واگویه‌های ایرانی (@IranianQuotes) header
واگویه‌های ایرانی (@IranianQuotes) profile picture

پاینده ایران.

فلات ایران
Joined January 2023
Photo by واگویه‌های ایرانی (@IranianQuotes)Photo by واگویه‌های ایرانی (@IranianQuotes)Photo by واگویه‌های ایرانی (@IranianQuotes)Photo by واگویه‌های ایرانی (@IranianQuotes)Photo by واگویه‌های ایرانی (@IranianQuotes)Photo by واگویه‌های ایرانی (@IranianQuotes)Photo by واگویه‌های ایرانی (@IranianQuotes)Photo by واگویه‌های ایرانی (@IranianQuotes)Photo by واگویه‌های ایرانی (@IranianQuotes)
به یادگار کسی، دامن نسیم صبا گرفته‌ایم و دریغا که باد در چنگ است… سعدی
4
2
123
7,043
با نامِ مستعارش، سرداده بانگِ عصیان: «من مفت جان ندادم، هرگز نمردم ارزان» مونا برزویی
هر لحظه می‌شمارد، می‌پرسد هر نفس را «نگْرفته خونت آیا دامان هیچ‌کس را؟» انداخت با سلاحش، خود را به جوخه‌ی دار سرباز بود و آن شب سر باز زد ز کشتار آن موج بازمی‌گشت، یک تن نمانده غایب تا جسم دختری را پس گیرد از اجانب با نامِ مستعارش، سرداده بانگِ عصیان: «من مفت جان ندادم، هرگز نمردم ارزان» زنده نگاه دارش! گرچه به رغمِ پیکار هم ریخت نوش‌دارو.. هم کشته شد پرستار زنده نگاه دارش! بر شاخه‌های بی‌برگ او بر فراز تاریخ.. رفته فراتر از مرگ نور حماسه‌اش را در دیدگان نگه دار از «چشم» عقده دارند پس مانده‌های قاجار
1
8
322
4,192
سواران ایران همه شاه‌جوی نهادند یک‌سر به ضحاک روی فردوسی
8
82
4
1,128
19,928
وان گه که به تیرم زنی اول خبرم ده تا پیشترت بوسه دهم دست و کمان را سعدی
1
41
7
595
16,507
بیستم مِهْرماه، روز حافظ شیرازی خجسته ‌باد. ما را با بیت شعری از حافظ مهمان کنید. فیلم از علی‌رضا نادری‌فرد
19
13
6
265
17,916
لب نهادم به لبِ یار و سپردم جان را تا به امروز به این مرگ نمرده است کسی - صائب تبریزی
2
13
300
5,353
دیدی آن قهقههٔ کبکِ خرامان حافظ؟ که ز سرپنجهٔ شاهینِ قضا غافل بود
4
15
2
393
13,095
اندک اندک خیلی شود و قطره قطره سیلی گردد؛ یعنی آنان که دست قُوَت ندارند، سنگ خُرده نگه دارند تا به وقت فرصت، دمار از دماغ ظالم برآرند. - سعدی، گلستان.
