Jeden Bartosz napisał mi tak: "Chcesz być jednostką wolną, ale jednocześnie przynależeć do grupy. No sorry, ale nie do końca tak się da".
Może właśnie trafił w sedno problemu. Może tu jest podstawowe źródło nieporozumień. Czy nie da się być jednostką wolną i przynależeć do grupy?
Ależ nie tylko, że się da, ale to jest w ogóle podstawowy warunek! Zdrowe grupy nie przymuszają, nie narzucają obowiązków, nie opierają się na poczuciu winy. W zdrowych grupach ludzie są, bo chcą tam być, dostosowują się, bo im się to podoba. Grupy, które wymuszają, to wersje patologiczne.
Sęk w tym, że przeciętny człowiek innych grup niż patologiczne nawet nie widział.
Przykładowo, grupa typu rodzina. Zdrowa opiera się na miłości i wolności. Nikt nikogo do niczego nie zobowiązuje, nie tresuje, nie hoduje w nim przymusu. Matka nie oczekuje od syna, że musi z nią mieszkać. Ojciec nie kładzie w głowę synowi, że musi go sponsorować. Nie mówi jeden drugiemu, że jest złym ojcem, synem, wnuczką. W zdrowej grupie rodzinnej córka nie czuje, że cały czas coś musi, że ma wpojone obowiązki. Ona sama zdecyduje czy mieszkać z mamą czy nie. Jest wolna. Jeżeli to zrobi, to z miłości, nie z obowiązku. Jeżeli nie zrobi, to matka ucieszy się, że córka ma własne życie. Również z miłości. Obie to zrobią, bo chcą. Nie że muszą.
Tam gdzie miłość, tam musi być wolność. Nie może być jedno bez drugiego. Postępowanie z obowiązku a postępowanie z miłości, odróżnia to właśnie, że jedno to efekt wewnętrznego przymusu a drugie wolnej woli.
Więc jak ktoś mówi "kocham Polskę" a widzi w tym tylko przymus i obowiązki, kto odmawia prawa do "bycia Polakiem" każdemu, kto nie chce zaakceptować narzuconego przymusem posłuszeństwa, to ja tu miłości nie widzę. Za bardzo mi to przypomina patologiczną rodzinę.
46
Wielka liczba Marszystów odniosła się do mojego postu. Tego, w którym zwróciłem uwagę na wszystkich, którzy na Marsz Niepodległości nie poszli. Jest ich większość.
To prawda, że nie wiem ilu poszło, ilu nie poszło. Nie wiadomo też czy ci co byli, nie mogli, czy nie chcieli, a jak nie chcieli to z jakiego powodu. I nigdy się tego nie dowiemy. Bo każda próba zwrócenia uwagi na to, że w Polsce istnieją inni ludzie niż Marszyści, kończy się akcją zagłuszania i nieprawdopodobnym oburzeniem, że inni ludzie śmieją mieć własny pomysł na życie społeczne.
Wielu rzeczy nie wiemy, ale jedno jest pewne: jestem lewakiem.
Jak również komunistą. Ruską onucą. Czerwonym. Towarzyszem.
Dowiedziałem się też, że jestem bardzo głupi (ach, wiele było w użyciu synonimów), ale to akurat już wiedziałem.
Nie wiedziałem natomiast, że w Polsce obowiązuje logika: jeżeli nie jesteś Marszystą, to jesteś automatycznie tuskistą-komunistą. Okazuje się więc prawdą żart, który powiedział Mrożek do Lema: Polak Polaka albo pierdoli, albo certoli. Niczego pośredniego nie ma!
Rozmaitość wyzwisk zapewniła mi wspaniałą rozrywkę, za co jestem wdzięczny. Tym co bardziej wylewnym odwdzięczyłem się banem. Wśród pozostałych wylosuję jednego szczęśliwca, który otrzyma nagrodę główną: zawiadomienie do prokuratury w ramach art. 216 KK. Będzie on miał szansę otrzymać od ukochanej Ojczyzny grzywnę, ograniczenie wolności albo pozbawienie wolności do 1 roku, za co niewątpliwie będzie wdzięczny, bo to w końcu bliski kontakt z tym, co kocha.
Może trochę lepiej zrozumie co to jest Polska, że w jej część wchodzi też policja, prokuratura, prawo i sądy.
Ależ nie ma za co. W pełni zasłużyłeś.
Są wśród nas ludzie, którzy chcą się śmiać. Bawić. Cieszyć życiem. Przyjaźnią. Towarzystwem.
I może ci ludzie ucieszyliby się gdyby obok Marszyzmu był dozwolony na przykład... ja wiem, Piknikizm?
Ale Marszyzm napadł na Polskę, zwerbował tchórzy oraz Ludzi Bez Poczucia Humoru. I dał im Moc Tłumu. A pozostałych sterroryzował. I teraz wszystkie inne formy bycia Polakiem są zakazane. Chcesz być Polakiem - musisz być Marszystą! Tak nam dopomóż Bóg!
I ja sobie tak myślę, że jeżeli my, ludzie kochający Życie i Humor, damy się sterroryzować, to Piknikizm nie ma szans. A kiedy z Marszyzmu wyrośnie coś ohydnego, coś anty-ludzkiego, to ludziom kochającym Życie i Humor co wtedy pozostanie?
1
2
70
Gazety i telewizje dyskutują między sobą ile osób poszło na Marszu Niepodległości. Jedne cieszą się, że 250 tysięcy. Inne mówią, że milion i cieszą się jeszcze bardziej.
Ja się cieszę najbardziej. Bo to znaczy, że 36 milionów nie poszło.
Biorąc pod uwagę, że był jeszcze milion, który pragnął pójść w Marszu jak nic innego na świecie, ale z różnych powodów nie mógł, to dalej zostaje 35 milionów ludzi, którzy uważają, że interesy człowieka są ważniejsze niż interesy państwa.
Patriotyczne komentarze w stylu "jak się Polska nie podoba to wyp***" to głosy mniejszości. Wrażenie, że większość mieszkańców Polski to agresywni, nawiedzeni nacjonaliści rozbiło się o matematykę.
Szkoda tylko, że mieszka w tym kraju 95% ludzi, których nikt nie reprezentuje.
42
Jeżeli chodzi o psychopatę z Krakowa, tego co zrobił GTA na żywo i strzelał do ludzi, to komentarze są dziwne.
Rozumiem, że ktoś korzysta z sytuacji i komentuje, żeby jakieś-tam swoje cele realizować. A czemu nie? Nieszczęścia to też część życia. Dlaczego mają być wyłączone z komentowania i cenzurowane żałobą? Świat nie przestanie się kręcić dlatego, że przeżywamy szok albo smutek.
Rozumiem więc komentarze politycznej natury, bo sprawa jest polityczna z natury. Ale nie rozumiem, dlaczego takie tępe te komentarze, sprowadzanie całej sprawy do kategoryzacji, szafladkowania.
No jak ktoś jeździ po rynku i strzela losowo do ludzi, to już nie ma znaczenia czy jest skrajnie prawicowy, skrajnie lewicowy, skrajnie katolik czy skrajny szachista. To jest psychopata w ostatecznym stadium. On już jest daleko poza wszelkimi poglądami. I skoro swoje wariactwo sprowadził do praktyki, to musiał od dawna to hodować.
Na pewno miał już źle we łbie wtedy, kiedy dostał pozytywne orzeczenie od psychiatry. Bo to, jak się okaząło, było całkiem niedawno.
