قشنگ یادمه، انجلوتی اینجا بکام رو فقط هفت دقیقه بازی داد و خب حذف هم شد پاریس! مسی مصدوم بود و اخر بازی اومد تو زمین.
فوج فوج کاراکتر وسط زمین؛ نمیدونستم باید کدوم تیم و دوست داشت این قدر بازیکن دوستداشتنی اون وسط بود!
هوش مصنوعی میتونه سختترین مسائل ریاضی رو که بشر تا امروز نتونسته، حل کنه ولی نمیتونه بفهمه علائم راهنمایی و رانندگی چه طوریه در آلمان و بالاخره فردا یکشنبه که تعطیله میتونیم اینجا پارک کنیم یا نه.
شما میدونید پارک میشه کرد یا نه؟
به اسکرینشات Claude نگاهکنید:
من این لحظهها رو بدیهی نمیدونم و احترام زیادی برای آمریکا و شرکتهاش قائلم! هر وقت کسی شروع به کوبیدن آمریکا میکنه، به خودم میگم آیا سهم همین کشور و شرکتهاش رو در ساختن امکاناتی که هر روز استفاده میکنیم هم میبینه؟ نقد جای خودش رو داره، اما قدرشناسی هم لازمه؛ من تأثیر این امکانات رو هر روز توی زندگی و کارم حس میکنم.
سؤال مهمتر اینه: چه شرایطی باعث شده اینهمه استعداد، از سراسر دنیا، در آمریکا به محصول و رفاه تبدیل بشه؟ این امکانات خودبهخود به وجود نیومدن؛ آزادی اقتصادی، رقابت، امنیت مالکیت و انگیزهٔ سود، به آدمها دلیل و فرصت داده که سرمایهگذاری کنن، ریسک کنن و برای مسائل دیگران راهحل بسازن. برای من، قدرشناسی یعنی هم ارزش این دستاوردها رو ببینیم، هم شرایطی رو بشناسم که تولیدشون رو ممکن کرده.
زنده باد آزادی و آمریکا و Claude 🙃!