2
23
3
232
16,269
سعدیا مرد نکو نام نمیرد هرگز مرده آن است که نامش به نکویی نبرند   سعدی
1
19
3
278
51,130
منجنیق آه مظلومان به صبح سخت گیرد ظالمان را در حصار سعدی
6
79
2
941
19,124
اندوه را پایانی است مردمان باز می گردند، ویرانه‌ها ساخته می‌شود و ساخته‌ها از مردمان پر‌ُ. بمان و نیکبخت شو… - نمایشنامه‌ی مرگ یزدگرد؛ بهرام بیضایی
1
23
3
268
22,042
چون تو را نوح است کشتی‌بان، زِ طوفان غم مخور -حافظ
1
8
142
6,654
گر تو نمی‌پسندی تغییر کن قضا را - حافظ
2
13
1
262
8,277
از خون جوانان وطن لاله دمیده از ماتم سرو قدشان سرو خمیده عارف قزوینی
سَرْو در متون کهن پهلوی، همچون «بُندَهِش» و «مینوی خِرَد»، از درختی به نام «بَس‌تُخمَه» (همه‌تخمه) یاد شده است که در میان دریای «فَراخ‌کَرد» ریشه دارد و خاستگاه و تخمه‌ی همه‌ی گیاهانِ روی زمین است. در باورهای اساطیری، نُه کوه گرداگرد این دریا آفریده شده‌اند؛ از آن میان، کوهی سوراخ‌مند وجود دارد که نُه‌هزار و نهصد و نود و نُه جوی از آن جاری است و سرچشمه‌ی آب تمام دریاهای هفت‌کشور محسوب می‌شود. این درخت، نمادِ آرامش و دورکننده‌ی غم است و منبع تمامی داروهای شفابخش به شمار می‌آید. سیمرغ (سئنا)، مرغِ درمانگر، آشیان بر این درخت دارد؛ چنان‌که هرگاه برمی‌خیزد، هزار شاخه بر درخت می‌روید و چون بر آن می‌نشیند، هزار شاخه می‌شکند و تخم‌هایش را در جهان می‌پراکند تا گیاهان از آن بارور شوند. در ژرفای آب نیز، دو ماهیِ جفت، پیرامون ریشه‌های این درخت می‌چرخند تا آن را از گزند و تازشِ نیروهای اهریمنی محفوظ بدارند. نشانه‌های بسیاری گویای آن است که نقش تکرارشونده و آشنای «سرو» در هنر ایرانی—به‌ویژه بر پارچه‌های قلمکار و دیگر بسترهای هنری—همان بازنماییِ تصویریِ «درخت زندگی» یا «بَس‌تُخمَه» است؛ جایگاهی مقدس که مأمن و زیستگاه سیمرغ بوده است.
1
3
118
5,319
به سرِ سبزِ تو ای سرو که گر خاک شَوَم ناز از سَر بِنِه و سایه بر این خاک انداز حافظ
سَرْو در متون کهن پهلوی، همچون «بُندَهِش» و «مینوی خِرَد»، از درختی به نام «بَس‌تُخمَه» (همه‌تخمه) یاد شده است که در میان دریای «فَراخ‌کَرد» ریشه دارد و خاستگاه و تخمه‌ی همه‌ی گیاهانِ روی زمین است. در باورهای اساطیری، نُه کوه گرداگرد این دریا آفریده شده‌اند؛ از آن میان، کوهی سوراخ‌مند وجود دارد که نُه‌هزار و نهصد و نود و نُه جوی از آن جاری است و سرچشمه‌ی آب تمام دریاهای هفت‌کشور محسوب می‌شود. این درخت، نمادِ آرامش و دورکننده‌ی غم است و منبع تمامی داروهای شفابخش به شمار می‌آید. سیمرغ (سئنا)، مرغِ درمانگر، آشیان بر این درخت دارد؛ چنان‌که هرگاه برمی‌خیزد، هزار شاخه بر درخت می‌روید و چون بر آن می‌نشیند، هزار شاخه می‌شکند و تخم‌هایش را در جهان می‌پراکند تا گیاهان از آن بارور شوند. در ژرفای آب نیز، دو ماهیِ جفت، پیرامون ریشه‌های این درخت می‌چرخند تا آن را از گزند و تازشِ نیروهای اهریمنی محفوظ بدارند. نشانه‌های بسیاری گویای آن است که نقش تکرارشونده و آشنای «سرو» در هنر ایرانی—به‌ویژه بر پارچه‌های قلمکار و دیگر بسترهای هنری—همان بازنماییِ تصویریِ «درخت زندگی» یا «بَس‌تُخمَه» است؛ جایگاهی مقدس که مأمن و زیستگاه سیمرغ بوده است.
2
2
103
5,039
هزار عقل و ادب داشتم من ای خواجه کنون که مستِ خرابم، صلاح بی‌ادبی‌ست - حافظ
2
33
7
324
31,594
امروز از خیام بگیم:
19
2
14
84
23,237
امروز از فردوسی بگیم:
33
11
18
453
29,213
ترسم که آشوب خوشت برهم زند شیراز را…
اول اردی‌بهشت‌ماه، روز بزرگداشت فخر ادبیات ایران، شیخ اجل سعدی شیرازی خجسته باد. بیت شعر محبوب‌تان را این زیر بنویسید. عکس آرام‌گاه سعدی از علی‌رضا نادری‌فرد
2
5
170
8,400
بی نورِ رُخَت جهان نبینم - عطار
1
17
1
214
21,830