Więc nie rozumiem komentarzy z propozycjami, że należy zaostrzyć restrykcje i częściej badania przeprowadzać. A dlaczego miałoby to cokolwiek zmienić? No przecież widzimy właśnie dowód, że badania nic nie dały. Jeżeli będą co tydzień to z konieczności będą musiały być jeszcze bardziej bezużyteczne. Dlaczego bardziej? No bo skoro już teraz badania są tylko biurokratyczną, automatyzowaną fikcją (założę się, że wypełnia się jakiś formularz albo jakiś test pełen oczywistości), to jak mają być solidniejsze i staranniejsze, kiedy trzeba będzie to wszystko przeprowadzać kilka razy częściej? Tego się nie da zrobić.
Takie propozycje zwiększają tylko fikcyjne oderwanie przepisów od rzeczywistości, którego w Polsce pełno.
Następnie lecą komentarze "ludzi pozytywnych" - nawołujące do modlitw, palenia świeczek i generalnie milczenia. Komentarze ludzi oburzonych, że "wszystko jest polityczne".
No a jakie to jest, jak nie polityczne? Jak może sprawa, co dotyczy milionów ludzi nie być polityczna?
Drażnić powinna nie polityczność sprawy, tylko nędza intelektualna i moralna polityków, którzy nawet nie próbują się zmierzyć z problemem i szukać rozwiązań.
Ale milczenie nad grobami to ma być lepsze rozwiązanie? Czyli co, jak temat jest szczególnie ważny i bardzo bolesny, to mamy... nie rozmawiać? Nie komentować? Zapalić świeczkę i ani słowa o poglądach? Pytać się przerażeniem czy przypadkiem ktoś się nie wybiera na rynek do Krakowa i żeby uważał?
No to ja się nie zgadzam.
Zdaje mi się, że to właśnie takie postawy są przyczyną tego, że polska rzeczywistość wygląda jak przygody wojaka Szwejka - jeden absurd. Jak w tym przypadku: jednocześnie bardzo restrykcyjne prawo dotyczące posiadania broni i jednocześnie bardzo łatwa procedura, żeby tą broń legalnie mieć. Dlaczego tak to dziwnie wygląda? Bo nikt o tym nigdy nie rozmawia, wtedy kiedy temat się pojawia i jest pora na dyskusję. Zamiast tego jedni palą świeczki a drudzy wrzeszczą żeby "rząd coś zrobił". I w takim klimacie rząd w największym pośpiechu bierze pierwszy z brzegu pomysł, który ma robić dobre wrażenie. A w praktyce robi kolejne dziury, których wszyscy potem żyją jak szczury.
I mamy dziś to co mamy: wrażenie, że broń trudno dostać i rzeczywistość, że broń łatwo dostać. I wszystko legalnie i na mocy prawa, w które nikt kompletnie nie wierzy.
Skończyła się bajka o spokojniej, bezpiecznej Polsce - to uparte stawianie się w kontraście do upadającej Anglii i zdziczałej Ameryki, że tam piekło a tu niebo. Zupełnie jakby Polska była na innej planecie, odcięta od internetu, wolna od alkoholu i kompletnie bez przemocy. Polacy mogą być wyłącznie ofiarami. Nigdy psychopatami.
Brutalne otrzeźwienie.
Brutalne - na pewno. Ale czy otrzeźwienie? Zobaczymy.
75
Trzecia i ostatnia część mini-serialu pod tytułem: Urodzinowa Fujara.
Zbiórka, która miała trwać 50 dni trwała dnia, co należy interpretować, że wielka jest miłość ludu do barda. Lud żąda więcej muzyki, której słowa według dzisiejszych zwyczajów należałoby śpiewać w taki sposób:
"Nie jestem ***, ***, ***, studentem, *** ***".
Nie wiem tylko czy obowiązujące standardy paranoi pozwalają jeszcze głośno mówić "student". Myślę, że prawidłową formą jest "osoba studencka". Chciałbym się mylić. Niestety moje piosenki udowodniły przez lata, że mam w sobie pierwiastek proroczy.
Zanim zakończyłem zbiórkę, zdążyła w ostatniej chwili do grupy 11 Fundatorów Fujary dołączyć osoba Płci Drugiej Poprawionej (jeżeli wierzyć historii ogrodu Eden). Nieznana mi bliżej osoba, piękna acz skromna, pragnie pozostać anonimową. Ale zasłużyła na powszechny zaszczyt, bo dopełniła grupę Fundatorów do liczby 12, i tym czynem zmieniła Fundatorów Fujary w Apostołów Fujary.
Ich imiona będą na wieki zapisane na denku od fujary, a dokładniej na naklejce. Którą będzie można obejrzeć na koncercie - o ile nauczę się na tym grać na tyle spektakularnie, żeby brać na koncerty.
Fujara jest już w drodze do mnie, ale będzie czekać cierpliwie w pudełku na końcówkę grudnia, bo to w końcu urodzinowa fujara przecież. Jest możliwe, że nie wytrzymam i po cichu zacznę ćwiczyć wcześniej, w tajemnicy przed sobą samym, żeby kiedy w dniu 28 grudnia otworzę prezent, zadziwić wszystkich - i samego siebie - że potrafię tak dobrze grać na instrumencie, który pierwszy raz zobaczyłem na oczy.
W internecie wszystko jest możliwe.
Dziękuję wam za ten cud zbiórki, nie zapomnę tego. Może ta historia zainspiruje kogoś, kto ma fajne urodziny i chciałby fajny prezent, żeby też zrobił zbiórkę. Ludzie są fajni! Trzeba tylko nie dołować ich na każdym kroku stękaniem o biedzie, raku, nieszczęściach i o jak mi źle.
Od stękania rak i bieda magicznie nie znikną, za to resztka dobrego humoru ulotni się z Polski, niczym pierd w windzie.
W przypadku pierda wszyscy się ucieszą, w przypadku humoru - no nie za bardzo.
Tymczasem lecę ćwiczyć granie na klawiszach, bo postanowiłem zamknąć etap gitarowy i rozpocząć etap klawiszowo-fujarowy. Pracuję już nad całą masą piosenek, ale muszę się najpierw nauczyć grać.
To na razie, wesołego życia!
2
105
To było spektakularne! Ściepa na prezent na pięćdziesięciolecie życia i twórczości miała trwać 56 dni i dramatycznie zakończyć się tuż przez urodzinami. Tymczasem uzbierała wszystko w 12 godzin i teraz nie wiem co zrobić. Nastawiłem się na długie tygodnie i głębokie rozczarowanie ludzkością oraz jej poczuciem humoru. Teraz przeżywam szok poznawczy.
Gdyby dokonać obliczeń w ten sposób, jak to robią rządy kiedy planują nowy podatek, okazuje się, że w ciągu roku mógłbym zostać milionerem. Wystarczyłoby tylko mieć urodziny dwa razy dziennie. Za każdym razem pięćdziesiąte.
Niestety mózgi rządowe należą do przygłupów. Mój nie.
Ale tradycyjnie jestem zaskoczony, że coś się udało. Zawsze spodziewam się, że wszystko co wymyślę się nie uda. Bo z Polski jestem. Z PRL-u dokładnie. Który też się nie udał.
Zanim wymyślę, jakie wyciągnąć wnioski (czy ktoś mnie kocha? czy kocha fujarę?), co z tym teraz zrobić (urodziny przyspieszyć? stawkę podnieść? nowy prezent wymyślić?), informuję, że oto imiona jedenastu fundatorów będą zapisane na wieki na fujarze.
