Far-right Israeli National Security Minister Itamar Ben-Gvir mockingly displays a table of food and sweets barred from Palestinian prisoners, boasting about imposing harsh restrictions and deprivation policies against them.

17 oktober 2003. Inmiddels 23 jaar terug. Waarschijnlijk de enige dag in mijn leven tot nu toe waar ik paradoxale gevoelens over heb. Enerzijds zou ik hebben gewild dat die dag nooit plaatsvond. Anderzijds heel blij en trots dat zo'n dag in mijn leven is geweest. Bij ons in de familie wordt er altijd gezegd dat ze mij, een jongen van 14, voortaan als volwassen zagen puur vanwege die fameuze 17 oktober. Ik werd op die dag, daags na de presidentsverkiezingen in mijn geboorteland, waar mijn vader een belangrijke rol speelde, een van de eerste slachtoffers van de kolossale repressies richting de pro-westerse oppositie in Azerbeidzjan. Eerst geslagen, vernederd, bespuugd ten overstaan van ongeveer 300-400 leerlingen van mijn school. Vervolgens kreeg ik mijn schooldossier in mijn handen gedrukt. "Als de zoon van een staatsvijand ben je hier niet meer welkom" hoorde ik. Terwij ik richting de exit liep keek ik de leraren in de ogen die een paar dagen voor de verkiezingen bij mij zaten te slijmen, voor het geval dat wij aan de macht zouden komen (mijn vader maakte aanspraak op wederom een hoge post, net als in 1992). Een paar daarvan maakten handgebaren dat ik snel moest wegwezen. Die dag leerde ik veel. Dat ik nu meer dan trots was op mijn vader. Dat we getuige zouden zijn van voortzetting van een dictatuur. Dat ik de eerste ronde tegen de wielen van zo'n repressiemachine kon doorstaan. Dat ik die dag na alles, met 1 jaar te gaan tot de universiteit, zeker iets met geopolitiek wilde. Vooral nadat ik besefte dat Aliyev een consensus was tussen het vrije Westen, Poetin, Erdogan en Iran. Het Westen, met Bush aan het hoofd, verraadde de democraten in Azerbeidzjan omwille van autoritaire stabiliteit. 23 jaar na dato is er in die zin niks veranderd, maar goed. Ik leerde dat er in de internationale geopolitieke verhoudingen, vooral als die de Kaukasus betreffen, er geen ruimte is voor emoties. Belangen van grootmachten waren en blijven bepalend voor de miljoenen mensen daar. En ik leerde dat democratie, mensenrechten, strijden voor een normaal functionerende rechtsstaat niet makkelijk was en niet makkelijk is. Dat het je leven kon veranderen, aangezien we maand na dato op de vlucht waren geslagen richting Nederland. Ik leerde dat je de beginselen van de rechtsstaat te allen tijde hoort te beschermen. Koste wat het kost. Ik leerde dat het zagen aan de poten ervan altijd begon met de stilte van mensen om je heen. Ik leerde de patronen herkennen. Eerste patronen zie ik nu helaas ook al in Nederland met partijen die het gemunt hebben op onze democratie. Maar zoals ik 2 jaar terug in het NRC interview ook al aangaf: "Ik weet hoe het is om in een land te wonen waar de regering schijt heeft aan allerlei fundamentele rechten. Dat ga ik hier niet laten gebeuren." Belofte maakt schuld.

😍 Voormalig VN-mensenrechtenchef Navanethem Pillay wint Nobelprijs voor de Vrede volkskrant.nl/buitenland/voo…

Ik ben een Nederlander en schaam me voor onze huidige regering en ik support Israël in hun strijd tegen de terroristen. Am Ysraël Chai. 🇮🇱

Ach zwakzinnige... wil je graag bij de elite horen?? Met je ene oog verstopt 🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡 achterlijke zwakzinnige stoeptegel

Waarom blijven we diplomatieke banden onderhouden met een staat waarvan een minister openlijk pleit voor het doden van 30 à 40 Gazanen per nacht, en hen vervolgens ontmenselijkt als mensen die “niet waard zijn om te leven” en zelfs “geen mensen” zouden zijn? demorgen.be/snelnieuws/live-…