Uğur Arslantaş

23 yaşında doktor oldum. Ardından TUS’ta derece yaparak o dönem en gözde bölümlerden biri olan kardiyoloji asistanlığına başladım. 24 yaşındaydım, ilk kez maaşımı almıştım. Daha başlayalı bir ay olmuştu ve bayram geldi. Kıdemsiz asistandım. “Sen daha çok çömezsin, sana hasta emanet edilmez; bu bayram evine git.” dediler. Sevinerek eve gittim. Annem gururluydu. Oğlu doktor olmuş, üstelik kardiyolog olacaktı. Bayram ziyaretleri, aile, sohbetler... Bayramın ikinci günü annemin göğsünde yanma oldu. Ağrı geçti ama tipik bir ağrıydı. Annemle arabada sohbet ede ede hastaneye gittik. Hastaneye girince göğsü tekrar sıkıştı. EKG si kalp kriziydi. Hemen anjiyoya alındı. Doktor olmanın bazen en zor tarafı, neler olduğunu herkesten önce anlamanızdır. Bir süre sonra anestezi çağrıldı. “Kardiyak arrest var.” Yani annemin kalbi durmuştu. Kalp masajına rağmen geri döndürülemedi. Annemi 48 yaşında kaybettik. Veren de alan da Allah... Annemin kalp krizi açısından en temel riski sigaraydı. Çok fazla sigara içerdi. Ben de üniversitede sigaraya başlamıştım. Birkaç kez bırakmayı denedim ama başaramadım. Risklerini bir doktor olarak çok iyi bilmeme rağmen yıllarca içtim. “Tek kötü alışkanlığım bu.” “Ben bunu asla bırakamam.” diye düşünüyordum. Sonra kızımın ardından oğlum doğdu. O kadar küçük ve savunmasızdı ki bir gün aklıma şu soru takıldı: “Bana bir şey olursa bu çocuklara kim bakacak?” Çevremde babasını genç yaşta kaybeden insanları görmüştüm. Bir babanın yerini kimsenin tam olarak dolduramadığını biliyordum. Ve sigarayı bıraktım. İlk iki ay gerçekten çok zordu. Ama geçti. Bugün 8 yılı aştı. Bir daha hiç içmedim. Artık aklıma bile gelmiyor. Bir doktor olarak sigarayı bırakmış hastalarıma yıllardır özellikle sorarım: “Pişman mısınız? Sigarayı özlüyor musunuz?” Aldığım cevap neredeyse hep aynı: “Hayatta verdiğim en doğru kararlardan biriydi.” Son günlerde birkaç kişinin “Sigarayı bıraktım ama hâlâ özlüyorum.” diye yazdığını gördüm. Elbette herkesin süreci farklıdır. Fakat benim gördüğüm şu: Zaman geçtikçe sigaranın hayatınızdaki yeri küçülüyor. Bir dönem onsuz yaşayamayacağınızı düşündüğünüz şeyi, yıllar sonra nasıl kullandığınıza şaşırıyorsunuz. O yüzden sigara içen birine tek bir şey söylemek isterim: Şu lanet şeyi bırakın. İlk günler zor olabilir. İlk haftalar zor olabilir. Ama geçiyor. Ve bugüne kadar sigarayı bıraktığı için pişman olduğunu söyleyen bir hastama rastlamadım. Bu yazıyı biraz uzun yazdım. Ama belki okuyan bir kişi sigarayı bırakmaya karar verir. Belki bir anne, bir baba, bir evlat yıllar sonra ailesinin yanında olmaya devam eder.