Są to: Łukasz, Leonard, Kuba, Karol, Sylwek, Grzegorz, Patryk, Radek, Anamesh, Michał i Larry - dzięki wam! Takie imiona będą złotymi literami zapisane na instrumencie. I moje też dorzucę. To będzie nas wtedy Dwunastu Apostołów Fujary.
Gratuluję.
A sama fujara będzie miała na imię Larry. Na cześć Larry'ego, który zwariował i sam jeden ufundował połowę prezentu.
Chciałem też zauważyć, że nie ma wśród nich kobiet. Miałem nadzieję, że fujara będzie raczej żeńska, a tu czysta męskość. Ani jednej kobiety!
Wygląda na to, że kobiety nie chcą mi dawać prezentów na urodziny. Być może nie lubią fujar? Albo nie istnieją? A może są po prostu biedne? Albo mąż im zabronił mieszać się w sprawy fujar bardów z internetu? Trudno powiedzieć. Może jestem głośny. Ostatnio zażartowałem z jedną dziewczyną to rano jej mąż mi się przedstawił. Zaczął od tego, że mnie szanuje i docenia - więc już byłem pewny, że mnie za coś opierdoli. Tylko nie spodziewałem się, że za brak poczucia humoru. Własnego.
W każdym razie pomysłu na inny prezent, co by się bardziej spodobał kobietom, nie mam. Bardzo żałuję, bo bardzo lubię kobiety. Zresztą to mi się ma podobać, a nie im. Więc nic więcej nie zaproponuję.
Kto miał zostać apostołem ten został, i jak mówi film "Seksmisja": niech żyją mężczyźni! Dziękuję wam, że jesteście i niechaj waszym fujarom nigdy dmuchania nie zabraknie.
1
78
Za dwa miesiące będę miał urodziny.
Gdybym zapomniał, to Facebook mi przypomni. I wszystkie inne serwisy też. A akurat wolałbym zapomnieć, bo to wyjątkowo paskudne urodziny: pięćdziesiąte.
Pięćdziesiąte urodziny kojarzą się z 50% - to taka perwersja matematyczna sugerująca, że oto zaczyna się druga połowa. I to prawdopodobnie ta gorsza. Społeczeństwo to widzi i składa ci rytualne życzenia, żeby cię w kulturalny sposób wypierdolić na margines życia.
Społeczeństwo się spóźniło. Ja kocham margines. Margines to mój dom. Najlepsze miejsce w tym świecie.
Gdybym kiedyś zakładał kościół, nazwę go "Margines". Do chrześcijaństwa pasuje jak ulał. Jezus to też był margines.
No, ale ja nie o tym.
Kulturowo jest przyjęte, że na urodziny daje się prezenty. Nigdy nie umiałem zrozumieć dlaczego akurat na urodziny, ale jak mówię, ja jestem społeczny margines i mało co rozumiem.
Chciałbym mimo wszystko dać okazję do małego "thank you" za sto piosenek, tysiąc tekstów, pięć książek, wytwórnię filmową . oraz najstarszy polskojęzyczny podcast na świecie. Albo po prostu za mnie, że ktoś lubi mój wesoły pysk, ironiczny humor, i tą moją wewnętrzną sympatię do pojedynczego człowieka przy kompletnym braku wiary w ludzkość.
Może ją czasem dobrze ukrywam. Może całkiem niepotrzebnie. Ale wierzyłem zawsze w ciebie. Nie wierzyłem w "ich" ani w "nas", w narody, kościoły i kultury, w boską moc nauki i wszechmoc technologii na służbie konsumentów.
Dalej marzę o ogniskach i o gwiazdach, i trawie gdzie będziemy ja, ty, on i ona, jednostki chociaż razem. I będzie ciepło.
Więc pomyślałem, że jak już muszą być te cholerne urodziny, to chociaż stworzę okazję na taki prezent, co ma sens. Co będzie piękny, bo wspólny. Będzie za nim stała historia.
Chciałbym na urodziny fujarę. Elektroniczną. Niech będzie że pod to ognisko i te gwiazdy.
Będę na niej grać, o jak ja będę grać na niej! Będę pisać nowe piosenki i ulepszać stare. I za każdym razem będę pamiętać, że jednak nie byłem nigdy tak sam, jak mi się wydawało. Fujara mi świadkiem - tak będę mówić.
Fujara się nazywa "Aerophone Roland AE-01" i w komentarzu zostawiam link do ściepy.
Urodziny dopiero w grudniu, ale już teraz dziękuję ci za wspólne towarzystwo w tej wycieczce przez planetę Ziemia. Mam wielką nadzieję, że jeszcze się gdzieś spotkamy na tej drodze.
2
1
99
Zgłosiłem się jako wolontariusz na American Film Festival w kinie Nowe Horyzonty. Po co? A ciekawości. Nigdy nie byłem. I filmy bardzo lubię. I Amerykanów też.
Odrzucili. To znaczy, przepraszam: odrzuciły. Tak mi napisały. Że sorry.
Coś czułem, że tak będzie, kiedy odkryłem, że poszukują "osób wolontariackich" A co mi szkodzi? Upewniłem się tylko, że dobrze przeczytałem. Tak, "wolontariackich", nie "wariackich". To dobrze, dam radę.
Straciłem nadzieję, kiedy w trzecim pytaniu w formularzu znalazłem "your pronoun". Podałem, że nie mam. Prawdopodobnie błąd. Każdy ma, tylko nie każdy się chwali. A chodziło prawdopodobnie o to, żeby się chwalić. To wiele mówi o osobie wolontariackiej.
Byłem już pewien, że nie przejdę selekcji, kiedy dalej zapytali o szczegóły szkoły i studiów. Ludzie, a ja to pamiętam? Spędziłem życie na pracy. Głównie twórczej. O twórczość nie pytali, o pracę nie pytali, ale bardzo ich interesowała szkoła. Nie wiem po komu informacja o kierunku studiów lub wyborze liceum do sprawdzania biletów, prowadzenia księgarni, pracy z komputerem albo umawiania producentów z dziennikarzami. Wydałem pięć książek, mówię w czterech językach, jestem programistą i pół życia spędziłem z Amerykanami. Myślałem, że to jakiś plus jest. A pewnie to był minus.
Teraz myślę, że po prostu niepotrzebnie napisałem, że mówię po rusku.
Odpadłem. Nie ta płeć, nie ten wiek, nie ten pronoun, nie ten język. Jestem niekompatybilny z ambitną, niezależną, inkluzywną, osobową, płynnopłciową sztuką filmową.
Niestety. Są ludzie, którzy po prostu nie pasują do świata inkluzywności.
1
59
Ilość autocenzury w internecie jest niesamowita.
Rozumiem, że Polska by wybuchła, gdyby Polacy nie wpadali ciągle w skrajności. Ale twórcy internetowi dostali jakiegoś szału. Ścigają się jakie kolejne słowo trzeba wypikać, wykropkować i zaszumić, i wszystko zwalaja na "algorytmy". Tymczasem nikt nie wie jak działają algorytmy, co promują o co odrzucają, bo działają na takim poziomie złożoności, że nawet ci co je wymyślali dawno stracili nad tym kontrolę.
