من اگه پسر بودم، ترنآفترین چیزی که توی یه دختر میدیدم این بود که خودش هیچ انگیزهای برای پیشرفت نداشته باشه و هی یه گوشه منتظر باشه یه پسر بیاد خوشبختش کنه. حتی خوندن توئیتهایی با این مضمون هم بهم شرم نیابتی میده. 🕳️
تو دوپامین غرق بودم که خودخواسته خودم رو انداختم تو خماری. شما اگه بندهرو بشناسی تیپیکال منه این حرکت. اینطوری که وفا کنیم و ملامت کشیم و خوندل خوریم، که در طریقت ما کافریست خوشبودن! [اوووم آررره، سختی و آیندهنگری و سفتبازی و خودساختگی، چون تهش ریدن برات.^^]
خوشم نمیاد ورکلایفبلنس نداشته باشم؛ ولی بعضی شبها که تسکهام به درازای شب میکشه، آسمون به سیاهی میره، چای دم کشیده، توی خونه صدای موسیقی جز یا سنتی ایرانی میپیچه و من با آرامش، دارم کاری که دوست دارم رو انجام میدم، انگار در شمار روزهای عمرم به حساب نمیان.
هر بار یه آدمی بهم اعتماد میکنه و قصهش رو برام تعریف میکنه، ستارهای توی قلبم روشن میشه و همون لحظه به خودم یادآوری میکنم مراقب قصهش تو قلبم باشم.