Columns vol satire, sarcasme en slechte beslissingen. Neem mij (en jullie) vooral niet te serieus. Professioneel overdrijven sinds vandaag. Columns met een knip
Friesland
Joined March 2026
- Tweets186
- Following84
- Followers1.2K
- Likes12
ALS, ALS, ALS… Het gevaarlijkste woordje van Nederland.
k wil vandaag eens een experimentje doen. Geen medisch experiment, wees gerust. Daar hebben we in Nederland inmiddels genoeg ervaring mee toch?
Nee, een gedachte-experiment. Met één klein woordje: "ALS".
Een prachtig woordje. Drie letters waarmee je de meest wonderlijke scenario's kunt onderzoeken of theorieen naar buiten brengen zonder meteen te beweren dat ze waar zijn.
Stel nou eens, geheel "als" uiteraard, dat wetenschappers op een dag ontdekken dat long covid door coronavaccinaties veroorzaakt worden.
ALS dus!
Niet meteen naar de telefoon grijpen om de politie, het RIVM of de plaatselijke psychiatrische inrichting te bellen. We zijn gewoon aan het nadenken. ja ik weet het, Dat schijnt tegenwoordig ook al een risicovolle activiteit te zijn.
Maar goed.
"ALS": dat ooit overtuigend wordt aangetoond, dan zou dat behoorlijk wat gevolgen kunnen hebben.
Want dan zouden mogelijk wereldwijd miljoenen mensen schadevergoedingen gaan eisen. Niet voor een zere arm na een prikje, maar bijvoorbeeld voor jarenlange arbeidsongeschiktheid, medische kosten en een leven dat volledig kapot is .
En ALS de overheid door eerder gemaakte afspraken bepaalde financiële risico's van vaccins moeten dragen, zouden de bedragen weleens enorm groot kunnen worden.
Miljarden misschien.
En nu komt het leuke gedeelte van mijn gedachte-experiment.
Stel dat jij minister bent.
Je hebt een staatskas waar het geld harder uit verdwijnt dan bier uit mijn koelkast tijdens een warme dag.
En je krijgt te horen dat er ergens een mogelijk medisch probleem onderzocht wordt dat, ALS een bepaalde oorzaak ooit wordt bewezen, enorme financiële consequenties zou kunnen hebben.
Wat zou je dan doen?
Zou je zeggen: onderzoek alles, draai iedere steen om, geef wetenschappers alle middelen en zorg ervoor dat werkelijk iedere patiënt serieus wordt onderzocht?
Of zou er ergens op een ministerie een rekenmachine beginnen te roken?
En nu ineens lezen we dat er discussie is over de financiering en toekomst van gespecialiseerde longcovid klinieken. Ja Inderdaad Sophie Hermans wil ze gaan sluiten.
Nou zeg ik niet dat die zaken iets met elkaar te maken hebben.
Sterker nog, ik heb geen bewijs dat ze iets met elkaar te maken hebben.
Maar "ALS" minder gespecialiseerde zorg ook betekent dat minder patiënten goed onderzocht worden, zou je daarmee dan niet het risico lopen dat belangrijke medische verbanden niet ontdekt worden?
Een ziekte verdwijnt natuurlijk niet wanneer je stopt met zoeken.
Als ik mijn belastingaangifte niet open, betekent dat ook niet dat de Belastingdienst mij vergeten is. Die vinden me zelfs als ik gecremeerd ben. Dan sturen ze de aanslag waarschijnlijk gewoon naar de urn.
En voordat iemand nu roept dat ik beweer dat Sophie Hermans bewust iets probeert te verbergen: nee, dat beweer ik helemaal niet. Hallo, ik ben geen complotdenker 📷
Ik vraag me alleen af hoe je kunt voorkomen dat financiële belangen ooit een rol gaan spelen bij beslissingen over medisch onderzoek.
Want daar zit het gevaar.
Niet in het stellen van vragen, maar in een samenleving waarin niemand meer durft te onderzoeken of een ongemakkelijke vraag misschien een ongemakkelijk antwoord heeft.
( Ik schreef deze zin en vroeg mij gelijk af "kunnen jullie mij nog volgen? )
Dus laat die wetenschappers onderzoeken. Laat die patiënten vertellen. Laat die cijfers spreken.
Ook als de uitkomst niet goed uitkomt voor de overheid .
Want ALS er niets aan de hand is, kan degelijk onderzoek dat helpen aantonen.
En ALS er wel iets aan de hand is, hebben patiënten er recht op dat te weten.
En ALS we uit angst voor de rekening ophouden met zoeken naar antwoorden, hebben we misschien een groter probleem dan alleen een lege staatskas. Maar ja dat is inmiddels eigenlijk geen "ALS meer .
Maar gelukkig is dit bijna allemaal een grote "ALS" .
Net als mijn kans om ooit nog eens belastinggeld terug te krijgen.
Gerard Krispijn
natuurlijk weet ik dat dit bericht hieronder uit 2024 is, Ik ben niet dement. Maar de bijwerkingen bij lareb gemeld na vaccinatie die lijken op long covid staat er vandaag nog steeds hoor, Dus bespaar je de moeite met je gezeik.😂
Beste Henri, ik ga wél op vakantie als de bom valt!
Ik heb weer eens naar een psychiatrische patiënt geluisterd. Ik weet het, dat moet je op mijn leeftijd eigenlijk niet meer doen zonder begeleiding van een cardioloog, maar soms ben ik gewoon roekeloos.
Dit keer was het Henri Bontenbal.
Henri heeft namelijk ontdekt dat Nederlanders op vakantie gaan.
Sterker nog, gemiddeld 2,4 keer per jaar!
Dat kan natuurlijk niet, zijn jullie helemaal gestoord geworden??
Daar zitten we dan met z'n allen. In onze luxe caravan in Frankrijk, met een blik knakworsten, een luchtbed van de Action en een campingtoilet waarvan de inhoud na drie dagen spontaan zelf de camping afrent.
En dat terwijl er tanks gekocht moeten worden!
Henri vindt dat we best een beetje van onze vakanties kunnen inleveren om onze veiligheid te betalen.
Een zogenaamde vrijheidsbijdrage.
Wat een schitterend woord.
Vrijheidsbijdrage!
Ik vind het knap hoe ze in Den Haag belastingverhogingen tegenwoordig namen geven alsof je zojuist een prijs hebt gewonnen.
Gefeliciteerd! U bent geselecteerd voor de Nationale Vrijheidsbijdrage! U ontvangt helemaal niets, maar we halen wel geld van uw rekening!
Maar even serieus, Henri.
Je wilt dat ik mijn vakantie opoffer voor oorlogsmaterieel?
Waarom?
Als die oorlog daadwerkelijk uitbreekt, hoef ik toch helemaal niet meer naar Benidorm?
Dan komt het vuurwerk gewoon naar mijn eigen achtertuin!
Geen urenlange files richting Zuid-Frankrijk. Geen tolwegen. Geen jankende kinderen op de achterbank. Geen vrouw die om de twintig kilometer vraagt of ik wel zeker weet dat we goed rijden.
Nee hoor.
Gewoon een comfortabele tuinstoel, een koud biertje en wachten tot er ergens een raket verkeerd wordt afgesteld.
Wat ik vooral zo bijzonder vind, is dat politici altijd precies weten waarop wij kunnen bezuinigen.
Onze vakanties. Onze boodschappen. Onze verwarming. Onze auto.
Ons pensioen.
Binnenkort komt er waarschijnlijk een minister met het voorstel dat we best een nier kunnen verkopen.
Je hebt er immers twee.
'En zeg nou zelf, meneer Krispijn, u kunt toch ook met één nier prima functioneren?'
Jazeker, Henri!
En jij kunt met één hersenhelft politiek bedrijven. Sterker nog, ik krijg regelmatig de indruk dat je dat al jarenlang doet...
'Het is maar een kleine bijdrage aan uw eigen veiligheid, meneer Krispijn.'
Ja, natuurlijk.
Maar ik heb eigenlijk nog een veel beter idee.
Laten we onze vakanties voortaan gewoon doorbrengen op militaire oefenterreinen.
De kinderen lekker een weekje in een loopgraaf, moeder op een opblaasbed naast een Leopardtank en vader met een barbecue tussen de landmijnen.
Om zeven uur 's morgens geen animatieteam meer dat met een achterlijk dansje de camping wakker maakt, maar een sergeant die schreeuwt dat je je nest uit moet.
En 's avonds gezellig met z'n allen rond het kampvuur.
Tenminste, als het geen brandende munitieopslag is.