Zresztą może to nawet i prawda, ale jak odcinek z serii "historia bez cenzury" ma tytuł "s*x, hajs i opium" to już nawet nie jest śmieszne. Albo kiedy Kamil Janicki (skądinąd bardzo trzeźwy historyk) na swoim kanale historycznym wycina już nie tylko nieprzyjemne wyrazy, ale nawet nazwy narodowości, to zastanawiam się czy wyszło jakieś zarządzenie, że wszystkie programy mają być dla małych dzieci czy co. Bardziej prawdopodobne, że twórcy jednak dostali ataku paranoi, skoro uważają że słowo "sex" i "Żyd" wzbudzają taki niepokój, że nie wolno go wypowiadać w programie o historii, bo od razu przyjdzie cenzor i ich wyłączy.
Ryzyko jest? Jest. Zawsze jest. To nie oznacza automatycznie potrzeby dostawania paranoi? Czy to może jakaś polska potrzeba uciekać, chociaż nikt nie goni? Wrodzony strach przed panem? Kamil w którymś odcinku wykazywał, że u dzisiejszych potomków chłopów pańszczyźnianych został w mentalności strach przed batem pana. Więc jak widzę komiks, gdzie ktoś zamazał słowo "baranie", bo za grube, to widzę że Kamil musi mieć rację. Usiłuję zrozumieć jakie rozumowanie stało za taką autocenzurą, ale za grzyba - nie mogę.
I teraz już sam się zastanawiam czy może słowo "grzyb" trzeba zamazać. Może mnie algorytm wypromuje jak zobaczy, że jestem grzeczny i sam się walę rózgą po dupie.
Nie wiem czy ktoś zbadał wpływ cenzury na poziom marazmu. Za PRL-u wszystko przechodziło przez cenzurę i dzisiaj też wszystko przechodzi przez cenzurę. Z innych powodów, ale efekt podobny: skoro ludzie widzą, że publicznie nie można mówić tego, co się naprawdę myśli, to nie wierzą w prawdziwość jakichkolwiek rozmów. Więc nie rozmawiają naprawdę. Wszystko jest udawane, wszystko jest grą i pozorem.
W takim świecie, gdzie nikt nie jest sobą, nikt nie mówi co myśli, gdzie nad każdym słowem trzeba się zastanowić (wolno czy nie wolno?) ciężko nie wpaść w marazm.
Dziwię się twórcom, że nie widzą jak ich to zmienia. Z jednej strony strach, z drugiej chciwość - i wyglądasz jak mały szczur.
W ogóle szczurze podejście stało się nową polską normą. Chyba z braku nowych ideałów i wizji. Czy Polacy mieli jakiś pomysł na siebie - poza nacjonalizmem? PRL chciał stworzyć coś nowego, ale idealizm był tak oderwany od rzeczywistości, że ludzie się zeszczurzyli. Potem była lekka przerwa w latach 90-tych, odwaga, wolność, prawo do szukania siebie. A później to już tylko gorzej. Pieniądze zeszczurzyły to co jeszcze ludzkie zostało, a internet zadziałał jak wzmacniacz.
I teraz nie mam nawet z kim pogadać. Co będę, ze szczurem gadał?
A szczury są normą wszędzie: wśród twórców, pracowników, przedsiębiorców. W jednym oku chciwość, w drugim strach, i wieczne uciekanie, zawsze uciekanie, od jednej dziury do drugiej, od tego "co ludzie powiedzą" do "co algorytmy powiedzą". Byle coś wyszarpać, byle nie złapali.
Pierdolone szczury.
A ten orzeł jako symbol Polski - to chyba w ramach ironii. Ale dobrze że jest: będzie ciągłym przypomnieniem jak bardzo rzeczywistość odstaje od ideału.
65
Zespół zaproponował mi abym został kurwą.
Lub też (dla tych wolą język nowoczesny): influencerem współpracującym z markami.
Ej, nie ma się co oburzać ani wstydzić, i zupełnie bez ironii to mówię. Większość znanych twórców internetowych jest kurwą i bardzo się z tego cieszą. Praktycznie cały Instagram to jeden wielki burdel. Twórcy się sprzedają biznesowi - i na tym polega współczesny internet.
Dla wielu początkujących młodych YouTuberów w ogóle największym marzeniem jest, aby kurwą zostać, czyli żeby jakaś gruba firma wzięła ich na utrzymanie.
Pora skończyć z tym świętoszkowatym idealizmem: nie istnieje żaden kodeks etyczny twórców. Sprzedawanie swojego czasu, zaangażowania, wizji i tożsamości, aby klienta za pieniądze zadowolić jest ponadczasową, cenioną i podziwianą formą działalności. Zwłaszcza wśród młodzieży.
Ktoś zauważy, że klasyczna prostytucja oznacza sprzedawanie raczej ciała, a influencerska raczej duszy. No i co z tego? Różnica nie jest jakaś dramatyczna, bo ostatecznie chodzi o to samo: żeby robić to, za co klient płaci i żeby być tym, kim klient chce. Krótko mówiąc: chodzi o sprzedawanie siebie. I influencerzy to dokładnie robią. Reszta to szczegóły techniczne.
Powtarzam: nie ma tym nic moralnie złego. Każdy ma prawo sprzedawać, to co do niego należy, a każdy ma siebie. Bycie kurwą to nie błąd życiowy. To wybór życiowy.
Więc wszystko porządku.
Tylko nie rozumiem po chuj muszą używać takiego posranego języka.
Mój potencjalny alfons oferuje mi na przykład: plan marki osobistej, pozycjonowanie i naukę pisania scenariuszy, które zatrzymują scroll.
I po co taka nowomowa? Ja bym wolał, żeby napisali wprost: nauczymy cię jak robić dobrze kasiastym firmom. Pokażemy jak zrezygnować z własnych pomysłów, własnych wizji i własnej tożsamości, i w to miejsce wprowdzić pomysły, wizje i tożsamość fajne dla klienta. Rób to co się podoba firmie - i wtedy ci więcej zapłacą.
Po prostu: nauczymy cię jak być lepszą kurwą. Kurwą profesjonalną. Kurwą skuteczną. Kurwą bogatą.
Mnie by to skusiło. Gdyby oczywiście moim nadrzędnym celem artystycznym były pieniądze. Że akurat nie są, to nie skorzystam. Może i głupi jestem, ale tak już sobie wybrałem, dawno temu. Jak na tym wychodzę? No tak jak się można spodziewać: nie mam z pieniędzy z piosenek, z reklam na YouTube mam równe zero. Jem i piję głównie dzięki wam, publiczności - nie dzięki firmom. Biednie jest, bo w Polsce wiele osób uważa, że słuchanie, czytanie i oglądanie za darmo im się należy a artysta żyje powietrzem i mieszka na łące. Taki los nie-kurwy. Coś za coś.
Zresztą nikt tu nikogo do niczego nie zmusza, tylko oferuje. I bardzo dobrze. I brawa. Niech żyje kawa. Nie przestawajcie mi dolewać.
Jedno tylko co mnie razi, to punkt w ofercie mówiący: "dołączysz do szczerej społeczności twórców".
No przepraszam bardzo, ale odkąd świat istnieje, nie było, nie ma i nie będzie czegoś takiego jak szczera kurwa.
71
Dostałem wczoraj takiego maila:
"Dzień dobry! Chciałabym Państwa zainteresować..."
I tutaj przerwałem czytanie. No bo przecież nie będę czytać cudzej korespondencji. Ktoś ewidentnie pomylił adresata i wysłał do mnie zamiast do państwa. Nie wiem co chce, ale musi mu bardzo zależeć na tym państwie, bo zwraca się z dużej litery.
