ลูกอมต้นเหตุถูกกำแน่นในหัตถ์หนามิเกี่ยงความเหนียวเหนอะหนะแล้วชูสูงเหนือศีรษะ
“ เอ็งให้ข้า บัดนี้จะชิงมันไปหรือ? ”
“ นิสัยเสียจริงนะเอ็ง ”
ยมราชเผยแว่วเสียงสรวลเบาก่อนดัชนีดีดกลางหน้าผากอสุรา
ดวงตาของอสุราวาวโรจน์ นึกกรุ่นโกรธไม่น้อย แต่หาได้ยินยอมไม่ มันเอื้อมมือไปคว้าลูกอมที่อยู่ตรงหน้า พยายามแย่งมาเพื่อที่จะดันกลับ
“ ข้ารังเกียจน้ำลายผู้อื่น— เจ้าสิอ้าปาก ”
มืออีกข้างคว้าหมับที่ท้ายทอยยมทูต ดึงให้เข้ามาใกล้มือของทั้งคู่ที่ยื้อแย่ง ขณะที่มันเองพยายามเม้มริมฝีปาก
115
“ เกี่ยงกันไปกันมา ลูกอมเม็ดนี้เสียใจแย่เลยซี ”
เจ้าราชมรณาก้มลง หยิบลูกอมคลุกฝุ่นดินขึ้นมา พลันหัตถาอีกข้างหนึ่งถือวิสาสะบีบกรามผู้อยู่เบื้องหน้า เค้นให้เผยอริมฝีปาก
“ เอาสิ — ข้าป้อน ”
แววตาใต้เกราะรชตะวาวโรจน์เป็นแสงมรกต ทั้งมุมโอษฐ์แสยะยิ้มคะนอง
“ ข้าบอกว่าอย่างไร? หากถึงยามสี่ พวกมันก็หาทางกลับกันเอง ข้ามิจำเป็นต้องมาลากกลับดอก ”
“ เวลาพักผ่อนกายา ย่อมมิข้องเกี่ยวเรื่องงาน — ปล่อยให้เป็นหน้าที่ยมทูตตนอื่นเสียซี อ้ายหัวฟักทอง ที่มักจะมาในวันปล่อยผี ให้มันทำ ”
“ ฝากไว้… แสดงว่าเจ้าจะกลับมาหาข้าอยู่สินะ ”
“ เอาสิ จะดูแลให้สักระยะแล้วกัน แต่ถ้าเจ้ากลับมาเก็บวิญญาณพวกนี้ช้าเพียงวิเดียวล่ะก็…”
“ระวังจะมีงานเพิ่มเอาน้า~”
87
“ สมัยสงคราม มีช็อกโกแลตเม็ดกลมสี ๆ — เอ็งรู้จักหรือไม่เล่า? ทหารเขาเก็บไว้เป็นเสบียงฉุกเฉินเทียว หาใช่แค่ลูกอมทานเล่นให้ฟันผุ ”
“ แต่เอ็งมิอยากให้ ข้าก็มิอยากได้ด่อกหวา ”
พิศยังเม็ดลูกอมกลิ้งหล่นพื้น พลันนั้นจึงลอบยิ้ม
“ อันที่ขโมยมา ก็คืนเอ็งไปแล้ว เอ็งเก็บไว้กินต่อเสียสิ ”
ปล่อยให้ขนมหวานก้อนกลมกระทบหัวไหล่มิได้เอี้ยวกายหลบ — แล้วกระนั้นจึงถุยลูกอมในปากที่ยังละลายมิแล้วเสร็จใส่ผู้อยู่โดยข้าง
“ ลูกอมมันจำกัดอายุตั้งแต่เมื่อใดกัน? ”
ยมทูตกรอกตาเมื่อได้ฟังครหาไร้สาระ
“ เอ็งน่ะซี เพียงลูกอมเม็ดเดียวก็ใจแคบ ”
“ แลอ้ายเด็กพวกนั้นมันจะสิ้นใจตายกันหรือไรหากมิได้กินลูกอมในปากข้า มันวิเศษวิโสกว่าลูกอมเม็ดอื่นในตะกร้าเอ็งอย่างไร? ”
“ เพราะข้าแน่รึ? ”
“ มิใช่เพราะกิริยาเอ็งมันมิน่าเข้าหาหรอกหรือ ”
ตีเนียนล้วงมือเข้าตะกร้า หยิบลูกอมเม็ดหนึ่งออกมา แกะเปลือกแล้วโยนเข้าปากทันทีโดยมิได้ถามความสมัครใจผู้ให้
“ จะเอาผีสางไว้เป็นเพื่อนเล่นรึ? ”
ยมราชไร้เกราะกลเอนศีรษะนึกฉงน แล้วจึงทอดถอนใจพักหนึ่ง
“ เช่นนั้น ฝากพวกมันไว้กับเอ็งสักประเดี๋ยว หากมันว่านอนสอนง่าย ยามสี่ก็ไสหัวกลับปรภพเอง ”
“ ส่วนข้าก็ขอไปเตร็ดเตร่ก่อนแล้วกัน ”
“ มิได้ว่าเอ็งกลัว ”
“ ผีสาง มันได้เป็นอิสระในรอบปี ลางทีจึงกร่าง ระรานไปทั่วบ้าง ”
“ อ่านหนังสือ ต้องใช้สมาธิมิใช่รึ? นั่นแล — เอ็งอาจรำคาญใจ ก็ผนิดม่านให้สนิทดีเสีย ”















