Mijn voorstel voor de federale onderhandelaars: laat wie meer dan 6.000 euro per jaar verdient met een flexi-job, op het bedrag daarboven 13% werknemersbijdrage betalen. Gisteren waren er opmerkelijke cijfers in de krant, op radio en televisie, op basis van onderzoek van Partena Professional: van wie de komende maanden flexi-werk plant, overweegt meer dan 2 op de 10 om minder uren te werken in de hoofdjob om tijd vrij te maken voor flexi-werk. Dat is natuurlijk problematisch. Het lijkt een eerste harde indicatie van ‘crowding out’: reguliere werkuren, waarop veel belastingen en socialezekerheidsbijdragen worden betaald, dreigen plaats te maken voor uren die de sociale zekerheid veel minder opleveren. Het is dan ook geen toeval dat flexi-jobs volop op tafel liggen tijdens de begrotingsonderhandelingen van de regering-De Wever. Vicepremier Van Peteghem verwees in dat verband al naar het ‘lek’ dat flexi-jobs vormen voor de sociale zekerheid. Toch denk ik dat het geen goed idee is om het systeem drastisch aan te pakken. Ten eerste mogen we niet vergeten dat flexi-jobs ook zuurstof geven aan onze economie. Ze helpen kleine en grote ondernemingen om op piekmomenten extra werk aan te kunnen. Maak je het voor een zelfstandige veel moeilijker om flexi-jobbers in te schakelen, dan zal die wellicht niet meteen een voltijdse werknemer aanwerven. De kans is groter dat die alles zelf probeert bol te werken, met minder omzet en minder tewerkstelling als gevolg. Ten tweede zijn flexi-jobs een beetje zoals emmers die we onder een lekkend dak zetten, zodat we het dak zelf niet hoeven te repareren. Het probleem is namelijk niet zozeer dat flexi-jobs te weinig belast worden, maar dat gewone arbeid te zwaar belast wordt. Daardoor loont het te weinig om te werken én om mensen in dienst te nemen. We kunnen toch moeilijk zeggen: we repareren het dak nog niet (lees: we verlagen de belastingen op lonen), maar halen intussen wel de emmers weg. Wat zou ik dan wel doen? Wie echt veel verdient met flexi-werk, iets meer laten bijdragen aan de sociale zekerheid. Concreet: wie meer dan 6.000 euro per jaar verdient met een flexi-job, betaalt op het bedrag boven die grens 13% werknemersbijdrage. 6.000 euro komt al overeen met ongeveer één dag per week werken tegen een gemiddeld flexiloon. Wie daarboven gaat, zou toch ook een bijdrage mogen leveren. Op die manier wordt het een stuk minder interessant om drastisch te schuiven van gewone uren naar flexi-uren, komt er wat meer geld binnen voor de schatkist én maken we het systeem een stuk eerlijker tegenover de werknemer met een normaal contract die naast je hetzelfde werk staat te doen, maar wel de volle pot aan bijdragen betaalt. #FlexiJobs #SocialeZekerheid #Fiscaliteit #Arbeidsmarkt #WerkenMoetLonen #Begroting #DeTafelvanTine #DeTafelvanGert

Is 'laks' het juiste woord in deze?

Veel kritiek gekregen op m’n wetsvoorstel vorige maand. Helaas geven de cijfers ons gelijk

Ik denk dat ook redelijke mensen moeten toegeven dat ons lakse integratiebeleid gefaald heeft. Ook vandaag krijgen forsere maatregelen in taalbeleid op school, klasmanagement, enz nog steeds verwijten stigmatiserend te zijn. Zie mijn interview uit 2018. demorgen.be/nieuws/onderwijs…

Destrozar una librería, como ocurrió ayer en Milán, es una triste muestra de decadencia. Ojalá hubieran mostrado por los libros el mismo interés que por las zapatillas Nike: llevárselos y darles uso. Quizá habrían aprendido algo.

Dat dit uberhaupt kán. Langdurig ziek zijn maar onbelast en officieel werken. In een land waar budget zieken x5 (!) ging in 20j. Waar 55%(!) zieken bijkwamen alleen sedert VDB. En dan maar steeds meer ‘solidariteit’ vragen van zij die dit hele feestje betalen. Het is de sociale zekerheid waar ‘het geld tegen de plinten klotst’

Binnenkort zijn we een net zero continent. Met zero industrie.