Nie wiem jaki mail ma to państwo, ale musi być podobny do mojego, bo ciągle mi się takie pomyłki przytrafiają.
Jak będziecie kiedyś pisać do państwa, to proszę sprawdźcie dokładnie mail, żeby znowu do mnie trafił. Ze mną to nie problem, ja taki mail od razu wyrzucę, ale państwo biedne. Nie dowie się tego, co się miało dowiedzieć.
Tak że uważajcie jak piszecie do państwa, bo przypadkiem mail może pójść do człowieka.
52
Jadę sobie rowerem przez miasto, wymyślam słowa następnej piosenki, a tu nagle jak coś nie huknie! Patrzę co to za dźwięk szokujący, a to pani z psami stoi se koło drogi rowerowej i pasie. I to jeden z tych psów mnie tak przestraszył.
Myślę se: inteligentna kobita! Specjalnie tutaj stanęła, żeby rowerzystów straszyć. Rowerzysta się przestraszy, spadnie, nogę złamie, a ona nagle:
- Czy myślałeś kiedyś co by się stało jakbyś teraz umarł?
I on skołowany wciąga się w rozmowę, a ona już mu niebo załatwia, i już człowiek prawie nawrócony.
Taka to sprytna Świadkowa Jehowini!
Już miałem z podziwu zagwizdać i pogratulować, kiedy nagle słyszę:
- A po co tak krzyczysz na Pana?
I mówię wam: jak ja się rozczarowałem w tym momencie!
Po pierwsze pies nie krzyczy, tylko szczeka. Po drugie nie na Pana, tylko na mnie. Ale po trzecie najgłupsze jest to, że zamiast kazać się psowi zamknąć, tudzież trzasnąć go w dupę smyczą, lub też — jak by to zrobili w Anglii — przeprosić sterroryzowanych przechodniów, to ona z psem się... konsultuje! Prosi go mianowicie, żeby jej wyjaśnił co robi i jaki w tym tkwi zamiar, bo ona pragnie to wiedzieć.
Cóż za pomyłkę zrobiłem! Oczy mi się otwarły i przejrzałem: to nie kobieta psa na pastwisko wyprowadza. To pies wyprowadza kobietę! To jasne i oczywiste, jak konstytucja. Pies ma ochotę pogryźć rowerzystów, to nikt mu przecież zabraniać nie będzie. Kobieta nawet nie próbuję, bo kimże ona jest wobec takiego psa? Pyta tylko grzecznie: dlaczego. Nie żeby coś chciała wymusić, ona po prostu chciała się od psa czegoś nauczyć.
Niby głupia kobieta, ale jednak zdaje sobie sprawę, kto tu kogo powinien uczyć i wychowywać. Pokorę należy cenić.
Ech, i ja tu wszędzie dookoła inteligencji szukam, bo człowiek spodziewa się w ludziach cech podobnych do własnych. A ludzie takie głupie, że własnych psów proszą o wyjaśnienia.
No cóż. Następnym razem powiem psu "dzień dobry".
Z kobietą gadać nie będę. Jak coś chce wiedzieć, to pies jej w domu wytłumaczy.
53
Bycie dryblasem nie jest dla policjanta tak krytyczne jak było kiedyś. Bo aby skutecznie nacisnąć spust, nie potrzeba być obdarzonym szerokim karkiem. Zwłaszcza w policji.
Mam wrażenie, że wielu ludzi nie rozumie co jest największą siłą policji i najskuteczniejszą bronią policjanta. Jest to oczywiście radio.
Więc jak ktoś widzi malutką, słabiutką policjantkę i się śmieje, że co ona tu robi, to jest wyjątkowo głupi. Bo jej prawdziwą bronią nie są ani mięśnie ani nawet spust, tylko fakt, że za nią stoi siła całego aparatu państwa, z której może skorzystać. Ty widzisz jedną śmieszną policjantkę z zanikiem mięśni? A ja widzę stojącą za nią całą armię, którą może wezwać, kiedy potrzebuje.
Zobaczymy, który z nas okaże się głupi.
Kiedy napisałem "spust", to człowiek internetu pomyślał sobie automatycznie: "broń palna". I napisał komentarz typu: "zajmij się lepiej piosenkami", żeby pokazać, że na spustach to on się zna, że hoho.
A ja myślę, że się nie zna ani na sputach ani na piosenkach, a najbardziej się nie zna na szukaniu informacji, bo "spust" to owszem, był kiedyś równoznaczny z bronią palną. Na Dzikim Zachodzie na przykład. Albo na wojnie. Ale nie w policji w XXI wieku.
W USA, gdzie relatywnie często używa się broni palnej, spust naciska się dużo częściej w taserach (15 razy częściej) i w broni chemicznej (6 razy częściej). W NYPD w 2023 roku używano taserów 30 razy częściej niż ostrej amunicji. Inczej mówiąc: spust oznaczał taser w 97% przypadków.
Czyli że spustu używa się w policji, ale spust od broni palnej to jest akurat rzadki wyjątek. Jak w Europie? Podobnie. Strzelania jest generalnie dużo mniej, ale proporcje wyglądają tak samo: spust od tasera jest w użyciu dużo, dużo częściej niż jakikolwiek inny.
Ale nawet w USA strzelanie nie jest aż tak częste jak to sobie ludzie wyobrażają. Dane mówią, że 73% policjantów amerykańskich w ciągu całej kariery nie użyło broni palnej ani razu.
Po prostu w 2026 używa się innych spustów niż w 1826. Trzeba być na bieżąco, chłopy pańczyźniane.
Tak że jak ktoś pisze o naciskaniu spustu w policji, i ma ciut wiedzy i wyobraźni, to chodzi mu prawdopodobnie o taser, ewentualnie gaz. Bo to obejmuje 97% przypadków.
A ty jak żadnej informacji nie sprawdzasz, to sobie wierz w co tylko chcesz, nawet w czyściec. Ale nie musisz demonstrować tego w komentarzach z głębokim przekonaniem o swojej wyższości, bo po co wyjść na głupka? Ty sobie wyobrażasz że coś jest powszechne, normalne i oczywiste, a może się okazać, że to 3% przypadków.
Bo to tak jakby napisał ktoś, że sobie plik z filmem skopiował z komputera na komputer, a ty się z niego śmiejesz. Że niech się ziomal lepiej zajmie dojeniem krów, bo nie wie o czym mówi: no bo przecież ile by trzeba dyskietek żeby tyle gigabajtów plik przenieść!
Nikt nic nie pisał o dyskietkach. Nikt nic nie pisał o broni palnej. Nikt nic nie pisał o czyśćcu. Czytajcie, zanim skomentujecie.
Zresztą nic w tym nie ma strasznego, żeby się pomylić. Nawet z najbardziej rzetelną wiedzą i tak jest dużo miejsca na przeoczenia, własne opinie, domysły i żarty. Fajnie sobie pogadać, pokomentować, popatrzeć, co tam inni myślą na ten temat. Nie trzeba się zgadzać.
Ale nadęte, agresywne, poniżające komentarze nigdy nie są fajne. Tak samo jak komentowanie autora zamiast tematu. Nawet jak komentujący coś tam wie to jest nieprzyjemne. O ile bardziej, kiedy w głowie ma mocno nieaktualne wyobrażenia i nie zrozumiał tego co czyta.
