணி இல்லை! விண்ணிலே பாதை இல்லை உன்னை தொட ஏணி இல்லை!

"Her and her love.” ❤️

A phone call

❤️

பத்து வயதில் என்னுள் புதைக்கப்பட்ட வலி சொல்லப்படாத ஒரு சிறுவனின் கதை எனக்கு அப்போது பத்து வயது. வாழ்க்கை என்றால் என்னவென்றே முழுமையாகத் தெரியாத வயது. மனிதர்களை நம்புவது எப்படி, அன்பை உணர்வது எப்படி, உலகத்தைப் பயமின்றிப் பார்ப்பது எப்படி என்று கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கற்றுக்கொண்டிருந்த பருவம். என் உலகம் மிகவும் சிறியது. குடும்பம், பள்ளி, விளையாட்டு, சிரிப்பு, சின்னச் சின்ன ஆசைகள் என்று என் குழந்தைப் பருவம் நகர்ந்துகொண்டிருந்தது. அப்போது எனக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை. ஒரு குழந்தையின் வாழ்க்கையில் சில அனுபவங்கள், அவனுக்குப் புரியாத வயதிலேயே அவனுடைய மனதில் ஆழமான காயங்களை ஏற்படுத்திவிடும் என்று. பத்து வயதில் நான் பாலியல் துன்புறுத்தலை எதிர்கொண்டேன். அப்போது நடந்தவற்றின் முழுமையான அர்த்தம் எனக்குப் புரிந்திருக்காமல் இருக்கலாம். எது சரி, எது தவறு என்பதை அறிந்துகொண்டிருந்த அந்த வயதில், என்னுடைய உடலுக்கும் உணர்வுகளுக்கும் என்ன உரிமை இருக்கிறது என்பதைக்கூட என்னால் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் இருந்திருக்கலாம். என்ன நடக்கிறது, ஏன் நடக்கிறது, இதை எப்படி நிறுத்துவது, யாரிடம் சொல்வது என்று தெரியாமல் ஒரு குழந்தை குழம்பிப்போவது எவ்வளவு இயல்பானது என்பதை இன்று வளர்ந்தவனாக என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. ஆனால், அப்போது நான் ஒரு குழந்தை மட்டுமே. எனக்கு என்னைத் தற்காத்துக்கொள்ளத் தேவையான புரிதலும் அனுபவமும் இல்லை. நடந்ததை விளக்குவதற்கான வார்த்தைகள் இல்லை. என்னுடைய பயத்தை எப்படிச் சொல்வது என்று தெரியவில்லை. யாராவது என்னைக் கேட்பார்களா, என்னை நம்புவார்களா, என்னைப் புரிந்துகொள்வார்களா என்ற கேள்விகளுக்குப் பதிலும் இல்லை. சில நேரங்களில் குழந்தைகளின் மௌனம் அவர்களுக்குள் வலி இல்லை என்பதற்கான அடையாளம் அல்ல, அந்த வலியை எப்படிச் சொல்ல வேண்டும் என்று அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை என்பதற்கான அடையாளமாக இருக்கலாம். ஒரு குழந்தைக்கு உலகமே பாதுகாப்பான இடமாக இருக்க வேண்டும். அவனுடைய உடல் அவனுக்குச் சொந்தமானது என்ற உணர்வோடு அவன் வளர வேண்டும். யாராவது அவனுடைய எல்லைகளை மீறினால், அது அவனுடைய தவறு அல்ல என்பதை அவனுக்குச் சொல்லித் தர வேண்டும். ஆனால், பாலியல் துன்புறுத்தலை அனுபவிக்கும் குழந்தைக்கு அந்தப் புரிதல் அப்போது இல்லாமல் இருக்கலாம். நடந்ததற்காகத் தன்னையே கேள்வி கேட்கலாம். பயப்படலாம். குழம்பலாம். யாரிடமும் சொல்ல முடியாமல் தனக்குள்ளேயே அந்த அனுபவத்தைச் சுமக்கலாம். அந்தக் குழந்தையின் மனதில் என்ன நடந்தது என்பதை உலகம் அறிந்திருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்று