M£TA ASTR🌕LOG

Antik Mısırlılar, tanrıların insanlığı yok etmeye çalıştığı bir zamandan bahseder. Sonra Yeryüzü'nü terk ettiler. Antik bir Mısır metni var ki, çoğu insanın fark ettiğinden çok daha rahatsız edici bir şeyi tarif ediyor. Adı Göksel İnek Kitabı ve günümüze ulaşan kopyaları 3.300 yıldan fazla eskiye dayanıyor. Hikâye, Firavun Seti I'in mezarında korunmuş; daha erken bir versiyonu ise Tutankhamun'a ait bir tapınakta görülüyor. Mısırlılara göre, bir zamanlar tanrılar gerçekten de insanlar arasında yaşıyormuş. Büyük güneş tanrısı Ra, Yeryüzü'nü doğrudan yönetiyormuş. Sonunda, bir şeyler ters gitmiş. Ra yaşlanıyormuş. Kemikleri gümüş, eti altın, saçları lapis lazuli olarak tarif ediliyormuş. İnsanlık onun zayıflığını fark etmiş ve ona karşı komplo kurmaya başlamış. Ra isyanı keşfettiğinde, diğer tanrıları çağırmış ve ne yapılması gerektiğini sormuş. Cevapları mı? İsyancıları yok edin. Ra, ilahi Gözü olan tanrıça Hathor'u –korkunç dişi aslan Sekhmet ile ilişkilendirilen– insanlığı cezalandırmak için göndermiş. Ve o, insanları katletmeye başlamış. Tanrıça katliamı o kadar çok sevmiş ki durmak istememiş. Ra, insanlığın yok oluşla karşı karşıya olduğunu fark etmiş ve müdahale etmeye karar vermiş. Ama tanrıçayla doğrudan yüzleşmek yerine, bir aldatmaca uydurmuş. 7.000 kavanoz bira hazırlanmasını emretmiş ve sıvı insan kanına benzeyene kadar kırmızı ochre ile karıştırmış. Tanrılar bunu geceleyin tarlalara dökmüş, zemini yaklaşık üç avuç kalınlığında kaplayacak şekilde. Ertesi sabah tanrıça döndüğünde, devasa bir kan tarlası gibi görüneni keşfetmiş. Onu içmiş. Öylesine sarhoş olana dek, öldürmek için gönderildiği insanları tanıyamaz hale gelene dek. Katliam durmuş. İnsanlık hayatta kalmış. Şimdi, çoğu yeniden anlatımda hikâye burada bitiyor. Ama Mısır anlatısı burada bitmiyor ve bence en ilginç kısım burası. Ra, insanlar arasında yaşamaktan bıktığına karar veriyor. Yorulduğunu ve Yeryüzü'nde kalmak istemediğini ilan ediyor. Diğer tanrılar onu kalmaya ikna etmeye çalışıyor. O reddediyor. Bunun yerine, tanrıça Nut dev bir göksel ineğe dönüşüyor. Ra sırtına tırmanıyor ve o, onu Yeryüzü'nden göklere taşıyor. Mısırlılar bu ayrılışı, kozmosun temel bir yeniden örgütlenmesinin parçası olarak tarif ediyor. Gökyüzü ve Yeryüzü ayrılıyor. Tanrılar yeni sorumluluklar alıyor. Thoth göksel idarede yetki kazanıyor, diğer tanrılar ise yaratılışın farklı kısımlarında görevler üstleniyor. Ve Ra artık Yeryüzü'nden insanlığı doğrudan yönetmiyor. Hayatta kalan insanlar Ra'nın ayrıldığını gördüklerinde, isyanın sorumlularına saldırma teklifinde bulunuyor. Neredeyse yok edildikten sonra bile, insanlık daha fazla şiddetle karşılık veriyor. Ve Ra yine de gidiyor. Şimdi bunu, çok daha eski Mezopotamya gelenekleriyle karşılaştırın. Atrahasis'te, insanlık tanrılar için sorun haline geliyor. İlahi otoriteler, insan varoluşu için yeni bir düzen ortaya çıkmadan önce felaketler salıyor, yıkıcı bir tufan dahil. Mısır'da, tanrılar insanlığı doğaüstü bir ajan aracılığıyla neredeyse yok ediyor, sonra doğrudan yeryüzü yönetiminden çekiliyor. Söylentiye göre, ilahi varlıklar insanlığı doğrudan yönettiği daha erken bir çağ varmış. Bir şeyler korkunç derecede ters gitmiş. İnsanlık neredeyse yok olmuş. Ve tanrılarla insanlar arasındaki ilişki sonsuza dek değişmiş. Mısırlılar bu anlatıyı üç binden fazla yıl önce kraliyet anıtlarına kazımış. Tanrıların neden artık fiziksel olarak insanlık arasında mevcut olmadığını ve dünyanın neden eskiden var olduğu söylenen dünyadan temelde farklı hale geldiğini açıklıyorlardı. Antik dünya genelinde, doğrudan ilahi yönetimin olduğu daha erken bir çağı tarif eden, ardından isyan, felaket ve çekilme geleneklerini defalarca karşılaşıyoruz. Bunlar insan durumunun bağımsız dini açıklamaları mıydı? Kültürler eski gelenekleri mi değiştirip uyarlıyordu? Yoksa bu hikâyelerin bazıları, orijinal koşulları çoktan unutulmuş gerçek çalkantıların anılarına mı şekillenmişti?++++