Cumhuriyet, büyük fedakârlıklarla kazanılmış kıymetli bir miras. Başta Gazi Mustafa Kemal Atatürk olmak üzere emeği geçen herkesi minnetle anıyorum. 29 Ekim Cumhuriyet Bayramımız kutlu olsun. 🇹🇷

Gençlere Bir Tavsiye: İyi Bir Eğitim Neden Önemlidir? Üniversitede öğrendiklerinizin belki de küçük bir kısmını meslek hayatınızda kullanacaksınız. Hatta okuduğunuz bölümle yaptığınız iş bambaşka olabilir. Öyleyse iyi bir üniversiteyi kazanmak ve zorlu bir eğitimi tamamlamak için neden bu kadar emek vermelisiniz? Çünkü iyi bir eğitim size yalnızca mesleğinizi öğretmez, o süreçte sizi de geliştirir. İyi bir üniversiteyi kazanmak için yıllarca çalışırsınız. Arkadaşlarınız gezerken siz ders çalışır, zamanınızı yönetmeyi, disiplinli olmayı ve hedefleriniz için fedakârlık yapmayı öğrenirsiniz. Üniversiteyi kazandığınızda da mücadele bitmez. Zorlu sınavlar, yoğun çalışmalar, başarısızlıklar ve yeniden denemeler sizi bekler. Bütün bu süreç size sabrı, problem çözmeyi, zorluklarla mücadele etmeyi ve pes etmemeyi öğretir. Eşimle aynı üniversiteden mezun olduk. İkimiz de öğrencilik yıllarımızda çok çalıştık, pek çok zorlukla mücadele ettik. Hatta o yıllarda en büyük kâbuslarımdan biri mezun olamamaktı. Bugün geriye dönüp baktığımızda hep aynı şeyi söyleriz: İyi ki orada okumuşuz. Çünkü hayatımızdan geçen o yıllar, kolay da geçse zor da geçse zaten geçecekti. Bizim için oldukça zorlu geçti ama karşılığında mesleğimizi iyi öğrendik, sağlam bir mesleki temel kazandık ve birer meslek sahibi olduk. Üstelik yalnızca mesleğimizi değil, hayatın zorluklarıyla mücadele etmeyi de öğrendik. Bugün o yılların zorluklarını değil, bize kazandırdıklarını hatırlıyoruz. Bu yüzden hangi üniversitede okuduğunuz önemlidir. Sizi zorlayan, sınırlarınızı keşfetmenizi sağlayan ve kendinizi geliştirmeye teşvik eden bir eğitim ortamı büyük bir fırsattır. İyi bir üniversitenin bir başka önemli kazancı da arkadaş çevresidir. Etrafınızda sizin gibi emek vererek, çalışarak ve zorlukları aşarak oraya gelmiş insanlar bulunur. Onların hedefleri, çalışma alışkanlıkları ve başarıları sizi de etkiler. Atalarımız boşuna dememiş: Üzüm üzüme baka baka kararır. Araştırmalar da çevrenin önemini gösteriyor. Örneğin Dartmouth Üniversitesi’nde yapılan bir çalışma, aynı odada kaldığınız arkadaşınızın bile akademik başarınızı etkileyebildiğini ortaya koyuyor. Yani yalnızca ne kadar çalıştığınız değil, kimlerle birlikte olduğunuz da önemlidir. Üstelik üniversitede kurduğunuz arkadaşlıklar, mezuniyetten sonra da devam eden dostluklara ve güçlü bir iletişim ağına dönüşebilir. Nobel ödüllü iktisatçı Michael Spence’in Sinyal Teorisi de eğitimin başka bir değerini anlatır: İyi bir üniversiteden mezun olmak, işverenler için yalnızca bilginizin değil, zorlu bir süreci tamamlama becerinizin de önemli bir göstergesi olabilir. Bu yüzden gençlere tavsiyem şu: İyi bir üniversiteyi kazanmak için çalışmaktan, zorlu bir eğitimi tamamlamak için mücadele etmekten kaçınmayın. Üniversite yıllarınız nasıl olsa geçecek. O yılları kendinizi geliştirmek, mesleğinizi iyi öğrenmek, iyi arkadaşlıklar kurmak ve zorluklarla mücadele etmeyi öğrenmek için değerlendirin. Çünkü yıllar sonra o günlerde çektiğiniz sıkıntıların çoğunu unutacaksınız. Ama kazandığınız meslek, edindiğiniz dostluklar, çalışma disiplininiz ve problem çözme beceriniz sizinle kalacak.

