Erik Oldengarm

Mooi gesproken, een vertaling waard: Hallo allemaal. Ik ben niet iemand die de gewoonte heeft om zich publiekelijk uit te spreken over wat er in ons land gebeurt, of meer in het algemeen over wat er in de wereld gebeurt. Maar vandaag wil ik me richten op wat er in ons eigen land aan de hand is. Net als heel veel andere mensen ben ik getuige geweest van wat er gisteren, zaterdag 17 oktober, is gebeurd. En ik vind het één groot schandaal. Er zijn geen woorden om uit te drukken wat ik voel. Diep vanbinnen voel ik een enorme woede tegenover mensen die, net als ik, als Frans staatsburger geboren zouden zijn, maar die blijkbaar geen ene moer geven om hun Franse paspoort. Ik ben er zelfs van overtuigd dat ze Frankrijk haten. Mijn gedachten gaan uit naar de politie en andere ordediensten, maar ook naar alle mensen die hun bedrijf, hun werk en alles wat ze in jaren van hard werken en opofferingen hebben opgebouwd, verloren hebben. Mensen die jarenlang hebben gezwoegd om een eerlijk bestaan op te bouwen. Of het nu gaat om Fransen of om immigranten die hun best doen om zich in Frankrijk te integreren. Vandaag heb ik zin om de straat op te gaan en met al die kleine klootzakken op de vuist te gaan. Want een ander woord heb ik er niet voor. Het zijn dezelfde types die ik ook heb gezien tijdens de avonden van de Champions League-finales van Paris Saint-Germain. Want het is precies dezelfde werkwijze. Ze dragen bivakmutsen, want lafheid is wat hen verbindt. Alles moet kapot. Alles wordt in brand gestoken, vernield, geplunderd en gestolen. Mensen worden verwond, aangevallen en uitgescholden. Maar we moeten deze mensen niet verwarren met degenen die gisteren hebben gedemonstreerd. Die demonstranten begrijp ik namelijk heel goed. Want ik ben het zelf ook meer dan zat om fiscaal als een citroen te worden uitgeperst. Alle Fransen die eerlijk werken, die 's ochtends vroeg opstaan om een fatsoenlijk bestaan te hebben, om hun kinderen te kunnen opvoeden en om te proberen nog iets van een toekomst op te bouwen, worden met voeten getreden. We worden helemaal uitgeperst. Daarom richt ik me vandaag tot de politieke klasse. Om te beginnen tot onze geliefde president, meneer Macron, maar ook tot alle andere politici. Als ik zie wat er gebeurt in de Nationale Vergadering, in de Senaat en binnen alle politieke partijen, waar iedereen elkaar bevecht om over een paar maanden de absolute macht in handen te krijgen, dan heb ik voor al die mensen één boodschap. Pas verdomd goed op met wat jullie gaan doen, met wat jullie gaan zeggen en met de manier waarop jullie de eerlijke burgers van Frankrijk gaan beschermen. Want de mensen zijn het spuugzat. We zijn het zat! Er is geen geld voor de politie. Er is geen geld voor het leger. Er is geen geld voor de ziekenhuizen. Er is geen geld voor de scholen. Er is voor niemand geld! Behalve voor jullie, de politici. En gek genoeg is er één ding dat in Frankrijk wél uitstekend functioneert: de belastinginning. Daar kunnen we altijd op jullie rekenen! Om ons helemaal uit te persen en onze kop in de wc-pot te duwen. Het is nooit genoeg. De belastingen blijven maar stijgen. We zijn het zat! We hebben het volste recht om iets van de staat terug te verlangen. Want jullie eisen ontzettend veel van ons. Maar waar zijn jullie? Wat voeren jullie eigenlijk uit? Daarom wil ik nu een boodschap richten aan iedereen die, net als ik, nog altijd diep vanbinnen gelooft dat Frankrijk een prachtig land is. Een land dat zijn deuren wagenwijd openzet voor iedereen die hierheen wil komen. Blijf daarin geloven, want ik sta aan jullie kant. Ik hou van mijn land. En ik hou van alle buitenlanders die van mijn land houden en die zich hier willen integreren. Maar al die anderen, te beginnen met de Fransen zelf, die niet willen dat Frankrijk blijft wat het is: Ga terug naar waar jullie vandaan komen! We hebben jullie niet nodig! En tegen iedereen die met een Frans paspoort geboren is, maar dit land niet respecteert, zeg ik: Rot op! We willen jullie niet meer!