69
Menzen, ten od Konfederacji, coś ostatnio mówił, że młode kobiety w policji to nieeee. To takie trochę śmieszne i bez sensu. Tak nie za bardzo. Chłop ma być! Wielki, rozrośnięty, mięsisty.
No nie wiem, być może praca w polskiej policji przypomina sumo. Albo tramwaj w godzinach szczytu. Może przeciętny policjant trzy razy dziennie rzuca obywatelami o ścianę, jak Arnold. Wszyscy obrońcy menzenizmu robią, zdaje się, takie założenie. Co ja tam wiem. Ja tu nowy jestem.
Mi wyobraźnia podpowiada, że masa mięśniowa nie ma takiego znaczenia co w czasach przed wynalezieniem prochu, nie mówiąc już o prądach, gazach i innych takich. Młoda policjantka ważąca 60 kg tak samo skutecznie naciśnie spust, co stary policjant ważący 120 kg. Może nawet szybciej, bo sygnał z mózgu do palca krócej idzie. Nie musi się przedzierać przez beton.
Nie wydaje mi się, żebym ja się lepiej nadawał na policjanta niż ona na policjantkę tylko dlatego, że mi inne organy płciowe wyrosły. Ważę niewiele więcej niż ona, ale Mentzen z niej by się śmiał a ze mnie nie.
No gdyby tak było, że praca w policji to codzienne zapasy, to powinnien krytykować masę a nie płeć, nie?
Kobiety ważące 100kg też przecież istnieją. A nie słyszałem, żeby Mentzen pokrzykiwał ani: "grube baby do policji" ani "wątłe chłopy precz z policji".
No albo w jego kurzym móżdżku nie postała myśl, że może istnieć mężczyzna cienki a kobieta szeroka albo też faktycznie ma wizję kobiet z Korwinlandu. Nie wiem o co tu chodzi, ale w obu wypadkach lepiej, żeby taki ktoś niczym nie rządził.
Niech lepiej, no nie wiem, piwo sprzedaje albo co.
2
95
W systemowej szkole uczyłem się w tempie żółwia. Większość ludzi uważa, że to jest tempo normalne.
Później uczyłem się sam. Okazało się, że bez ograniczeń szkoły uczę się wielokrotnie szybciej. To nie ja byłem taki genialny, to szkoła jest tak do dupy. W miesiąc nauczyłem się więcej rozumieć i mówić po niemiecku niż przez 4 lata szkoły, bo nauczyłem się jak się uczyć. Tak, żeby proces pasował do sieci neuronowej w mojej głowie.
Potem Wikipedia się pojawiła i zrobiła skokową rewolucję w dostępie do informacji. Wyszukiwarka Google zrobiła rewolucję w wyszukiwaniu informacji. YouTube i inne serwisy umożliwiły publikowanie niezliczonych tutoriali, lekcji i innych form, do samodzielnej nauki. Nigdy bym się nie spodziewał, że będą istnieć tak fantastyczne narzędzia.
Ale i to nie koniec: pojawiły się ostatnio powszechne i tanie sieci neuronowe i zrobiły dodatkowe turbo.
Więc gdyby wierzyć autorom SF to powinniśmy teraz przeżywać złoty wiek ludzkości, rozkwit nauki, techniki, wynalazków i kultury. Przewidywali, że gdy każdy będzie miał wiedzę całego świata w kieszeni, kiedy będzie szybka i sprawna komunikacja z każdą osobą na planecie, to oczywiste jest, że ludzie będą wybitni umysłowo jak nigdy w historii.
A co mamy?
Mamy świat lenii, ćpunów i idiotów. Mamy zaćpanych na śmierć zombie kanapowych przewijających palcem ruchome obrazki. Mamy młodych uzależnionych od patologicznych form rozrywki, aktrakcyjnego wizualnie materiału o poziomie dla małych dzieci. Mamy mózgi w takim stanie jaki się ma po narkotykach. Zdolność do samodzielnego myślenia i decydowania o sobie, która i tak była rzadka, spadła prawie do zera.
Istniał znany od wieków pokoleniowy efekt, że starsi czują na plecach oddech młodych. Po raz pierwszy doznał inwersji. Poza kręceniem dupą i robieniem pompek młodzi generalnie nie są w niczym lepsi od starszych. I to nawet w takich dziedzinach jak muzyka widać inwersję: w głowie mi się nie mieści, że nastolatki dzisiejsi słuchają muzyki z lat 90-tych. Czy ja w latach 90-tych wolałem słuchać muzyki sprzed 30 lat niż nowej? No ale co mają dzisiaj ci biedni ludzie słuchać? To ma być muzyka pokolenia: techo i disco-polo?
I tak się stało, że w czasach dostępu totalnego do wiedzy i najlepszych narzędzi do nauki jakie kiedykolwiek istniały, ludzie doprowadzili swoje mózgi do ruiny. Do tego stopnia, że poważnie uważają cyfrowe sieci neuronowe za realne zagrożenie na rynku pracy. Ale nawet strach nie jest już stanie przebić się z pomysłem, żeby na przykład użyć iPhone'a do rozwoju umysłowego zamiast do ćpania przez oczy.
Ludzie obecnie wierzą, że w człowieku ważne jest tylko jak wygląda, a celem wszystkiego jest to, żeby się pokazać.
Na Tinder liczy się tylko ile masz lat i jak wyglądasz. Nic więcej. Tak dziś wygląda dobór naturalny ludzkości i tak wygląda system wartości. Jedna dupa wybiera drugą, kierując się wyłącznie oczami.
Ktoś powie: no tak, ewidentnie coś poszło nie tak.
A ja myślę, że wszystko poszło dokładnie tak, jak pójść musiało. Nie mogło pójść inaczej. Bo taka jest natura człowieka.
Internet wam się nie podoba? A czemu? Normalny internet. Jacy ludzie, taki internet. Same się filmiki nie stworzyły i same się nie oglądają.
Natura to jest takie coś, co ludzie w Polsce nazywają normalnością. Mówią: żeby było "normalnie". "Chcę normalną rodzinę". "Obiecujemy wam normalną Polskę". I tak dalej.
I nie ma w tym nic dziwnego, że większość beztrosko i bezkrytycznie poddaje się tej naturze.
Lepiej się przyzwyczaj. Innej ludzkości nie będzie. Nie w tym życiu.
Ale pamiętaj: ty - nie musisz.
2
129
Napisałem coś ostatnio w stylu felietonowym i dostałem reakcję w komentarzu: "bardzo długie".
Bardzo długie? Felieton? Bardzo długi to jest Hrabia Monte Christo. No ale niech będzie. W końcu chcę trafiać pod strzechy umysłowe. Będę pisał krótko i prosto w ryj.
Otóż Obywatelki i Obywatele! Jesteście de facto analfabetami. Wiecie to, nie?
Czytać nie umiecie tak bardzo, że na filmie z napisami musicie mieć lektora, co przeczyta za was. Książki w waszych domach służą do dekorowania wnętrz. A myśl o przeczytaniu 3-minutowego tekstu męczy was tak bardzo, że nawet nie zaczynacie. No bo wiecie, że u was te 3 minuty to będzie 10 minut, a skupienia wystarcza na 30 sekund. Tak bardzo jesteście analfabetami.
Ale odkrycie zrobiłem, co?
No żadne. Internet miał nas przenieść na wyższy poziom. A zrobił z nas idiotów. No i się tak głupio dziwię. Możecie się dziwić razem ze mną.