Scheelt meteen enorm in de kosten.
Maar wat mij het meest verbaast, is dat Henri kennelijk denkt dat iedere Nederlander jaarlijks een maandsalaris aan vakanties uitgeeft.
Nou Henri, ik ken mensen die al dolgelukkig zijn wanneer ze aan het einde van hun salaris nog een stukje maand overhouden.
Die hoeven helemaal niet naar het buitenland.
Die beleven iedere maand al een survivalvakantie zodra de energierekening op de deurmat valt.
Een weekje boodschappen doen bij de supermarkt is tegenwoordig ook een avontuurlijke reis.
Je vertrekt met honderd euro en komt thuis met drie boodschappen, een lege portemonnee en een ervaring die vergelijkbaar is met beroofd worden in een donker steegje.
Maar gelukkig krijgen we er veiligheid voor terug!
En daar ben ik natuurlijk ontzettend blij mee.
Want mocht er ooit een raket op mijn huis vallen, dan kan ik in mijn laatste seconden tenminste denken: Godzijdank dat ik die week Benidorm heb overgeslagen. Anders hadden we die raket nooit kunnen betalen.
Overigens wil ik helemaal niet bijdragen aan de veiligheid van Nederland. Ik betaal mij al jaren de pleurus en zie het alleen maar onveiliger worden.
Maar mag ik ook ff weten wat jij dan in gedachten had?
Een tank voor de deur?
Een persoonlijke schuilkelder?
Een luchtalarm met snoozefunctie?
Of komt Henri zelf iedere avond even langs om te controleren of de Russen zogenaamd al achter mijn coniferen zitten?
Want als ik mijn zuurverdiende vakantie moet inleveren, verwacht ik daar toch minimaal een behoorlijke service voor terug.
En misschien kunnen we ook eens beginnen met het beantwoorden van een eenvoudige vraag:
Waarom heet het eigenlijk een vrijheidsbijdrage wanneer ik helemaal niet vrij ben om te besluiten of ik eraan meebetaal?
Dat lijkt mij ongeveer hetzelfde als een overvaller die een pistool op je hoofd zet en zegt: 'Uw vrijwillige bijdrage aan mijn financiële onafhankelijkheid, graag.'
En ik zal wel mee moeten doen aan die zogenaamde vrijheidsbijdrage, want die is natuurlijk niet vrijwillig.
Gerard Krispijn
De Grote Woningcijfertruc: Hoe 60% ineens 8% word.
In tien jaar tijd ging meer dan de helft van alle woningen die gebouwd zijn naar migranten.
Zullen we het eens hebben over hoe de heren aan de top er bijzonder goed in zijn om u precies die cijfers te presenteren die hun het beste uitkomen?
Welkom bij de grootste goocheltruc van Nederland!
En het mooiste? De meeste mensen zien de truc gebeuren, maar begrijpen nog steeds niet hoe de illusie werkt.
Maar laat ik het even uitleggen. Alle cijfers die ik ga noemen, zijn gebaseerd op onderzoek van het EIB en het CBS.
Al jaren horen we hetzelfde verhaal. Slechts 7 à 8 procent van de vrijgekomen corporatiewoningen gaat naar statushouders. En wie beweert dat migratie een enorme druk op de woningmarkt legt, wordt al snel in de extreemrechtse hoek gezet.
Maar nu komt het interessante.
Volgens het Economisch Instituut voor de Bouw (EIB) kwamen er tussen 2015 en 2024 maar liefst 2,2 miljoen migranten naar Nederland. Daarvan verbleven er in 2024 nog 1,4 miljoen in ons land.
En die mensen moesten natuurlijk ergens wonen.
Het EIB berekende dat deze groep in 2024 ongeveer 435.000 woningen bewoonde.
Vierhonderdvijfendertigduizend!
Volgens het EIB was migratie daarmee verantwoordelijk voor ongeveer 60 procent van de extra woningvraag in die tien jaar.
Hey!!! Wacht ff. Zestig procent?
Maar we horen toch steeds acht procent?
Ja maar die acht procent gaat uitsluitend over vrijgekomen corporatiewoningen die aan huishoudens met statushouders zijn toegewezen. Niet over alle migranten, niet over alle woningen en al helemaal niet over de totale extra woningvraag.
Dat zijn dus twee totaal verschillende cijfers.
Maar we zijn er nog niet.
Volgens het CBS ging in 2023 inderdaad 7,9 procent van de vrijgekomen corporatiewoningen naar huishoudens met statushouders.
Maar kijken we naar de starters die een corporatiewoning betrokken, dan blijkt dat 20 procent van die starters een huishouden met een statushouder was.
Kijk eens aan! Voilà! Of heb ik nu net hun truc verpest?
Dat is geen acht procent meer. Dat is één op de vijf.
Waarom moeten burgers zelf onderzoeksrapporten opzoeken om het volledige plaatje te zien?.
Want wie dat cijfer van acht procent vervolgens gebruikt om de totale invloed van migratie op de woningmarkt weg te wuiven, vertelt niet het hele verhaal. En wie bewust een onvolledig verhaal presenteert alsof het de volledige waarheid is, loopt gewoon te liegen.
En dat is het mooie van deze truc.
Je hoeft helemaal geen cijfers te vervalsen.
Je hoeft alleen maar die acht procent op het juiste moment uit je hoge hoed te trekken.
En ondertussen vraagt de bevolking zich af waar al die woningen zijn gebleven. In tien jaar tijd groeide de woningvoorraad met 750,000 woningen, terwijl de migranten die in diezelfde periode naar Nederland kwamen in 2024 ongeveer 435.000 woningen bewoonden. Dus meer dan de helft.
Maar daar hebben we het liever niet over.
Want zoals bij iedere goede illusie ligt het natuurlijk niet aan de goochelaar.
U kijkt gewoon verkeerd! Ja, en dan word u belazerd waar u bijstaat.
Gerard Krispijn
De geregisseerde chaos
Hoe we straks misschien zelf smeken om onze vrijheid in te leveren.
Kijk eens om je heen.
In Franse steden vliegen de straatstenen door de lucht, staan auto's in brand en probeert de oproerpolitie de boel niet eens onder controle te krijgen.
Op televisie schuift ondertussen de zoveelste deskundige aan die met een ernstig gezicht spreekt over maatschappelijke onrust
Maatschappelijke onrust? Als je auto in brand staat, noem je dat volgens mij gewoon een enorme teringzooi.
Maar waar ik me nog veel meer zorgen over maak, is wat er ná die chaos gebeurt.
Want er bestaat een oud principe: *Ordo ab Chao*. Orde uit chaos.
En dat principe is akelig eenvoudig. Een samenleving raakt ontwricht. Mensen worden bang, boos en onzeker. Op een gegeven moment zijn ze het zo spuugzat dat ze nog maar één ding willen.
Dat de overheid ingrijpt. Koste wat kost.
En daar zit precies het gevaar.
Want een bange burger stelt ineens een stuk minder lastige vragen.
Meer camera's op straat? Prima, als het maar veilig wordt.
Overal digitale identificatie? Vooruit dan maar.
Een avondklok? Ach, tijdelijk toch?
Wat extra bevoegdheden voor de overheid? Als die ellende maar ophoudt!
En voordat je het weet, lever je stukje bij beetje vrijheden in waarvoor vorige generaties nog op de barricaden stonden.
Het wrange is dat je daarvoor niet eens hoeft te bewijzen dat een overheid zelf achter de chaos zit dat blijkt achteraf pas. .
Het is nu al zorgwekkend genoeg als bestuurders een crisis aangrijpen om maatregelen door te drukken die onder normale omstandigheden nooit geaccepteerd zouden worden.
En natuurlijk wordt alles verkocht met dezelfde prachtige woorden: veiligheid, bescherming en onze gezamenlijke toekomst.
Je zou bijna vergeten te vragen wie ons straks tegen die bescherming moet beschermen.
Ondertussen zitten miljoenen mensen 's avonds op de bank naar het journaal te kijken. Ze zien brandende auto's, vernielde winkels en mensen die elkaar de hersens inslaan.
En ze denken: "Als ze er maar iets aan doen."
Dat begrijp ik best. Niemand wil dat zijn kinderen bang over straat moeten. Niemand wil zijn auto uitgebrand terugvinden of zijn winkelruit aan diggelen zien liggen.
Maar juist daarom moeten we oppassen.
Want hoe groter de angst, hoe makkelijker het wordt om vrijheid aan de kant te zetten. .
En het meest verontrustende?
Natuurlijk komt er helemaal geen grote aankondiging dat onze vrijheid wordt ingeperkt. Geen dictator die vanaf een balkon staat te schreeuwen. Geen tanks door de straten.
het gaat veel eenvoudiger.
Een nieuwe wet hier. Een extra bevoegdheid daar. Nog een camera, nog een registratieplicht en nog een maatregel die zogenaamd alleen voor noodgevallen bedoeld is.
Totdat we op een ochtend wakker worden in een land waar alles keurig geregistreerd, gecontroleerd en beveiligd is.
Behalve onze vrijheid.
En het ergste is misschien nog wel dat niemand die vrijheid van ons hoefde af te pakken.
We hebben haar zelf ingeleverd. Uit angst. Met een opgeluchte glimlach. En onder het motto: gelukkig doet de overheid eindelijk iets.
Maar zoals eerdere grote gebeurtenissen. De oplossing word nooit geboden om het probleem op te lossen, het probleem word gecreëerd om de oplossing te geven die allang klaar lag.
Gerard Krispijn
📷 OFFICIËLE DISCLAIMER – AFDELING GEKWETSTE GEVOELENS
Klachten over mijn columns, de inhoud ervan of de geestelijke gesteldheid van de schrijver kunt u richten aan: [email protected]
Mijn secretaressen zullen uw klachten zorgvuldig bekijken, bespreken tijdens de koffiepauze en eventueel beantwoorden, mits ze daar zin in hebben.
Scheldbrieven, kogelbrieven, gifkaarten en andere blijken van waardering worden zonder opgaaf van redenen retour afzender gestuurd. Anonieme klachten verdwijnen rechtstreeks in de digitale papierversnipperaar.
Heeft u zich persoonlijk aangesproken of beledigd gevoeld? Dan verzoeken wij u vriendelijk eerst even te controleren of uw gevoel voor humor of sarcasme nog functioneert.
Over de uitslag van de klachtenprocedure kan niet worden gecorrespondeerd. Vooral omdat niemand daar zin in heeft.
"" Directie Gerard Krispijn Column"Wij nemen uw klachten serieus. Ongeveer drie seconden."
kijk voor alle columns als u denkt er geestelijk aan toe te zijn op gerardkrispijn.nl/
SNEUVELBEREIDHEID? ZIE IK ER SOMS ZO BLEEK UIT?
Volgens De Telegraaf groeit de sneuvelbereidheid onder Nederlanders. Bijna de helft zou bereid zijn het vaderland te verdedigen in een oorlog.
BIJNA DE HELFT!
Ik stikte in mijn bakkie koffie
Waar hebben ze dat onderzoek gehouden? Bij de uitgang van een coffeeshop? Tijdens een bingoavond in het bejaardentehuis? Of hebben ze soms een paar duizend Nederlanders gebeld met de vraag: "Zou u bereid zijn voor Nederland te sterven?"
Ik ben wel benieuwd naar de vervolgvragen.
"Goedemiddag meneer, wij doen onderzoek naar uw sneuvelbereidheid."
"Mijn wát?"
"Of u bereid bent te sterven voor het vaderland."
"ZIE IK ER SOMS ZO BLEEK UIT?!"
Kijk, ik hou best van Nederland ( hoe het vroegah was) . Van onze vrijheid, ( nog wel) onze bitterballen, onze gehaktballen en zelfs van die buurman die iedere zondag om acht uur zijn hogedrukreiniger tevoorschijn haalt.
Maar om daar nou meteen voor te sneuvelen?
pleur toch een eind op!
En kijk eens naar die foto onder het artikel. Een hele verzameling militairen, keurig in camouflagepakken, allemaal netjes met hun handen op de rug.
Ik vraag me af of ze alvast oefenen hoe ze straks voor de kist moeten staan.
Maar het allermooiste vind ik dat woord: "SNEUVELBEREIDHEID"
Welke overbetaalde beleidsambtenaar heeft dat in vredesnaam uit zijn anus weten te persen?
Vroeger noemden we dat gewoon doodgaan. Tegenwoordig moet zelfs je overlijden blijkbaar een positieve bijdrage leveren aan de statistieken.
"Gefeliciteerd mevrouw, uw man is de pijp uit , maar zijn sneuvelbereidheid was uitstekend!"
Nou, daar kun je de huur weer van betalen.
En dan die 49 procent.
Ik wil weleens weten hoeveel van die helden daadwerkelijk hun camouflagebroek aantrekken wanneer er morgenochtend een tank door de straat rijdt.
Want op Facebook zijn we allemaal Rambo.
Daar schieten we complete divisies aan gort tussen twee frikandellen speciaal door.
Maar zodra de buurman vraagt of we even willen helpen zijn koelkast naar boven te tillen, hebben we ineens een hernia, een versleten knie en een medische verklaring van de huisarts.
En stel je voor dat de overheid werkelijk belt.
"Goedemorgen, u heeft aangegeven bereid te zijn te sneuvelen voor Nederland."
"Ja, klopt."
"Mooi. U wordt morgen om zes uur aan het front verwacht."
"MORGEN?!"
"Ja meneer."
"Maar morgen komt de pakketbezorger tussen negen en vijf!"
Bovendien vraag ik me af wie er eigenlijk als eerste naar dat front moeten.
De mensen die al jarenlang roepen dat we harder moeten optreden?
Ik stel voor dat we beginnen met een bataljon D66 politici.
Allemaal voorop, keurig in het gelid.
De minister president met een fluitje, de rest met een helm en een paar reserveonderbroeken.
En als het eerste schot valt, mogen ze stemmen over wie er bukken moet.
Dat lijkt me pas democratie!
Begrijp me goed: onze militairen verdienen respect. Die mensen geloven nog echt dat ze voor iets belangrijks vechten en hebben nu eenmaal een beroep gekozen waar ze zelf de keuze hebben gemaakt te sterven voor hun vaderland, Nou, veel succes ermee .
Maar dat is toch heel wat anders dan een willekeurige Nederlander die aan de telefoon zegt dat hij best bereid is zijn land te verdedigen, zolang het maar niet tijdens de vakantie is.
conclusie?
Ik ben absoluut bereid om Nederland te verdedigen.
Ik zal de vijand streng toespreken, mijn middelvinger opsteken en desnoods mijn boekhouder op ze afsturen.
Maar sneuvelen?
Nee, dank u.
Ik heb nog plannen, mijn koffie is nog warm en mijn eigen risico is al hoog genoeg.
Dus mocht er binnenkort een enquêteur aanbellen met de vraag hoe het gesteld is met mijn sneuvelbereidheid, dan krijgt hij van mij één helder antwoord:
"VRIEND, IK HEB AL MOEITE OM 'S MORGENS UIT BED TE KOMEN. EN JIJ WILT DAT IK VOOR ZES UUR ONDER DE GROND LIG?!"
Leve het vaderland. Maar het liefst wel met mij er nog in.
Gerard Krispijn
📷 OFFICIËLE DISCLAIMER – AFDELING GEKWETSTE GEVOELENS
Klachten over deze column, de inhoud ervan of de geestelijke gesteldheid van de schrijver kunt u richten aan: [email protected]
Mijn secretaressen zullen uw klachten zorgvuldig bekijken, bespreken tijdens de koffiepauze en eventueel beantwoorden, mits ze daar zin in hebben.
Scheldbrieven, kogelbrieven, gifkaarten en andere blijken van waardering worden zonder opgaaf van redenen retour afzender gestuurd. Anonieme klachten verdwijnen rechtstreeks in de digitale papierversnipperaar.
Heeft u zich persoonlijk aangesproken of beledigd gevoeld? Dan verzoeken wij u vriendelijk eerst even te controleren of uw gevoel voor humor of sarcasme nog functioneert.
Over de uitslag van de klachtenprocedure kan niet worden gecorrespondeerd. Vooral omdat niemand daar zin in heeft.
"" Directie Gerard Krispijn Column"Wij nemen uw klachten serieus. Ongeveer drie seconden."
Twintig slaapzakken en een land vol blinde vlekken
Soms lees ik het nieuws en vraag ik me serieus af of ik nou gek aan het worden ben, of dat de rest van Nederland collectief een geestelijke handicap van de prik heeft overgehouden. .
Twintig asielzoekers slapen buiten bij Ter Apel.
Vreselijk natuurlijk. Want laten we eerlijk zijn, niemand hoort buiten op een stuk karton te liggen terwijl de regen in zijn nek druipt. Of je nou uit Syrië komt, uit Afghanistan of uit Lutjebroek. .