Veri candır. Veriye dayalı konuşan bilgi üretir, verisiz konuşan algı üretir. Serkan Ünal Hocadan veri dolu bir borsa analizi; youtu.be/Wf2-WRKO0CI?si=h3Mz…

Borsayı öğrenirken kimi zaman kendi hatalarımdan, kimi zaman başkalarının tecrübelerinden ders çıkardım. Öğrendiklerimi kendime not ettim, belki başkalarına da faydası olur diye yaklaşık 15 yıldır sosyal medyada paylaştım Hem kendime yeniden hatırlatmak hem de birilerine faydası dokunur umuduyla önüme düşen eski paylaşımımı tekrar paylaşıyorum. Selam ve saygılarımla

İyi Şirket, Her Fiyattan İyi Yatırım Değildir! Borsada hisse operasyonları genellikle patron kontrolünün yüksek, temelleri zayıf olduğu şirketlerde görülür. Çünkü bu hisselerin bilinçli, uzun vadeli yatırımcı kitlesi sınırlıdır. Takası toplamak daha kolaydır. Hisseler belli ellerde toplandıktan sonra karşılıklı işlemlerle fiyat, şirketin gerçek değerinden koparılarak astronomik seviyelere taşınabilir. İyi şirketlerde ise bu tür operasyonları yapmak daha zordur. Çünkü şirketin değerini bilen yatırımcıları vardır. Fiyatı baskılayıp hisseleri toplamaya çalıştığınızda, ucuzlayan hisseleri bu yatırımcılar kapar. Ancak iyi şirketlerin hisselerinde balon oluşmayacağı anlamına gelmez bu. 1960'ların sonu ve 1970'lerin başında Amerika'da yaşanan Muhteşem 50 (Nifty Fifty) balonu bunun en güzel örneklerinden biridir. IBM, Coca-Cola, McDonald's, Procter & Gamble gibi dönemin en gözde şirketleri, güçlü markaları ve sürekli büyümeleri nedeniyle yatırımcıların gözünde neredeyse kusursuzdu. Bu hisselere "Bir kere al, ömür boyu satma!" anlayışıyla yatırım yapılıyordu. Herkes aynı şirketlere yönelince fiyatlar kârların çok önüne geçti. Bazı şirketler yıllık kârlarının 80-90 katından işlem görmeye başladı. Sonra 1973-1974 borsa çöküşü geldi. Dönemin gözde hisselerinden Polaroid yaklaşık %91, Avon %87, McDonald's %73 değer kaybetti. Şirketlerin hepsi bir anda kötü şirketlere dönüşmemişti. Asıl sorun, yatırımcıların bu şirketlere gerçek değerlerinin çok üzerinde fiyatlar ödemesiydi. Çünkü iyi şirket ile iyi yatırım aynı şey değildir. Bu işin kuralı aslında çok basit: Kaliteli malı (iyi şirketi) makul, mümkünse ucuz bir fiyattan satın almak ve sonrasında bir ortak gibi şirketin gelen bilançolarını, haberlerine bakarak duruma göre ortaklık payını ayarlamak. Peter Lynch bireysel yatırımcı için haftada 1 saat ortak gibi kontrolün yeterli olacağını söylüyor. Piyasa abartmayı sever. Belli dönemlerde bazı hisseler, hatta sektörlerin tamamı gerçek değerlerinin çok üzerinde fiyatlanabilir. Ancak bu fiyatların sonsuza kadar korunması mümkün değildir. Hiçbir varlık aşırı pahalıyken güvenli değildir! Hele bir de kalitesiz şirketleri sadece yükseliyor, operasyon yapılıyor, daha çok yükselecek diye alıyorsanız riskiniz çok daha büyüktür. Unutmayın, hisse senedi piyasaları yüzyıllardır var. Şirketler, sektörler, hikâyeler değişiyor ama insanların açgözlülüğü ve korkuları değişmiyor. Ve tarih bize defalarca gösterdi: Fiyat değerinden ne kadar uzaklaşırsa, gerçekle yüzleşme o kadar acı olabilir.

Eskilerin dediği gibi: “Dertsiz baş, mezara taş.”