No i na tym skończę, zanim ktoś napisze: TL;DR
2
1
78
Jedna blogerka co ma 9 dzieci i 2 koty, pisze tak: "żeby utrzymać taką rodzinę muszę w miesiąc zarobić tyle ile większość osób zarabia w rok".
No i słusznie pisze. Koty dużo jedzą.
I wymienia: "najpierw jest szkoła dla dzieci, potem dom, rachunki, jedzenie, transport i wszystkie zwykłe wydatki, które przy trzynastoosobowej rodzinie po prostu robią się duże. Do tego dochodzą lekarze, zajęcia, ubrania, dokumenty, wyjazdy i rzeczy, których wcześniej w ogóle nie planowaliśmy".
I nie, żebym rozumiał po co ona w ogóle to pisze. Po pierwsze to oczywiste a po drugie co to kogo obchodzi. Chciała dzieci, to ma wydatki, zupełnie normalne.
Zresztą ona to się cieszy, z tego co wybrała. Zwłaszcza że mieszka sobie gdzieś tam w ciepłych krajach i nie patrzy codziennie na ponure gęby na polskiej ulicy. Dziś jedna polska pani w polskim sklepie wszczęła wojnę, że ma być jedna kolejka a nie dwie. "No problem" - powiedziałem ja, Anglik, i się uśmiechnąłem. "Niet problema" - powiedziały dwie Ukrainki i się uśmiechnęły. Polska pani nie umiała sobie poradzić z taką rzeczywistością. Wybuchł jej mózg i trzeba było mopem sprzątać.
A co do dzieci i trudnego życia, jest w tym dziwnym kraju jakaś moda na robienie dzieci, chwalenie się dziećmi a potem narzekanie, że dzieci są drogie i zabierają cały czas.
Polacy generalnie robią bardzo mało dzieci, i za to muszę pochwalić. Pragmatyczni, praktyczni ludzie jednak. Wielu ludzi wyczuwa, że życie w bloku w 2026 to co innego niż bycie chłopem we wsi w 1850. Mają rację. Wtedy dzieci to był niski koszt, duży pożytek, a teraz odwrotnie.
Z małżeństwem zresztą podobnie.
Mimo to dalej w Polsce panuje klimat, jakby człowiek się zaczynał dopiero wtedy jak ma ślub i dzieci, tak jakby to był oczywisty cel i sens życia każdego jednego stworzenia. Ulgi, promocje, nawet kampanie wyborcze są kierowane do mężów i żon z dziećmi - a tych jest coraz mniej. Hasła na papierze toaletowym: "dla ciebie i twojej rodziny", jakby chcieli wkurwić tych wszystkich z nas, którzy z różnych powodów nie mają modelowego życia. A jest nas większość. I mamy więcej wolnych zasobów, czasu i pieniędzy.
Ten rozdźwięk między mediami a rzeczywistością będzie tylko rósł. Bo młodsze pokolenie na pewno nie będzie bardziej małżeńsko-dzieciate. Takie rzeczy wymagają sporych umiejętności kontaktów poza internetem, a młodych ludzi taka perspektywa przeraża. Częsty widok jak jeżdżę motorem po Polsce: przystanek, dwadzieścia sztuk licealistów obok siebie. I cała dwudziestka z głowami w dół zanurzona w komórkę. Zmierzyłem natężenie przyciągania międzypłciowego. Oscyluje w granicach zera.
Dni ZUS są policzone.
I ponieważ jest jak jest, chciałbym wbrew obowiązującej hipokryzji, głośno i odważnie zachęcić do życia bez dzieci.
Do tego nie trzeba zachęcać. Ale trzeba zachęcić, żeby przestać się tego wstydzić, czuć winnym. Panowie, panie, koleżanki, towarzysze: wybraliście sensownie. Nie dajcie sobie wmówić hipokrytom, że coś z wami nie tak. Z wami wszystko w porządku, to z nimi coś nie tak!
Matka pisze, że wydaje w miesiąc tyle co inni w rok? To ty napisz, że wydajesz w miesiąc tyle co inni w dwa tygodnie. Ona głośno narzeka? Ty się głośno pochwal. Masz takie samo prawo do publikowania swojej radości jak ona do publikowania swojej tragedii.
Mówi ci, że "szkoła dla dzieci, dom, rachunki, jedzenie, transport"? A ja za (tfu) szkołę nie płacę, mieszkanie mam malutkie, rachunki niskie a transport rowerowy. Nie dość że za darmo to jeszcze fitness w cenie. Dlaczego? Bo nie mam dzieci!
Są ludzie co nie spali porządnie przez 3 lata. Są ludzie co nie mają jednego dnia w tygodniu na kompletny luz i relaks, jak Pan Bóg przykazał a naukowcy aprobuja. Są ludzie co mają w mieszkaniu krajobraz po bitwie na stałe. Są ludzie, w których życiu codzienne pozbywanie się gówna odgrywa wielką rolę.
Bo mają dzieci!
Skoro ci ludzie promują to bezwstydnie jako model życia, to promujmy brak dzieci jak lepszy model. Odważnie. Nawet Jezus jest po naszej stronie: on też nie miał dzieci.
Na wątpliwości odpowiedź jest: prawda, że teraz gówno, ale później będzie raj. Mało to realistyczne. Ja słyszę częściej o problemach z dorosłymi dziećmi niż z małymi. W zdecydowanej większości przypadków dzieci, kiedy dorosną, staną się nieustającym źródłem zmartwień i kosztów. Nie ma się co łudzić: rośnie pokolenie niezaradnych, słabych i roszczeniowych płatków śniegu, o które trzeba się bezustannie troszczyć, dbać i ratować. Trzeba będzie pracować na nich. Trzeba będzie za nich płacić.
Narkotyki, terapie, depresje i mieszkanie z rodzicami do czterdziestki - to nie jest wyjątek, to jest standard. Jeszcze będziesz tęsknić do dni, kiedy wszystko było obsrane i nie spałeś od trzech lat.
Czujesz więc, że jest potrzeba bardzo głośno krzyczeć, że pięknie mieć dzieci, że dobrze mieć dzieci, że trzeba mieć dzieci. Że jak ktoś dzieci nie ma to biedaczek albo nienormalny. Albo co gorsza: Inny. Tak głośno musisz krzyczeć, żeby samemu uwierzyć.
To tak jak ze studiami: jak studiowałeś 5 lat i zostałeś magistrem pierdołologii to niby masz świadomość, że mogłeś w tym czasie podróżować, poznawać siebie, poznawać ludzi, nauczyć się dwóch języków i popróbować pracy w pięciu zawodach. Ale nie chcesz tego wiedzieć. Dlatego krzyczysz głośno o tym, jakie to dobre studia były, jakie to wartościowe być pierdołologiem magistrem, i jakże dobry pomysł to był, żeby wykorzystać cenny dar życia na stworzenie pracy magisterskiej pod tytułem "pierdołologiczna domniemanologia społeczna w Dupodołach Dolnych". Krzycz o tym, chwal się tym, i każdemu kto zgłasza wątpliwość, odpisz w komentarzu "nie wiesz o czym mówisz, ty chuju".
Lub, jeżeli jesteś magistrem: "pan nie wie o czym pan mówi, ty chuju".
A tak naprawdę to oczywiście, że fajnie mieć dzieci, które kochasz i które ciebie kochają. Ale to pięknie się mówi, a w rzeczywistości taka miłość to rzadkie zjawisko. Ludzie tak bardzo chcieliby widziać tą miłość, że mylą ją ze wszystkim innym: przywiązaniem, przyzwyczajeniem, instynktem, poczuciem winy, poczuciem obowiązku, strachem przed samotnością. To są bardzo trudne sprawy, bolesne jak cholera i niedobrze się w nie mieszać bez zaproszenia. Mało kto chce i potrafi widzieć rzeczy takimi, jakie naprawdę są.