Maar dan zie je iets vreemds gebeuren.
De media springen erop, politici buitelen over elkaar heen en de verontwaardiging is niet aan te slepen. Nederland staat weer eens internationaal voor schut. Schande! Onmenselijk! Dit kan toch niet!
En terwijl ik dat allemaal lees, denk ik ineens aan iets anders.
Hoeveel daklozen hadden we ook alweer in Nederland?
O ja. Tienduizenden.
En daar zitten ook duizenden jongeren tussen. Zelfs kinderen. Kinderen die met hun ouders van bank naar bank verhuizen, in tijdelijke opvang zitten of 's avonds niet weten waar ze de volgende nacht terechtkunnen.
Maar daar hoor ik bijna niets over.
Geen dagelijkse televisiecamera bij hun slaapplaats. Geen politicus die met een ernstig gezicht voor een stapel dekens gaat staan. Geen complete NOS parade omdat een Nederlandse jongen van twintig voor de zoveelste nacht geen eigen bed heeft.
En begrijp me nou goed, want tegenwoordig moet je blijkbaar eerst drie keer uitleggen wat je níét bedoelt voordat je mag zeggen wat je wél bedoelt.
Die twintig mensen in Ter Apel moeten gewoon fatsoenlijk worden opgevangen.
Maar waarom geldt diezelfde verontwaardiging niet voor al die anderen?
Is een Nederlandse dakloze soms minder dakloos? Heeft een kind zonder vaste woonplek minder recht op medelijden omdat zijn ouders toevallig al hun hele leven in Nederland wonen?
Of zijn we inmiddels op het punt beland dat we niet meer kijken naar wie er hulp nodig heeft, maar naar welke ellende het meeste nieuws oplevert?
En ja, ik weet het. Er zijn hulporganisaties die zich iedere dag uit de naad werken voor daklozen. Daar heb ik alleen maar respect voor.
Maar ik mis iets.
Ik mis diezelfde woede. Diezelfde urgentie. Diezelfde politici die met grote woorden verklaren dat dit in een beschaafd land absoluut niet mag gebeuren.
Want als twintig mensen buiten slapen een nationale schande is, wat noemen we dan duizenden mensen zonder een fatsoenlijke woonplek?
Een klein ongemakje?
Een klein administratieve uitdaging?
Of gewoon een probleem dat we inmiddels zo normaal zijn gaan vinden dat niemand er nog van opkijkt?
Misschien moeten we eens ophouden met het verdelen van menselijke ellende in categorieën die wel en geen ophef verdienen.
Want kou maakt geen onderscheid tussen een Nederlands paspoort en een Syrisch paspoort.
En honger vraagt ook niet eerst waar je geboren bent.
Wat mij betreft verdient iedereen een dak boven zijn hoofd. Maar blijkbaar moet je tegenwoordig eerst het juiste nieuwsbericht halen voordat iemand zich druk maakt over je slaapplaats.
Gerard Krispijn
Even iets anders, hebben jullie dat nu ook ? ..
De Grote Digitale Blinde Date
Dat je zomaar een vriendschapsverzoek krijgt van je totale tegenpool
Je kent het wel. Je zit een beetje op Facebook te koekeloeren, je hebt net iemand voor de derde keer uitgelegd dat je geen Poetinpijper bent maar wel iets begrijpt van zijn motieven , en ineens verschijnt er zo'n rood eentje bij je vriendschapsverzoeken.
Hé, gezellig, denk je nog. Iemand wil een digitaal bakkie met me doen.
Vol goede moed klik je op het profiel. Misschien een oud-klasgenoot, een vroegere buurvrouw, iemand van vroeger uit de kroeg of een verdwaalde kennis met wie je ooit op een verjaardag een bitterbal hebt gedeeld.
Maar nee hoor.
Je belandt in een compleet ander universum.
De profielfoto schreeuwt je tegemoet: 'Als het vaccin er is, stroop ik mijn mouw op!'
Nou, dat begint al veelbelovend. Een enthousiaste prikpionier. Niks mis mee natuurlijk. Ieder zijn hobby. De een verzamelt postzegels, de ander spaart vaccinaties.
Je scrolt een stukje naar beneden en daar wappert de Oekraïense vlag je tegemoet. Nog geen twee berichten verder wordt de NAVO de hemel in geprezen en krijgt Poetin persoonlijk de schuld van alles, inclusief het slechte weer tijdens de laatste buurt barbecue.
Daaronder een vurig pleidooi voor Antifa, gevolgd door een complete regenboogparade aan woke-uitspraken, klimaatleuzen, diversiteitscampagnes en berichten waar zelfs Frans Timmermans spontaan een stijve milieuvriendelijke bamboeplasser van zou krijgen.
Mijn hemel.😱
Ik scrol nog even verder. Misschien staat er ergens een foto van een hond, een recept voor gehaktballen of een gewone vakantiefoto waarop iemand gewoon lekker met zijn reet op een strandstoel zit.
Maar nee.
Het ene maatschappelijke statement volgt het andere op. Als er ergens ter wereld een vlag bestaat, hangt die op haar tijdlijn. Als er ergens iemand gediscrimineerd wordt, heeft zij er al een petitie voor ondertekend. En als er morgen een demonstratie wordt georganiseerd voor het zelfbeschikkingsrecht van linkshandige regenwormen, staat ze waarschijnlijk vooraan met een spandoek.
En nogmaals, iedereen mag van mij geloven wat hij wil. Echt waar. Al wil je iedere ochtend naakt om een windmolen dansen terwijl je het Wilhelmus achterstevoren zingt, veel plezier ermee.
Maar dan komt toch die ene vraag bij me op.
Waarom stuur jij in godsnaam MIJ een vriendschapsverzoek?
Ik kijk nog eens naar haar profiel.
Dan naar dat van mezelf.
En dan weer terug.
Heb ik soms per ongeluk ergens een Oekraïense vlag opgehangen? Heb ik in een dronken bui geroepen dat Rob Jetten de verlosser van Nederland is? Of heb ik misschien een foto geplaatst waarop ik liefdevol een warmtepomp sta te tongzoenen?
Volgens mij niet.
Sterker nog, als je vijf minuten op mijn tijdlijn rondneust, weet je precies wat voor vlees je in de kuip hebt. Daar hoef je echt geen afgestudeerde gedragspsycholoog voor te zijn.
Ik ben niet bepaald het type dat op zondagochtend met een bleekselderij in de hand een klimaatmars gaat organiseren.
Dus wat is hier aan de hand?
Heeft dat mens überhaupt één seconde naar mijn pagina gekeken? Of zag ze mijn profielfoto en dacht ze: 'Gezellig, een zwakzinnige, die kan er ook nog wel bij.'
Of ze wil eens langskomen, dat kan natuurlijk ook.
Ik zie het al helemaal voor me.
'Goedemorgen meneer Krispijn, heeft u even tijd om over onze redder Rob Jetten te praten?'
'Nee mevrouw, ik ben net bezig mijn dieselauto stationair te laten draaien terwijl ik een speklap bak.'
'Maar meneer, denkt u dan helemaal niet aan het klimaat?'
'Jawel hoor. Daarom heb ik de ramen dicht.'
En toch blijft het me verbazen.
Af en toe begrijp ik de simpelste dingen niet meer.
Gerard Krispijn
De Grote kruistocht van Vollenbroek
Het zijn toch prachtige tijden als je een fanatieke gemalenvensterbankknager bent met een milieumissie.
Terwijl de gemiddelde Nederlander zijn oude administratie na zeven jaar door de papierversnipperaar haalt, heeft onze grote stikstofvriend Johan Vollenbroek een veel beter idee.
Waarom gaan we niet gewoon terug naar 1989?
Want blijkbaar heeft hij met zijn kruistocht tegen de Nederlandse boeren, ( die volgens mij door de overheid word aangestuurd) nog niet genoeg ellende veroorzaakt.
1989, mensen!
Het jaar waarin de Berlijnse Muur viel, we nog gewoon met guldens betaalden en de meeste Nederlanders nog nooit van stikstof hadden gehoord.
Maar wat was nou écht belangrijk in dat jaar?
Precies! Hoeveel koeien boer Dirk op 14 september 1989 in zijn stal had staan en hoeveel stront die beesten vervolgens uit hun reet lieten vallen.
Want dat schijnt tegenwoordig levensgevaarlijke informatie te zijn.
Dankzij een uitspraak van de rechter ( uiteraard D66) moeten oude gegevens nu openbaar worden gemaakt. En ik vermoed dat er bij D66 alweer heel wat landverraders met een natte broek van blijdschap rondlopen.
