Dat AVROTROS opnieuw het Songfestival boycot omdat Israël mag deelnemen, zegt vooral iets over de politisering van onze publieke omroep. Israël toelaten is geen steun aan Netanyahu of aan de oorlog in Gaza. Israël uitsluiten vanwege regeringsbeleid is wél een politieke sanctie, betaald vanuit een publiek omroepbestel. En juist bij Israël is het gemak waarmee het land als paria wordt behandeld merkwaardig. Israël is geen totalitaire staat. Het heeft vrije verkiezingen, een parlementaire oppositie, onafhankelijke rechters die de regering regelmatig terugfluiten, kritische media en een buitengewoon luidruchtig publiek debat. Arabische Israëliërs vormen ongeveer een vijfde van de bevolking. Ze stemmen, hebben politieke partijen, zitten in de Knesset, werken als arts, advocaat, rechter, ondernemer en hoogleraar en maken deel uit van vrijwel alle geledingen van de samenleving. Dat betekent niet dat er geen discriminatie, spanningen of ongelijkheid bestaan. Natuurlijk bestaan die. Maar wie Israël voorstelt als een simpele etnische apartheidsstaat negeert een veel ingewikkelder werkelijkheid. De integratie van Arabische burgers in delen van de Israëlische samenleving kan bovendien moeilijk los worden gezien van de integratieproblemen die West-Europa zelf kent. Kijk naar sommige Franse banlieues, waar decennia van verzorgingsstaat, ruimtelijke segregatie, werkloosheid en mislukt integratiebeleid parallelle werelden hebben geproduceerd. Europa heeft weinig reden voor morele zelfgenoegzaamheid. Daarbij werd Israël op 7 oktober 2023 getroffen door een massale terroristische aanval waarbij burgers werden vermoord en ontvoerd. Je kunt de daaropvolgende Israëlische oorlogvoering scherp bekritiseren zonder Israëlische burgers of artiesten collectief verantwoordelijk te maken. En precies daar zit mijn libertaire bezwaar: collectieve schuld is collectivisme. Een Israëlische zanger is Netanyahu niet. Een Arabische Israëlische arts is Hamas niet. Mensen zijn individuen, geen verlengstukken van hun regering, religie of etnische groep. Wil AVROTROS desondanks boycotten? Prima. Maar dan op eigen kosten. Privatiseer de publieke omroep en laat omroepen, artiesten en kijkers zelf kiezen. Geen staatsgefinancierde propaganda voor Israël en evenmin een staatsgefinancierde boycot tegen Israël. Vrijheid betekent ook de vrijheid om met elkaar op een podium te staan.