Morrelen aan salariswagens, bedrijfssubsidies en managementvennootschappen: het is alsof je de emmers weghaalt voordat je het lek in het dak hebt gedicht. De regering-De Wever overweegt momenteel om een aantal belastingkortingen en subsidies voor bedrijven terug te draaien. Ik heb daar op zich begrip voor. Neem bijvoorbeeld de subsidie voor de aanwerving van een eerste werknemer. Onderzoek wijst erop dat die dood gewicht is voor de begroting. Dat wil zeggen: ondernemingen nemen iemand op hetzelfde moment aan als ze dat zonder subsidie zouden doen. Ook naar de salariswagens (een belastingkorting voor hogere lonen, terwijl we net werken voor wie weinig verdient interessanter moeten maken) en managementvennootschappen mag voor mij gerust worden gekeken, om ons fiscale systeem activerender, duurzamer en eenvoudiger te maken. Maar dan moet de regering wel gelijk oversteken. Dat wil zeggen: de beloofde belastingverlaging op lonen vervroegen. Dat kan ook: voor de begroting van 2029, waar het hier allemaal om draait, maakt het vervroegen van de geplande belastingverlaging niets uit. Integendeel: de terugverdieneffecten kunnen al op gang komen. Doe je dat niet, dan stijgen de lasten op arbeid in 2027 en 2028 nog. En, zoals ik aantoon in mijn keynote over de stand van onze arbeidsmarkt, zijn die nu al de hoogste ter wereld. Van elke 100 euro die een werkgever betaalt aan een werknemer met een gemiddeld loon, gaat maar liefst 53 euro naar de schatkist. Geen enkel ander OESO-land komt nog in de buurt. In ons buurland Nederland is dat "slechts" 36 euro. Om die lasten enigszins draagbaar te houden, heeft men allerlei koterijen bedacht om werken en ondernemen toch enigszins interessant te houden. Met andere woorden: men heeft emmers gezet om het lekkende dak (de globaal enorme lasten op lonen) niet te hoeven dichten. Als de regering die emmers nu weghaalt zonder tegelijk het dak te dichten, zou dat echt absurd zijn.