Want zeg nou zelf, wat is er in 2026 nou belangrijker dan te weten hoeveel koeien een boer in 1989 had?
Misschien moeten we gelijk even onderzoeken hoeveel scheten die beesten toen hebben gelaten. Je weet maar nooit of er nog ergens een boete uit te persen valt. ( En reken maar dat die gaan komen)
Ondertussen zitten boeren met hun handen in het haar. verzonnen stikstofregels, vergunningen, rechtszaken, corrupte banken die moeilijk doen en gezinnen die zich afvragen of ze volgend jaar nog wel een bedrijf hebben.
Maar daar heeft onze Johan natuurlijk compleet schijt aan.
Die wil weten wat boer Dirk 37 jaar geleden in zijn stal had staan.
Natuurlijk maakten boerenorganisaties bezwaar. Iets met privacy, bedrijfsgegevens en het beschermen van boerengezinnen.
Ach, privacy.
Dat is toch dat woord dat de overheid altijd gebruikt wanneer wij ergens inzage in willen hebben?
Maar als iemand oude gegevens van boeren wil opgraven, dan trekken we gewoon de archiefkast open.
En het mooiste moet nog komen.
Dezelfde overheid die normaal gesproken nog geen zoekgeraakte parkeerbon uit 2022 kan terugvinden of wat ze besproken hebben tijdens het OMT tijdens de corona dagen , blijkt ineens een fantastisch geheugen te hebben als het om boeren gaat.
Dan kunnen ze opeens wél oude dossiers vinden.
Dan weten ze ineens precies waar alles ligt.
Als jij als burger iets wilt weten, krijg je na zes maanden een brief dat je verzoek helaas niet in behandeling kan worden genomen omdat mevrouw Pietersen van afdeling Archiefbeheer met zwangerschapsverlof is.
Maar komt Door de NCTV aangestuurde clown Vollenbroek aankloppen?
Dan staan ze bij wijze van spreken met 80 ambtenaren met scheppen in een weiland om de koeienstront van 1989 boven water te halen.
Want stel je toch eens voor dat er ergens in Nederland nog een boer rondloopt die in 1989 één koe te veel in zijn stal had staan.
Dat kunnen we natuurlijk niet hebben!
Dus boeren, zet de koffie maar klaar, haal de oude schoenendozen van zolder en zoek alvast de administratie van opa op.
Want terwijl de rest van de wereld zich bezighoudt met oorlogen, energieprijzen en de toekomst, zijn wij in Nederland druk bezig met het tellen van koeien uit de vorige eeuw.
En Johan?
Die graaft vrolijk verder.
Het belooft alweer een kutherfst te worden.
Gerard Krispijn
BOODSCHAP: Zorg dat je deze brief nooit hoeft te versturen.
Mijn lieve, eigen kind,
De tranen vallen op het papier en ik kan de pen nauwelijks vasthouden. Het beeld van gisteren, hoe ze je letterlijk in die vrachtwagen dwongen terwijl je je verzette, staat op onze netvliezen gebrand.
Het was geen afscheid, het was een ontvoering door je eigen land. We stonden daar, je vader en ik, schreeuwend langs de kant van de weg, maar onze handen waren gebonden door hun wetten en hun geweren.
Die machteloosheid is een gif dat door ons heen stroomt. Je vader is sindsdien geen schim meer van de man die hij was; hij slaat zijn vuisten kapot tegen de muren omdat hij zijn eigen zoon niet kon redden uit de klauwen van de staat.
We hebben je grootgebracht met liefde, niet als kanonnenvoer voor een front in het ijskoude Oosten waar jij niets te zoeken hebt.
Het vreet aan ons dat jij daar nu zit, gedwongen in een uniform dat je haat, vechtend voor een overheid die je als een nummer behandelt. Elke vezel in ons lijf schreeuwt tegen dit onrecht.
Ze hebben je lichaam meegenomen, maar laat ze nooit je geest breken. Onthoud dat je daar onder dwang bent, niet uit vrije wil.
We slapen niet meer. Elk geluid in de straat doet ons hopen dat de waanzin voorbij is en dat je bent ontsnapt aan deze nachtmerrie. De kamer die je achterliet voelt als een graf, en de stilte aan tafel is ondragelijk.
Blijf leven, mijn kind. Niet voor hun idealen, niet voor hun vlag, maar voor ons. Kom terug naar de mensen die wél van je houden, naar de vader en moeder die kapotgaan van verdriet zolang jij daar in de modder zit.
We houden je vast in onze gebeden, ook al hebben ze je van ons weggerukt.
Voor altijd de jouwe,
Papa en Mama
Gerard Krispijn.
De Lachende Loopgraaf: Hoe we de Apocalyps Weglachen
Goed nieuws vanaf het oorlogsfront. We hebben blijkbaar eindelijk ontdekt hoe we met oorlog, dood en ellende moeten omgaan.
Niet met diplomatie. Niet door te proberen een einde aan de oorlog te maken. Nee joh veel te makkelijk, we doen het gewoon met dit ding: 😂
Je hoeft maar even op X, Facebook of Telegram te kijken en je ziet het zelf. Wordt er een Russische soldaat opgeblazen door een drone? Dan staan er mensen digitaal te juichen met een rij lachende poppetjes.
Slaat er ergens in Oekraïne een raket in? Dan komt vanaf de andere kant precies hetzelfde.
“Hahaha.”
“Lekker voor ze.”
😂😂😂
Want ja, wat is er nou grappiger dan een mens dat aan stukken wordt geschoten?
Ik blijf me daar werkelijk over verbazen.
Vroeger dachten we nog dat oorlog iets verschrikkelijks was. Mensen gingen dood, gezinnen raakten hun vader, zoon, moeder of dochter kwijt en soldaten kwamen soms voor de rest van hun leven beschadigd thuis.
Maar dat was kennelijk vroeger.
Tegenwoordig bekijken we oorlog gewoon als entertainment. Een filmpje van een drone, een ontploffing, nog even terugspoelen en daaronder honderd mensen die zich helemaal bescheuren van het lachen.
En natuurlijk heeft het slachtoffer het altijd zelf gedaan.
Die Oekraïense burger had maar niet in zijn woonkamer moeten zitten toen die raket naar binnen kwam.
En die jonge Russische soldaat? Die had toch gewoon kunnen weigeren?
Alsof een jongen ergens uit een arm dorp in Rusland of de Oekraine even tegen het leger kunnen zeggen : “Nee jongens, vandaag even niet.”
Probleem opgelost.
Eigen schuld, dikke bult.
😂
Het gekke is dat wij dit allemaal bekijken vanuit onze veilige huiskamer. Of op het werk. Of gewoon op de wc met de telefoon in de hand.
Duizenden kilometers verderop worden mensen verminkt of gedood en wij geven ondertussen onze deskundige mening:
“Lekker voor ze.”
Ik begrijp best dat mensen partij kiezen. Ik begrijp ook dat mensen boos zijn.
Maar wanneer zijn we eigenlijk gaan vinden dat de dood van een gewone soldaat of burger grappig is ?
Een Russische moeder die haar zoon verliest, heeft net zoveel verdriet als een Oekraïense moeder die haar zoon verliest.
Een kind dat zijn vader nooit meer ziet, vraagt echt niet eerst aan welke kant papa vocht.
Misschien moeten we daar af en toe weer eens aan denken voordat we dat lachende poppetje aanklikken.
Want als oorlog voor ons entertainment wordt, is er misschien iets anders gesneuveld dan alleen de mensen in die loopgraven.
Misschien een stukje van onze eigen menselijkheid.
😂
Gerard Krispijn
Maar ja , ik spoor blijkbaar niet.
Knoop in je zakdoek is terug
Heeft iemand de afsluiting van het D66-congres gezien?
Ik schakelde wat laat in en dacht werkelijk een seconde,
Verdomme, wat leuk. Knoop in je Zakdoek is terug.
Ik zag mensen bewegen, klappen, lachen en enthousiast doen en zat met mijn afstandsbediening in mijn hand te wachten tot iemand een polonaise inzette of een blokfluit uit zijn binnenzak trok.
Maar nee.
Dit waren geen deelnemers aan een vergeten televisieprogramma uit 1983.
Dit waren mensen die in de Tweede Kamer hebben gezeten, minister zijn geweest, bestuurder zijn, adviseur zijn of op een andere manier meedraaien in de bestuurlijke bovenlaag van Nederland.
En dan vraag ik mij dus serieus af: Vinden jullie dit zelf normaal?
