Chris News@on ✊🇺🇦✌️ | 📢 🇬🇧 #OwnyourBrexit 🖕

⚠️"Nie biadolić, tylko wdrożyć plan B."⚠️ Pozwolę sobie -mimo paywalla, wybaczcie- przekleić w całości komentarz @WojSadurski w @gazeta_wyborcza, bo to najbardziej konstruktywne, co dzisiaj przeczytacie 👇👇👇 "Czy rząd przygotował plan B na wypadek porażki wyborczej, która właśnie nastąpiła? Jeśli nie, to pozwalam sobie naszkicować jego zarys. Jedna z najbardziej niemądrych maksym politycznych głosi: „W demokracji wyborcy się nie mylą", w związku z czym „Nie można na elektorat się obrażać". Podczas gdy to drugie jest prawdą dość banalną – bo w ogóle obrażanie się jest w polityce odruchem irracjonalnym, o tyle mantra o nieomylności elektoratu jest bezsensowna. Tak, wyborcy mogą się mylić i czynią to w różnych krajach od czasu do czasu – ostatnim razem w niedzielę w Polsce. W II turze wyborów prezydenckich większość (fakt, że znikoma) wyborców oddała głos na człowieka o nikczemnym życiorysie, mało lotnego i – co najgorsze – związanego z formacją polityczną, która całkiem niedawno doprowadziła demokrację do katastrofy, z której Polska nadal z trudem, ledwo, ledwo się wydostaje. Pod każdym względem – pozycji międzynarodowej, bezpieczeństwa narodowego, praworządności – demokratycznemu rządowi, wyłonionemu z wyborów 15 października 2023, będzie trudniej niż z poprzednim, fatalnym przecież prezydentem. Nie mówiąc już o planie A, w którym prezydentem zostałby Rafał Trzaskowski. Tyle że z tego stwierdzenia nic konstruktywnego nie wynika. Prezydentem RP będzie Karol Nawrocki, wyposażony w mandat demokratyczny i w kompetencje, jakie przyznaje prezydentowi Konstytucja. Nie kluczowe, ale też nie znikome. Pozostaje więc pytanie, jak – dla ograniczania politycznych strat i maksymalizacji dobra publicznego – powinna zachować się wobec tego większość rządowa. Czy gdzieś, w jakimś sejfie tkwi dobrze schowany (by nie demobilizować!) plan B – skonstruowany na wypadek porażki w wyborach prezydenckich. Jeśli tak, to teraz jest właśnie chwila, by ten plan wyjąć z sejfu i ujawnić go szczerze społeczeństwu, a jeśli nawet nie ujawnić, to przynajmniej zacząć konsekwentnie realizować. Na wypadek, gdyby jednak takiego planu B nie było – a nic mi nie wiadomo o jego istnieniu – pozwalam sobie naszkicować jego zarys. Przetestujmy nowego prezydenta Po pierwsze: żadnych publicznych samobiczowań. Jasne, że znajdą się „Wujkowie Dobra Rada", którzy rzucą pod adresem rządu: „Trzeba było lepiej rządzić" – jak napisał na portalu X Wojtek (pisownia w oryginale) Szacki. Takie rady ex post można sobie chować na inne okazje. Rządzić zawsze można lepiej, ale warto też uwzględnić sytuację, w jakiej działa ten rząd, a którą porównuję do pola minowego, celowego zastawionego przez poprzedników. Najważniejsze jest zachowanie pełnej spoistości obecnej koalicji rządowej, bo tylko jej rozpad (a nie np. jak błędnie niektórzy uważają, zawetowanie ustawy budżetowej przez prezydenta, do czego nie ma on prawa) może sprowokować skrócenie kadencji Sejmu – z tragicznymi dla dzisiejszej Polski konsekwencjami. Po drugie: postępować tak, jakby prezydentem został człowiek lojalny wobec demokratycznej większości parlamentarnej. Wiem, że to brzmi absurdalnie w kontekście tego wszystkiego, co wiemy o Karolu Nawrockim. Ale należy świadomie przyjąć pewną fikcję albo, mówiąc nieco inaczej – przetestować nowego prezydenta. Dotyczy to w szczególności programu ustawodawczego, szykowanego przez rząd właśnie na okoliczność zmiany lokatora Dużego Pałacu. Dać mu szansę. Przede wszystkim: ustawa o przywróceniu ładu w wymiarze sprawiedliwości (odsyłająca neo-sędziów tam, skąd przyszli, i rozwiązująca bezprawną izbę w SN), oraz ponownie: ustawa o KRS i ustawa o Trybunale Konstytucyjnym. Także ustawy reformujące prokuraturę, służbę cywilną, media publiczne i system wyborczy. Przyjąć idealistycznie czy naiwnie, że Karol Nawrocki nie będzie czuł się związany lojalnościami i obsesjami Andrzeja Dudy, który tę strefę życia publicznego szczególnie zniszczył, a jej reformy – zawzięcie blokował. Jeśli nie da się inaczej – działać pozaustawowo Po trzecie: w przypadku, gdy Karol Nawrocki zacznie jednak blokować ustawy reformujące – albo przez wetowanie ich, albo przez wysyłanie do tzw. Trybunału Konstytucyjnego, działać na tyle, na ile się uda, pozaustawowo. Trybunał prokuratora Święczkowskiego już został de facto wygaszony przez niepublikowanie jego „orzeczeń" i przez nieobsadzanie wakatów (tudzież przez obcięcie budżetu). Podobnie rząd powinien działać w odniesieniu do niekonstytucyjnej Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych, neosędziów (przede wszystkim w SN, ale nie tylko), czy neo-KRS. Obecnie te instytucje są źródłem chaosu w wymiarze sprawiedliwości. Jeśli nie da się ich naprawić ustawowo, trzeba szukać innych prawnych rozwiązań. Normatywne uchwały sejmowe, jako odpowiedź na stan wyższej konieczności konstytucyjnej, mogą być jednym z instrumentów. Po czwarte: nie zwalniać, a jeśli się uda – przyspieszyć tempo rozliczeń wszystkich przestępstw, korupcji i niegodziwości okresu PiS, poczynając od Funduszu Sprawiedliwości. Prezydent ma tu na szczęście minimalne mechanizmy blokady – poza aktem końcowym, a mianowicie ułaskawianiem. Niech ułaskawia. Pójdzie to na jego polityczne konto. Po piąte: przypominać – grzecznie, ale stanowczo – nowemu prezydentowi, gdzie jego miejsce w szeregu. Uznawać jego rolę i kompetencje w zakresie reprezentacji międzynarodowej i obronnej, ale trzymać się ducha i litery konstytucji, że to rząd jest odpowiedzialny za prowadzenie bieżącej polityki w tych dziedzinach. Nie zgadzać się na dualizm władzy w sprawach dla Polski najważniejszych. Zacisnąć zęby i nie odpuszczać Przed demokratyczną stroną polskiej klasy politycznej okres ciężkiej próby. Być może najtrudniejsze zadanie, jakie można sobie wyobrazić. Ale rząd z Tuskiem, Sikorskim, Bodnarem itp. jest w stanie temu podołać. Musi tylko zacisnąć zęby i konsekwentnie realizować plan B, nie przejmując się zarzutami, że przyczynia się do „polaryzacji", bo beneficjenci systemu PiS będą niezadowoleni. Polskę czeka niezakończona jeszcze konsolidacja instytucji demokratycznych, a osoba nowego prezydenta nie powinna być pretekstem dla odpuszczenia tego najważniejszego z zadań. Trzeba więc spisać i realizować plan B. I pamiętać: dłużej klasztora niż przeora. Bo prezydenci (i rządy) przychodzą i odchodzą, a Polska będzie trwać." Wojciech Sadurski jest profesorem prawa na Uniwersytecie Sydnejskim i profesorem w Centrum Europejskim UW. Członek Rady Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka i Rady Instytutu Spraw Publicznych. Redagował Wojciech Maziarski wyborcza.pl/7,75968,31990596…