அவன் நினைத்திருக்கலாம். அல்லது, அதை வெளிப்படுத்துவதற்கான பாதுகாப்பான இடம் அவனுக்குக் கிடைக்காமல் போயிருக்கலாம். வெளியே அவன் மற்ற குழந்தைகளைப் போலவே சிரித்திருக்கலாம். பள்ளிக்குச் சென்றிருக்கலாம். நண்பர்களுடன் விளையாடியிருக்கலாம். ஆனால், ஒருவருடைய வெளிப்புற இயல்பைப் பார்த்து அவருடைய உள்ளத்தின் நிலையை முழுமையாக அறிந்துவிட முடியாது. ஆண் குழந்தைகளின் வலியைப் பற்றி இந்தச் சமூகம் இன்னும் போதுமான அளவு பேசுவதில்லை. ஓர் ஆண் அழக்கூடாது, பயப்படக்கூடாது, பலவீனமாக இருக்கக்கூடாது என்று சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறது. ஆனால், ஓர் ஆண் குழந்தையும் பயப்படலாம். அவனும் உதவியற்றவனாக உணரலாம். அவனுடைய எல்லைகளும் மீறப்படலாம். அவனுக்கும் பாதுகாப்பு தேவைப்படலாம். அவனும் தன்னுடைய வலியைப் பற்றி பேசுவதற்கு ஒரு பாதுகாப்பான தோளையும், தீர்ப்பளிக்காத காதுகளையும் தேடலாம். ஆண் என்பதால் எனக்கு வலிக்கக்கூடாது என்று யார் சொன்னது? ஆண் என்பதால் என் கண்ணீருக்கு மதிப்பில்லையா? ஆண் என்பதால் என் குழந்தைப் பருவத்தில் எனக்கு நேர்ந்த அநீதியை நான் மறந்துவிட வேண்டுமா? என்னுடைய ஆண்மை என் வலியை மறைப்பதில் இல்லை. என்னுடைய மனிதத்தன்மை அந்த வலியை உணர்வதிலும், அதற்காக என்னை நானே குற்றவாளியாக்காமல் இருப்பதிலும் இருக்கிறது. சில அனுபவங்கள் பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் மனதில் கேள்விகளை எழுப்பலாம். சில நினைவுகள் தெளிவாக இருக்கலாம். சிலவற்றை நினைத்துப் பார்க்கவே கடினமாக இருக்கலாம். சில நேரங்களில் ஒரு குறிப்பிட்ட சம்பவத்தை நினைவுகூர்வதைவிட, அந்தச் சம்பவத்தோடு தொடர்புடைய உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்வதே கடினமாக இருக்கலாம். ஒவ்வொருவருடைய அனுபவமும் வேறுபட்டது. எல்லா ஆண் குழந்தைகளும் ஒரே மாதிரியான மனநிலையை அனுபவிப்பதில்லை. ஆனால், அவர்களுக்கு நேர்ந்ததைப் பற்றிப் பேசுவதற்கான உரிமையும், புரிந்துகொள்ளப்படுவதற்கான உரிமையும் நிச்சயமாக இருக்கிறது. இன்று நான் அந்தப் பத்து வயதுச் சிறுவனை நினைத்துப் பார்க்கிறேன். அவன் ஏன் பேசவில்லை என்று அவனைக் கேள்வி கேட்க விரும்பவில்லை. ஏன் எதிர்த்துப் போராடவில்லை என்று குற்றம் சாட்ட விரும்பவில்லை. ஏன் இத்தனை காலம் இதைச் சுமந்தாய் என்று அவனைத் தண்டிக்க விரும்பவில்லை. அவனுக்குத் தேவையானது விசாரணையல்ல புரிதல். அவனுக்குத் தேவையானது குற்றச்சாட்டல்ல பாதுகாப்பு. அவனுக்குத் தேவையானது அவமானமல்ல, அன்பு. அவனிடம் நான் இன்று சொல்ல விரும்புவது இதுதான்: “நீ ஒரு குழந்தைதான். உன்னிடம் நடந்ததற்குப் பொறுப்பு நீ அல்ல. உன்னால் என்ன நடக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை என்றால் அதில் உன் தவறில்லை. உன்னால் பேச முடியவில்லை என்றால் அதிலும் உன் தவறில்லை. நீ பயந்திருந்தால், குழம்பியிருந்தால், என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் இருந்திருந்தால், அதற்காக உன்னை நீ ஒருபோதும் குற்றவாளியாக நினைக்க வேண்டாம். உன்னுடைய உடலுக்கும் உன்னுடைய உணர்வுகளுக்கும் மதிப்பு இருந்தது. அப்போதும் இருந்தது; இப்போதும் இருக்கிறது. உன்னுடைய எல்லைகளை மதிக்க வேண்டியது மற்றவர்களின் பொறுப்பு. நீ பாதுகாப்பாக இருக்க வேண்டியவன். நீ அன்பைப் பெற வேண்டியவன். நீ அனுபவித்தது உன்னுடைய தவறு அல்ல. உனக்கு நேர்ந்ததை நினைத்து நீ உன்னையே வெறுக்க வேண்டியதில்லை. உன்னுடைய கடந்த காலம் உன்னை வரையறுக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. நீ அந்த வலியைப் பற்றிப் பேச விரும்பினால் பேசலாம். பேச விரும்பவில்லை என்றாலும் உன்னுடைய அனுபவம் மதிப்பற்றதாகிவிடாது. இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் உனக்குள் அந்தக் குழந்தை இருக்கிறது என்றால், அவனைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்வோம். அவன் வலியை உடனே மறக்க வேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்தாமல், அவனுக்குத் தேவையான நேரத்தையும் அன்பையும் கொடுப்போம்.” என்னுடைய கடந்த காலத்தை என்னால் மாற்ற முடியாது. ஆனால், அந்தக் கடந்த காலத்திற்காக என்னை நானே தண்டித்துக்கொண்டே வாழ வேண்டிய அவசியமில்லை. என்னிடம் நடந்ததை நான் ஏற்றுக்கொள்வது என்பது அதைச் சரியானதாக ஒப்புக்கொள்வது அல்ல. நடந்ததை மறந்துவிடுவது மட்டுமே முன்னேற்றம் என்றும் அர்த்தமில்லை. சில நேரங்களில், நடந்ததைப் பற்றிய உண்மையைத் தன்னுடைய வேகத்தில் புரிந்துகொள்வதும், அதற்காகத் தன்னைப் பழிக்காமல் இருக்கக் கற்றுக்கொள்வதும் முன்னேற்றமாக இருக்கலாம். எனக்கு பத்து வயதில் நேர்ந்தது என் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி. ஆனால், அதுவே என் முழு வாழ்க்கையல்ல. நான் அனுபவித்த வலி என் கதையின் ஒரு பகுதி. ஆனால், அந்த வலியைத் தாண்டியும் எனக்குள் அன்பு இருக்கிறது, கனவுகள் இருக்கின்றன, உறவுகள் இருக்கின்றன, வாழ்வதற்கான அர்த்தங்கள் இருக்கின்றன. அந்தச் சிறுவனின் காயத்தை மதித்துக்கொண்டே, இன்று வளர்ந்த மனிதனாக என்னை நான் நேசிக்கக் கற்றுக்கொள்ள முடியும். நான் ஒரு காலத்தில் பாலியல் துன்புறுத்தலை எதிர்கொண்ட பத்து வயதுச் சிறுவன். ஆனால், நான் அந்த அனுபவம் மட்டுமல்ல. எனக்கு நேர்ந்த அநீதி என் தவறல்ல. என் மௌனம் என் சம்மதமல்ல. என் வலி என் பலவீனமல்ல. என்னுடைய கடந்த காலம் என்னுடைய மதிப்பைக் குறைக்க முடியாது. அந்தப் பத்து வயதுச் சிறுவனுக்குக் கிடைக்க வேண்டிய பாதுகாப்பையும் அன்பையும் இன்று அவனுக்கு நினைவூட்ட விரும்புகிறேன். அவன் அனுபவித்ததைச் சிறுமைப்படுத்தாமல், அவன் உணர்வுகளை மறுக்காமல், அவனைப் பழிக்காமல், அவனுக்குள் இருக்கும் மனிதனை அன்போடு அணைத்துக்கொள்ள விரும்புகிறேன். ஏனென்றால், அந்தக் குழந்தை எந்தத் தவறும் செய்யவில்லை. அவனுக்குத் தேவைப்பட்டிருக்க வேண்டியது பயமல்ல, பாதுகாப்பு. அவமானமல்ல, அன்பு. மௌனமல்ல, புரிதல். “பத்து வயதில் என் குழந்தைமை காயப்பட்டிருக்கலாம். என் மௌனத்திற்குள் ஒரு சிறுவனின் அழுகை புதைந்திருக்கலாம். ஆனால், இன்றும் என் மனதின் ஓரத்தில் அந்தச் சிறுவன் காத்திருக்கிறான்."