Staan jullie daar en denken jullie: “Zo. Dat zag er waardig uit. Daar kan een land met zeventien miljoen inwoners met een gerust hart achteraan lopen.”
Want ik zat thuis half versuft naar het scherm te kijken alsof iemand per ongeluk de eindejaarsmusical van groep acht had uitgezonden op het politieke kanaal.
En ergens tijdens zo'n uitzending komt bij mij onvermijdelijk de gedachte op: Dit zijn dus de mensen die besluiten nemen over miljarden, oorlog, belastingen, energie, wonen en onze toekomst.
Dezelfde mensen.
Ik vind dat fascinerend.
Ik vertrouw mijzelf nauwelijks met de afstandsbediening als ik na twee flessen wijn Heel Holland Bakt kijk maar deze mensen mogen zonder begeleiding een landsbegroting aanraken.
En toen kwam de klap op de vuurpijl.
Rob Jetten.
Onze minister-president.
De man die normaal gesproken praat alsof ieder woord eerst door drie communicatieadviseurs, twee juristen en een klimaatneutrale vaatwasser is gehaald, besloot ineens de verbale sportschool binnen te lopen.
Mensen die rechten van minderheden aanvallen?
Die gingen ze volgens hem “vol op hun bek slaan.”
Pardon?
Ik keek nog eens goed.
Had iemand tijdens de borrel per ongeluk Red Bull in de spa rood gedaan?
Want ineens stond daar niet de keurige bestuurder die je verwacht bij een partijcongres, maar ome Rob uit de voetbalkantine die na zes pilsjes zijn trainingsjack uittrekt en roept:
“Hou me tegen, Henk!”
.
Maar zijn grote mond zag je een dag erna niet meer. Ik denk dat hij diezelfde avond tijdens een uit de hand gelopen SM-spelletje hangend aan een plafondhaak met een rode bal in zijn bek nog even fijntjes werd herinnerd aan het verschil tussen stoere taal en daadwerkelijke spierkracht.
De volgende dag trok hij zijn woorden in. Kijk, zelfreflectie kan dus tóch snel gaan.
Wanneer ik naar sommige politieke bijeenkomsten kijk, krijg ik steeds vaker het gevoel dat Nederland niet wordt bestuurd.
Het wordt begeleid.
Door een activiteitencommissie van een psychiatrische afdeling.
Gerard Krispijn
Een tijdje geleden schreef ik over mijn eerste kennismaking met de kleine trots van Mark.
Voor wie die gemist heeft: lees hem eerst even, anders mis je de helft van de ellende. 😂
in de eerste reactie staat de link naar de eerste column.
Van de week was ik weer bij de trotse Ouders .
Hier is die dan Mark, je vroeg of ik weer een column wilde schrijven
Code rood deel 2
Van de week was ik weer eens op bezoek bij de trotse ouders.
Mark zette koffie neer, keek me lachend aan en zei:
“Man, ik heb zó gelachen om die column van jou. Want eerlijk is eerlijk… het was in het begin inderdaad niet best.”
Kijk. Daar hou ik van, zelfkennis.
Maar toen maakte hij een fout.
Hij wees naar zijn zoontje en vroeg:“Maar Geer , wat vind je nu van de kleine? Geef toe, stuk beter toch?”
Ik keek naar Mark.
Ik keek naar het kind.
En vervolgens weer naar Mark.
Heel even vroeg ik mij af of Mark vlak voor mijn komst een pot Bison Kit had opengeschroefd en daar een kwartier boven had zitten snuiven.
“Beter?” vroeg ik.
“Ja joh! Moet je kijken hoe hij veranderd is!”
Dus ik keek.
Het kind keek op de een of andere manier ook terug.
Nou ja… terug.
Zijn linkeroog keek ongeveer naar mij.
Zijn rechteroog leek ondertussen contact te zoeken met een satelliet boven Kazachstan.
Het ene oog stond op visite, het andere had duidelijk andere plannen.
“Hij kijkt al heel bewust,” zei Mark trots.
“Dat geloof ik direct,” zei ik. “Alleen weet ik nog niet precies naar wát.”
Mark hoorde de twijfel niet eens.
Trotse vaders hebben een ingebouwd filter. Je kunt zeggen dat hun kind eruitziet als een verkeersslachtoffer na een botsing met een betonmixer en zij horen:
“Wat een heerlijk koppie.”
Zijn moeder kwam erbij staan.
“Hij krijgt al echt trekjes van Mark, hè?”
Daar gingen we weer.
Ik keek naar Mark.
Twee ogen dezelfde kant op.
Neus keurig in het midden.
Oren op min of meer gelijke hoogte.
Daarna keek ik weer naar zijn zoon.
Nee.
Die DNA-test zou ik voorlopig nog maar even in de verpakking laten.
Het voordeel was wel: de kleur was beter.
De vorige keer lag er nog een oververhitte garnaal in de box die eruitzag alsof hij rechtstreeks uit een frituurpan was gekomen.
Nu begon er zowaar iets van menselijke kleur zichtbaar te worden.
“Zie je wel!” zei Mark.
“Absoluut,” zei ik. “De basisvorm begint langzaam door te komen.”
Mark straalde alsof ik zojuist had gezegd dat het kind was toegelaten tot de universiteit in Groningen.
Toen begon de kleine te lachen. Althans, ik denk dat het lachen was.
Zijn mond ging open, zijn linkerwang trok omhoog en één oog verdween half achter zijn neus.
Maar eerlijk is eerlijk: het was vooruitgang.
Vorige keer leek hij bij iedere gezichtsuitdrukking nog alsof hij aangifte tegen mij wilde doen.
“Nou?” vroeg Mark weer.
Ik nam een slok koffie.
Keek nog één keer naar het kind.
Het kind keek naar mij, naar het plafond én vermoedelijk naar de toekomst.
“Zeker beter, maat,” zei ik.
En dat meende ik ook.
Voor een deel.
Het deel dat naar mij keek, tenminste.
Ik heb mijn gebak opgegeten, mijn koffie opgedronken en daarna mijn jas gepakt.
“Wanneer kom je weer?” vroeg Mark.
Ik keek nog één keer over mijn schouder.
“Nog een maandje of drie, maat.”
“Waarom?”
“Gewoon. Even kijken of beide ogen dan inmiddels dezelfde vergadering bijwonen.”
Bedankt voor de koffie en het gebak.
En maak je geen zorgen, Mark.
Het komt vast goed.
Bij de vorige column voorspelde ik dat hij over drie maanden een mens zou worden.
Ik zat er alleen een paar maanden naast.
Gerard Krispijn
Eerste column
gerardkrispijn.nl/code-rood-…
Deze had ik eerder al geschreven.
Maar het oorlog promoten gaat maar door en door en door ...
De Oranje-bunker
Laten we eerlijk zijn: als de pleuris écht uitbreekt, zitten Máxima en Amalia niet in een modderige greppel in Oost-Europa.
Die zitten in een bunker met airco en een goedgevulde wijnkoelkast, of ze vliegen naar hun vakantiehuisje in Griekenland terwijl jij als "held" mag dienen voor de z.g eer.
De koninklijke familie is de PR-afdeling van een bedrijf dat de dood verkoopt. Ze maken de dood sexy, terwijl oorlog de meest smerige, zinloze en mensonterende uitvinding ooit is.
Het is oude mannen die ruzie maken, en jonge mensen die daarvoor moeten bloeden in een anoniem veld.
Dus de volgende keer dat je Amalia in een tank ziet lachen: besef dat die tank niet op melk rijdt, maar op de botten van mensen zoals jij.
Ff berichtje voor onze jeugd
De Oorlog die ze je niet laten zien op TikTok
Laten we de glitter van die koninklijke baretten even afkrabben. Oorlog is namelijk geen "level-up" en er is geen reset -knop als je kop eraf wordt geschoten door een drone die bestuurd wordt door een tiener in een kelder drie landen verderop.
Lichaamsdelen zijn geen accessoires:
In de hippe Defensie-filmpjes zie je Amalia stoer kijken. Wat ze niet laten zien, is dat oorlog betekent dat je je beste maatje in een vuilniszak moet scheppen omdat hij door een bermbom is veranderd in menselijke lasagne.
Geen 5G in de loopgraaf: Je denkt dat een dag zonder wifi erg is? Probeer eens drie weken in een moddergat te liggen terwijl de ratten aan je tenen knagen en de geur van rottend vlees je nieuwe parfum is. Dat is de "vibe" van het front.
