Seriesediitt

Dışarıda İstanbulun o kemikleri donduran keskin kış ayazı pencereleri dövüyor, camlarda buğudan buz çiçekleri açıyordu. Ama bu küçük dairenin, o henüz tamamen yerleşmemiş mutfağının içi; dışarıdaki kar fırtınasının aksine cehennem gibi sıcaktı. Ocakta hafifçe kaynayan tencerenin buharı odayı sararken, havada sarmısaklı zeytinyağı ve Emir’in o ağır, odunsu parfümünün baştan çıkarıcı harmanı vardı. ​Emir, siyah kazaklı kollarını dirseklerine kadar sıyırmış, tezgâhın önünde duruyordu. Aralarındaki o eski gerginlikler, futbol sahalarının o kirli manşetleri, borçlar, sıkıntılar... Hepsi bu kapının dışında, kışın o soğuk karanlığında kalmıştı. Şimdi burada sadece ikisi vardı. Ve havada asılı duran, her saniye biraz daha sertleşen o dayanılmaz çekim. ​Naz, tezgâhın köşesinde durmuş, tencereye bakıyormuş gibi yapıyordu ama aslında aklının nerede olduğunu ikisi de çok iyi biliyordu. Emir, arkasındaki o mesafeyi ağır, emin ve tehlikeli adımlarla kapattı. Genç kızın beline dolanan kollar, onu doğrudan kendi sert göğsüne çektiğinde Naz’ın dudaklarından küçük, istemsiz bir nefes kaçtı.Emir, beklemeye niyetli olmadığını gösteren bir hamleyle yüzünü genç kızın boynuna gömdü. Sıcak dudakları Naz’ın hassas tenine değdiği an, Naz’ın gözleri istemsizce kapandı, sırtı adamın geniş göğsüne tamamen yaslandı. Emir, dudaklarını Naz’ın boynundan o köprücük kemiğine doğru yavaşça kaydırırken, burnunu saçlarının arasına gömüp o kokuyu ciğerlerine kadar çekti. ​— "Emir..." diyebildi sadece Naz, sesi soluk soluğa, adeta bir yalvarış gibi çıkmıştı. Elleri tezgahın mermerine tutunurken parmakları beyazlaşmıştı. ​— "Efendim, güzelim?" diye mırıldandı Emir, dudakları Naz’ın boynunda gezinmeye devam ederken. Sesi o kadar boğuk ve tahrik ediciydi ki, genç kızın içindeki bütün irade duvarlarını yerle bir ediyordu. "...Yemek falan kalmadı aklımda, bil istedim. Sadece sen varsın." Ocakta hafifçe kaynayan tencerenin suyu kaynamayı unutup buharlaşırken, mutfaktaki asıl sıcaklık ocaktan değil, aralarındaki o bastırılamaz çekimden yayılıyordu. Emir’in elleri, genç kızın ince belini kavradığı gibi onu hafifçe yerden kesti; tek bir hamleyle, nefes almalarına bile izin vermeyen bir kararlılıkla Naz’ı mutfak tezgahının soğuk mermerine oturttu. ​Naz’ın elleri, refleksle adamın o geniş omuzlarına tutunurken, bacakları otomatik olarak Emir’in beline dolandı. Dışarıdaki kış ayazı camları döverken, mutfaktaki bu daracık alan bir anda dünyadaki en sıcak ve en tehlikeli yere dönüşmüştü. ​— "Gözlerini benden bir an olsun ayırma, güzelim," diye fısıldadı Emir, sesi tok, pürüzlü ve doğrudan teni yakan bir hırsla çıkıyordu. ​Dudakları, konuşmasına izin vermeden Naz’ın dudaklarına kapandı. Öpücükleri yavaş başlamadı; ilk andan itibaren derin, açgözlü ve nefes kesici bir boyuttaydı. Naz, adamın alt dudağını dişleri arasına alıp hafifçe çektiğinde, Emir’in boğazından derin bir hırıltı koptu. Eli, genç kızın çenesinden boynuna doğru kaydı, oradan da hızla sırtına uzanarak onu kendine biraz daha bastırdı. Aralarında tek bir milimlik bile boşluk kalmamıştı. ​Bölüm 2: Kumaşların Ardındaki Ten ve Çılgına Dönen Dokunuşlar ​Emir’in parmakları, Naz’ın sırtındaki kazağın eteklerinden içeri sızdı. Sıcak, hafif nasırlı avuç içi genç kızın pürüzsüz tenine doğrudan temas ettiği an, Naz’ın sırtı zembereği boşalmış bir yay gibi gerildi; dudaklarından kopan o küçük inilti doğrudan Emir’in ağzının içinde kayboldu. ​— "Emir..." diyebildi sadece Naz, sesi soluk soluğa, adeta bir yalvarış gibi çıkmıştı. ​Adam durmadı. Kazağı tek bir hırıltılı nefesle yukarı doğru sıyırıp genç kızın üzerinden çıkardı ve yere fırlattı. Naz, üstünde sadece ince askılı iç çamaşırı ve hırsla inip kalkan göğsüyle mutfak tezgahının üzerinde ortada kalmıştı. Emir’in koyu renkli gözleri, alev almış bir karartıyla genç kızın o titreyen bedeninde gezindi. ​Eğildi; dudaklarını Naz’ın köprücük kemiğinden başlayarak aşağıya, göğsünün üzerinden geçen ince askıya doğru kaydırdı.