💔 இன்றும் அந்தப் பத்து வயதுச் சிறுவனின் கண்ணீரை என்னால் துடைக்க முடியாமல் போகலாம். அவன் இழந்த குழந்தைப் பருவத்தையும் திருப்பிக் கொடுக்க முடியாமல் போகலாம். ஆனால், அவனிடம் நடந்ததற்காக இனி ஒருபோதும் அவனை அவன் குற்றவாளியாக நினைக்க விடமாட்டேன். உலகத்தின் முன் எத்தனை முறை வலிமையான ஆணாக நின்றாலும், என் மனதின் ஆழத்தில் இன்னும் பயந்து நடுங்கிக்கொண்டிருக்கும் அந்தச் சிறுவனை மட்டும் இனிமேல் தனியாக விட்டுவிட மாட்டேன். அவன் அழட்டும்… அவன் பேசட்டும்… அவன் வலியை உணரட்டும்… ஏனென்றால், அவன் பலவீனமானவன் அல்ல. அன்பும் பாதுகாப்பும் கிடைக்க வேண்டிய ஒரு குழந்தை. பத்து வயதில் அவனிடமிருந்து பறிக்கப்பட்ட நிம்மதியை, இன்று அவனைப் பழிக்காமல் நேசிப்பதன் மூலம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மீட்டெடுக்க விரும்புகிறேன். 💔 “என் குழந்தைப் பருவத்தின் ஒரு பகுதியை யாரோ காயப்படுத்தியிருக்கலாம். ஆனால், என் வாழ்நாள் முழுவதும் அந்தக் காயத்தின் பெயரால் நான் வாழ வேண்டியதில்லை. நான் அனுபவித்த வலி என் கதைதான்… ஆனால், அந்த வலியைத் தாண்டியும் நான் அன்புக்குத் தகுதியானவன் என்பதே என் வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான உண்மை.” ❤️‍🩹 #spjkirukals #childabuse #Trauma #ChildhoodSexualAbuse #MaleChildAbuse #SurvivorVoices #BreakTheSilence #ChildhoodTrauma #HealingJourney #ProtectChildren #EndChildAbuse

உடல் நலமின்மையின் போதுதான் பிரியமானவர்களின் ஆறுதல் சொற்களை மனம் அதிகம் தேடுகிறது.. பலம் குன்றிய அந்தத் தளர்வான நிமிடங்களில், உலகத்தின் பெரும் பாரமெல்லாம் தோள்களில் இறங்கிட, அன்பு நிறைந்த கைக்காக ஏங்குகிறது உள்ளம். வலி உடலைச் சுட்டெரிக்கும் வேளையில், எந்த மருந்துகளும் தராத நிம்மதியைத் தருகிறது, "நான் இருக்கிறேன்" என்று சொல்லும் அந்தச் சிறு குரல்"'... தனிமை வாட்டும் இரவுகளில் நோயின் பிடி இறுகும்போது, மனித மனம் எளியதொரு குழந்தையைப் போல மாறிவிடுகிறது.. பாதுகாப்பான அந்த அரவணைப்பைத் தேடித் தவிக்கிறது... #spjkirukals #randomthoughts #sick

இரவு முழுதும் இறுகிய மௌனம் இதயத்தின் சுவரில் கீறல் விழும், எத்தனை வெளிச்சம் சுற்றிலும் இருந்தாலும் உள்ளுக்குள் அடங்கா இருள் கவிழும். யாரும் அறியாத ஆழ்ந்த துயரம் வேரிலிருந்து நரம்புகளில் ஊடுருவும், சுவாசிப்பதற்கே பாரமாய் மாறும் ஒவ்வொரு கணமும் நஞ்சாகத் தோன்றும். நாளை விடிந்தால் என்ன பயன்? அதே சுமை, அதே வெடித்த காயம்... காலம் நகர்வதுபோலத் தோன்றினாலும் உள்ளே எல்லாமே அப்படியே உறைந்து கிடக்கும். 💔💔💔💔