Psychische puinhopen: Je komt misschien wel terug, maar je hoofd blijft daar. PTSS is geen leuke hashtag. Het is de rest van je leven trillen bij het geluid van een wegvliegende duif en nooit meer kunnen slapen zonder dat de beelden van kapotgeschoten kleuters op je netvlies gebrand staan.
Gerard Krispijn
Vrij precies
Tijdens corona wilden ze weten of jij wel braaf de prik nam. En dat wilden ze precies weten.
Hugo de Jonge zei het zelf:
“We weten namelijk inmiddels vrij goed en vrij precies per postcode waar ze wonen.”
Dat ging dus over jou en mij, over mensen die zich niet lieten dwingen om die prik te nemen. Eigenlijk kwam het erop neer dat wij als een lastig probleem werden gezien dat opgelost moest worden.
Maar goed, toen moest ineens alles wijken voor de volksgezondheid. Werk, horeca, sport, sociale contacten en overal werd jouw vaccinatiestatus van levensbelang gemaakt.
Niet omdat we ziek waren, maar omdat we volgens de overheid niet luisterden. En dus vond diezelfde overheid dat ze heel ver mocht gaan, want gezondheid stond bovenaan. ( of was het gehoorzaamheid? )
Maar nu leven we in een tijd waarin grote aantallen mensen de EU binnenkomen en men lang niet altijd weet welke vaccinaties zij hebben gehad. En ineens blijkt diezelfde vaccinatiestatus een stuk minder belangrijk.
Toen wij de prik niet namen, wist men “vrij precies per postcode” waar wij woonden. Maar als de vaccinatiestatus van nieuwkomers onbekend is, lijkt diezelfde felheid ineens verdwenen.
En precies dáár word ik bloedlink van.
Je kunt niet jarenlang doen alsof vaccinatiestatus bijna heilig is, om vervolgens je schouders op te halen zodra je het simpelweg niet weet.
Blijkbaar was het toen geen kwestie van de z.g gezondheid maar puur om te kijken of wij wel gehoorzaamden
En zoals zo vaak in dit land geldt: regels zijn keihard ,totdat ze ineens rekbaar blijken.
Gerard Krispijn
Sommige columns verdwijnen vanzelf naar de achtergrond. En sommige columns blijken blijkbaar nogal gevoelig te liggen.
Een paar dagen geleden kreeg ik een PB van iemand die zich behoorlijk had geërgerd aan mijn column ‘Hoe gaat het? (Vraag dit niet in de trein)’. Ze vond hem neerbuigend en bepaald niet grappig.
Dat kan natuurlijk. Niet iedereen hoeft om dezelfde dingen te lachen. Sterker nog: als columnist zou ik me pas echt zorgen maken als iedereen mijn columns geweldig zou vinden. Dan zou ik waarschijnlijk iets fout doen.
Maar ik moest er eerlijk gezegd ook een beetje om lachen. Want als je een column leest over cosmetische ingrepen, terwijl je daar blijkbaar zó door geraakt wordt dat je mij persoonlijk een bericht moet sturen, dan heeft die column in ieder geval iets losgemaakt.
En ach… ik ben nu eenmaal iemand die graag een beetje aan de korst blijft krabbelen.
Dus vooruit.
Omdat ik kennelijk nog niet genoeg mensen heb laten fronsen met deze column, plaats ik hem gewoon nog een keer.
Met liefde.
En zonder botox.
Veel leesplezier. 📷
Hoe gaat het? (Vraag dit niet in de trein)
Daar zit je dan. Intercity naar Utrecht, tweede klas, koptelefoon vergeten. Naast me zitten twee dames die elkaar blijkbaar een maand niet hebben gezien.
Ik bereid me voor op een update over hun werk of hun weerspannige pubers, maar de vraag "Hoe gaat het?" blijkt tegenwoordig de trekker van een cosmetisch spervuur waar geen waarschuwing tegen helpt.
Vroeger was het antwoord op die vraag een risicoloze formaliteit als "z’n gangetje". Nu krijg je direct een gedetailleerd onderhoudsrapport over de volledige rij cosmetische ingrepen die ze hebben ondergaan.
"Meid, wat zie je er goed uit!" begint de een, terwijl haar voorhoofd zo strak staat dat je er een ei op kunt bakken."Dankje!" antwoordt de ander trots. "Ik heb eindelijk die baby-botox gedaan voor m’n frons. En zie je m’n kaaklijn? Helemaal laten 'sculpten' met fillers. Ik had namelijk last van pre-jowling."Pre-jowling.
Ik kijk naar mijn eigen reflectie in het treinraam. Ik dacht dat ik gewoon een gezicht had, maar blijkbaar is elke vierkante millimeter huid een potentiële probleemzone geworden met een angstaanjagende naam.
De dames praten over hun gezicht met de nuchterheid waarmee mijn buurman vertelt over zijn nieuwe dakkapel.
Alles moet in het Engels, want "rimpels opvullen" klinkt blijkbaar als klussen bij de Gamma, maar volumizing the mid-face is hogere wiskunde."Ik stoorde me zo aan mijn hamsterwangen," zucht de een. "Daarom heb ik een vampire facial gedaan. Dan spuiten ze je eigen bloed terug in je gezicht. Heel natuurlijk!"
Mijn krant zakt langzaam naar beneden. Een vampire facial? Ik dacht dat we in een trein zaten, niet in een aflevering van True Blood. Het houdt niet op: ze hebben het over marionetlijnen, bunny lines en de gevreesde turkey neck. Het is een heel ecosysteem aan boerderijdieren en horrorfiguren in één gesprek.
"En wat kostte dat grapje dan?" vraagt de 'vampier' tussen neus en lipfillers door."Nou, voor die liquid facelift en het laten 'verfrissen' van mijn lippen was ik zo’n vijftienhonderd euro kwijt. Maar ja, het is een investering in jezelf, toch?"Vijftienhonderd euro.
Voor dat geld heb ik een mooie rollator en een heel behoorlijke vakantie, maar zij koopt er blijkbaar een gezicht voor dat in een staat van permanente verbazing verkeert. Het is fascinerend en doodvermoeiend tegelijk.
"Ik heb er dertig in m’n kraaienpootjes laten zetten, echt een aanrader!"
Ik stap uit bij grou en voel me plotseling heel erg 'vintage'. Mijn gezicht beweegt als ik lach en mijn voorhoofd rimpelt als ik verbaasd ben. Terwijl ik uit stap , hoor ik nog net: "Ja, en volgende week laat ik m'n knieën doen, die rimpelen een beetje. "Natuurlijk. De knieën. Ik hoop dat ze er nog een slok koffie doorheen krijgen met die nieuwe bovenlip.
Proost op de zwaartekracht, dames.
Gerard Krispijn.
Kwetsende opmerkingen over mijn harses kunt u sturen naar [email protected]
EEN BORDJE, EEN CAMERA EN HOPPA… EXTREEMRECHTS!
Daar gingen we weer hoor.
Een demonstratie en binnen de kortste keren is het weer raak. Romeo's erbij, politie erbij, mensen die elkaar in de haren vliegen en natuurlijk staan de camera's er met hun neus bovenop.
Want ja... daar zijn camera's dol op.
Een paar honderd mensen die rustig met een bordje staan te demonstreren?Saai.
Maar zodra er geduwd wordt, iemand wordt afgevoerd en er een ME'er met een knuppel door het beeld loopt? Kassa!
En voordat je het weet zit Nederland 's avonds voor de televisie te kijken naar de zoveelste reportage waarin de woorden extreemrechts, antisemitisme en nazi's alweer voorbij komen.
Ik was er deze keer trouwens niet bij.
Niet omdat ik ineens tot de vredige middenmoot behoor, maar omdat mijn hernia en mijn beenuitval mij tegenwoordig behoorlijk dwarszitten. Anders was ik er gewoon tussen gaan staan.
Maar ik vraag me soms wel af hoe het toch komt dat een demonstratie binnen een paar minuten wordt teruggebracht tot één vlag, één bord en een paar mensen die over de schreef gaan.
Ja, de mensen
Want jullie denken toch niet dat de NOS uitgebreid de Romeo's in beeld brengt? Nee hoor. We zien vooral de mensen die zich verdedigen.
Neem die Prinsenvlag.
Daar heb je hem weer.
Een camera erop en hoppa...EXTREEMRECHTS!
Een bord met White Lives Matter?
Nog eentje erbij. NAZI!
En vervolgens wordt de hele demonstratie in één grote politieke gehaktmolen gegooid.
Maar weet je wat ik nou zo wonderlijk vind?
Dat we kennelijk allemaal precies weten welke vlag of welk bord je moet meenemen om de televisie een bepaalde kant op te sturen.
Dus misschien moeten we eens stoppen met het meenemen van alles waarvan inmiddels bekend is dat het gegarandeerd twintig minuten televisie oplevert. Geen Prinsenvlag. Geen obscure symbolen.
Geen dingen waarvan een redacteur van de NOS bij het zien ervan al denkt:
"Mooi, daar kunnen we weer een lekker stempeltje op plakken."
Neem gewoon eens een gigantisch bord mee.
Bijvoorbeeld:
"GEEN BOEREN MEER? GEEN PROBLEEM. WE ETEN WEL EEN D66 er "
Of:" GEEN RACIST. WEL BENIEUWD WIE DE REKENING BETAALT."
Kijk.
Dan wordt het ineens een stuk lastiger om iedereen die daar staat als nazi weg te zetten.
En als je dan toch een beetje wilt zieken, doe het dan met humor.
Zet er bijvoorbeeld op: "STIKSTOF IS HET PROBLEEM. BEHALVE ALS HET UIT DE MOND VAN EEN POLITICUS KOMT."
Want als je weet dat bepaalde beelden onmiddellijk worden gebruikt om jou in een bepaald hokje te stoppen, moet je misschien eens zorgen dat er andere beelden ontstaan.
Honderden mensen met borden waar een camera eigenlijk niet omheen kan. Dat zou nog eens een vreemd beeld opleveren.
Een demonstratie waar de politie eigenlijk geen reden heeft om in te grijpen.
En misschien zijn de Romeo's dan ook wat voorzichtiger met iemand eruit pikken, want stel je voor dat ze iemand aanpakken die daar gewoon met een groot, sarcastisch bord staat.
Dan staat er niet iemand met een "foute vlag" in beeld.
Dan staat er iemand met: "IK WACHT NOG OP HET LABELTJE."
En dat beeld is ineens wat lastiger uit te leggen.
Zie je het voor je?
De camera's staan klaar.
De verslaggever zoekt koortsachtig naar een relletje.
Maar helaas...
Er gebeurt helemaal niets.
Alleen maar demonstranten.
Met borden. Sarcastische borden.
Borden met een boodschap.
Borden met humor.
En dan staat daar midden in beeld iemand met: een bord met
"HEB JE HEM NOS? MOOI. KNIP NU DE REST ER MAAR UIT."
Dat wordt lastig monteren. En misschien is dat nou juist een oplossing.
Want als je werkelijk wilt dat mensen naar je luisteren, moet je misschien ophouden elkaar voortdurend de kans te geven om alleen de rotzooi uit te vergroten.
Laat ze maar filmen.
Laat de camera's maar komen.
Maar geef ze dan iets anders om te filmen.
Geef ze een boodschap.
Geef ze humor.
Geef ze honderd borden waar ze niet omheen kunnen.
Want uiteindelijk kun je nog zo hard tegen elkaar schreeuwen...
als niemand meer hoort waarom je eigenlijk staat te schreeuwen, ben je geen stap verder gekomen.
En dat is zo zonde.
Want we kunnen volgens mij veel meer bereiken.
We moeten de straten vol krijgen, en op deze manier gaat dat niet lukken.
Oke, wat heb ik gedaan?
Ik heb op mijn site deze column ook geplaatst, maar dan met 31 voorbeelden van lekkere, sarcastische of humor teksten eronder, en van sommige heb ik al afbeeldingen gemaakt .Doe er je voordeel mee.
Ga maar helemaal los. Gratis te downloaden .
Dus deel ze.
Stuur ze door.Zet ze op Facebook.Zet ze op andere sociale media.
Maak er zelf nog een paar bij.
Want misschien moeten we het spelletje eens anders gaan spelen.
Niet door harder te schreeuwen.
Niet door te slaan.
Maar door ervoor te zorgen dat de camera eindelijk iets filmt waar ze niet zo gemakkelijk een verkeerd label op kunnen plakken.
Een boodschap.
Een beetje humor.
Een flinke dosis sarcasme.
En vooral: iets waar Nederland zelf over kan nadenken.
Dus kom maar op met die borden.
De camera's staan al klaar.
Gerard Krispijn
De link naar de columns waar de voorbeelden voor protestborden onder staan. Veel plezier alvast met het maken van je eigen protestbord, Een camera een bordje en hoppa. extreem rechts!! | Gerard Krispijn
📷
Lieve mensen, a.u.b let even op .
Ik zit met een vraag.
Ik begin vandaag met een dringende vraag over iets waar ik al heel lang mee rondloop. Ik wil gewoon dat jullie een eerlijk antwoord geven.
Zitten jullie in een groepsapp met Rob Jetten waar ik niet voor uitgenodigd ben?
Waarom ik dat vraag? Nou, ik ben een complotdenker, maar nu is er blijkbaar een complot tegen míj aan de hand waar ik niets vanaf weet. En dat vind ik toch een beetje vreemd. Ik ben nota bene degene die altijd als eerste wordt uitgenodigd als er ergens een complotdenker nodig is.
Ik kijk bij de supermarkten en zie werkelijk wagentjes volgeladen worden. Niet een beetje boodschappen, nee, complete voedselhulptransporten. Terwijl ik tegenwoordig eerst de folders bestudeer alsof ik me voorbereid op een beursgang.
“Deze week: twee halen, één betalen.”
Ja, prachtig. Maar als je er vervolgens achter komt dat die ene die je betaalt nog steeds duurder is dan vroeger drie, dan begin je toch te vermoeden dat de folder door een financieel adviseur is geschreven met alleen voor het belang van de supermarkt.
Mijn koelkast staat inmiddels zo leeg dat als ik de deur opendoe, de lamp niet eens meer aangaat. Die denkt waarschijnlijk: laat maar, Gerard, ik heb hier ook geen toekomst meer.
De prijzen zijn echt niet meer om vrolijk van te worden, maar het lijkt wel of ik de enige ben die er last van heeft. Of hebben jullie de opdracht gekregen om in mijn buurt je beste rol aan te houden?
Vriendelijk knikkend naar mij en de kassière, vrolijk je pin door de gleuf halen, alsof het allemaal net niet gratis was.
En dan hoor ik vaak nog mensen zeggen: “Hartelijk bedankt!”
Waarvoor dan? Voor het feit dat je zojuist €86,40 hebt betaald voor een tas met drie komkommers, een pak koffie en een stuk kaas en wat blikken soep?
ik hoop dat het de service is en niet de prijzen waarvoor jullie staan te bedanken.
En hetzelfde bij het tankstation. Niemand bij wie ik een traan over zijn wang zie lopen. Niemand die jankend op het asfalt ligt. Nee, gewoon met een stralend gezicht naar binnen gaan, een broodje kroket van €4,75 (in de aanbieding ) erbij nemen en hoppa, die pin door die gleuf.
Ik sta daar met mijn Dacia te tanken en kijk naar die teller en voel mij alsof mijn maag word leeggepompt.
“Wilt u er nog een broodje bij?”
Nee, dank u. Ik heb net mijn vakantiegeld in die tank gegooid.
Maar krijgen jullie van Robje iedere maand iets gestort wat hij mij niet gunt omdat ik vaak grof over hem ben in mijn columns?
Hij zei het van de week zelfs voor de camera. En het is maar goed dat die gladde harses van hem geen enkel echt spoortje van emotie kan vertonen, want anders had hij misschien wel gehuild toen hij zei:
“Ja, alles wordt duurder, maar de burger begrijpt dat wel.”
Wat begrijpen we dan?
Dat je het meest corrupte regime met miljarden steunt en je eigen burger laat verrotten?
Dat je door het WEF hier bent neergezet om de Build Back Better energietransitie door onze strot te duwen?
Wat moeten we dan begrijpen, gladgestreken bol gelatine?
Dat we straks allemaal elektrisch moeten rijden, maar eerst nog even moeten sparen voor een fietsbel?
Dat we minder moeten consumeren, terwijl de overheid zelf consumeert alsof er een onbeperkt buffet is omdat de burger toch de rekening betaald?
Dus kunnen jullie mij vertellen hoeveel geld jullie van Robbie krijgen dat ik niet krijg?
Want als ik zie hoe vrolijk jullie allemaal blijven pinnen, begin ik toch te denken dat er ergens een geheime geldkraan openstaat.
En ik sta blijkbaar aan de verkeerde kant van de muur.
Of misschien zit ik gewoon niet in de groepsapp.
Gerard Krispijn