Czy warto powalczyć? Zaryzykować? Takie pytania są często stawianie nieuczciwie. Bo to nie jest tak, że albo będziesz rodzicem albo niczym, że to jedyna szansa w życiu na miłość i wartościowe życie.
I ja nie przeciwko miłości tu występuję. Ja jej z całej siły bronię.
Ja tu występuję przeciwko koncepcji, że dzieci to jest najlepsza i oczywista metoda na miłość i wartość. Nie, nie jest, absolutnie nie jest! Nie jest to ani oczywista droga, ani nie jest najlepsza, ani nie jest jedyna. Jest tak samo ryzykowna i pełna pułapek, jak wszystkie inne. Jest niestety mocno zakłamana. I zdecydowanie najbardziej kosztowna ze wszystkich.
Więc uspokójcie się z tymi dziećmi, opanujcie się ze zdjęciami, przestańcie macierzyństwo podsuwać wszystkim pod nos, jakby to był kawior z szampanem. Jest zupełnie w porządku mieć dzieci, jest zupełnie w porządku ich nie chcieć. Kto szuka przyjaźni, miłości, towarzystwa, ten ma wiele innych możliwości.
Bezdzietny Jezus mi świadkiem.
1
137
Jestem w trakcie instalowania się w nowym mieszkaniu. Początki są takie jak zawsze: sto różnych rzeczy do załatwienia. Ale dużo z nich to takie drobiazgi: zawiasy w szafach są niedokręcone, klamka zgubiła gwoździa i wylatuje, drzwi się nie domykają, bo zawiasy są stare, takie tam.
Albo na przykład lodówka. Stoi obok blatu, bo mam naprawdę małe mieszkanie i to jedyne miejsce. Zmiesciła się idealnie w jedyne wolne miejsce, ale otwiera się w bezsensownie niewygodną stronę. W ten sposób, że kiedy coś kroisz to nie sięgniesz do środka ręką. Musisz obejść lodówkę i sięgnąć z drugiej strony. Gdyby drzwi od lodówki otwierały się w drugą stronę, byłoby o niebo wygodniej.
Przyjrzałem się dokładnie lodówce i widzę, że jest tak zaprojektowana, żeby można te drzwi założyć odwrotnie. Niektóre lodówki tak mają. Akurat na taką trafiłem.
Miałem dziś akurat godzinę czasu, więc wyciągnąłem narzędzia, rozkręciłem lodówkę, pozamieniałem zawiasy miejscami i zrobione. O ileż wygodniej!
Zastanowiło mnie jedno: że przede mną żyli tutaj ludzie. Od roku mieli tę lodówkę otwierającą się w bezsensowną stronę. Czemu tego nikt nie polepszył? Pewnie się przyzwyczaili. Pewnie sobie powiedzieli: jest jak jest, musimy nauczyć się z tym żyć. Trzeba znosić upierdliwości życia.
A ja nie chciałem się nauczyć ani znosić. W moim kodeksie wewnętrznym wprogramowałem sobie stałe zadanie: "czyńcie sobie ziemię poddaną". To dotyczy też lodówki. Lodówka jest dla mnie, a nie ja dla lodówki. Więc uczyniłem ją sobie poddaną. Lodówce też to odpowiada.
Przypomniało mi to wszystko, że tak często widziałem, że ludzie żyją z rozmaitymi problemami, a tak prosto można je naprawić.
Ale nie chcą.
Nie mogłem zrozumieć, dlaczego ludzie nie chcą naprawiać swojego życia. Dalej nie mogę zrozumieć. Rozumiem, że łatwiej się pogodzić ze wszystkim, co nam w życiu nie pasuje, łatwiej nie naprawiać. Ale człowiek jest rozumny. Więc potrafi zauważyć, że godzina wysiłku teraz da w wyniki dziesięć tysięcy godzin lepszego życia. Ale odrzucają rozum. Czy są tak uzależnieni od status quo czy tak sprawni w okłamywaniu samych siebie (kiedy tam się wezmę i się naprawi)? A może ich problemy życiowe stały się ich najlepszymi przyjaciółmi, ukochanymi towarzyszami życia i teraz żal im tracić przyjaciół? Czy może zwyczajnie nie wpada im do głowy, że mogą wziąć swoje życie w swoje ręce, zamiast godzić się na wszystko?
Czy ty też nauczyłeś się żyć z tym, co ci nie pasuje? No to wyjaśnij mi. Dlaczego?
67
W ramach uwspółcześniania klasycznych powieści i adaptowania na kulturę współczesną, myślę, czy nie dołączyć. Ach, niechaj mnie niesie fala mody.
Proponuję powieść "Brodnia Ikara".
Będzie to historia rodzeństwa transpłciowej Dżesiki, która zmieniwszy płeć przyjęła imię Ikar, zmieniła zaimek i zapuściła brodę symbolizującą wolność oraz postęp społeczny. Cierpią teraz oni prześladowania ze strony społeczeństwa, kościoła oraz lokalnego Koła Gospodyń Wiejskich z powodu owej brody.
Tylko nie wiem czy jest zainteresowanie. Widzę tu książkę bądź scenariusz. Gdyby pojawiło się bogaty mecenaszyni sztuki, niech da znać. Albo dają.
50
Napisałem, że życie dziś, tu i teraz, jest bezpieczne, wygodne i przyjemne jak nigdy. I że jest dużo lepiej niż mogłoby być. Więcej powiem: jest dużo lepiej niż na to zasługujemy! Tylko że patrząc na twarz człowieka na ulicy Wrocławia można by pomyśleć, że żyjemy już wszyscy w piekle.
A Wrocław i tak najbardziej pogodné miasto w Kraju Dziadów.
Zapytał mnie Damian: "mając to wszystko w pamięci, czemu ciągle marudzisz, żeby już przyszedł koniec świata?"
A no właśnie, marudzę. Dlatego, że obecny świat ma poważne wady, a koniec tego świata oznacza początek innego świata. A ten inny świat zacznie się od selekcji.
Ludzie co są szczęśliwi, się uśmiechają, współczują, kochają, bawią i są odważni pójdą w jedno miejsce. A Polacy pójdą w drugie. I Niemcy. I Ruscy.
Kluczowe w tym wszystkim oczywiście jest: nie być Polakiem, Ruskiem i Niemcem, tylko być człowiekiem.
I doszliśmy do miejsca, w którym ci co nic nie zrozumieli, przypomną sobie nagle, że są patriotami i zaczną pisać soczyste komentarze na mój temat. A piszcie sobie. Przynajmniej oszczędzacie mi czasu, od razu wiem kogo wyrzucić. Mieć przyjaciół analfabetów - chętnie, ale mieć przyjaciół agresywnych analfabetów - nigdy.
No ja nie muszę czekać z selekcją na koniec świata.
Dlatego marzę sobie o końcu świata, bo ten świat zmusza mnie do izolacji. No nie mam złudzeń. Dla mnie osobiście życie według przyjętych polskich standardów to jest tortura. W Polsce wręcz wymaga się ode mnie, żebym do nikogo się nie odzywał, nie szukał kontaktu, nie patrzył nawet. Sam język polski jest problemem, ten język w ogóle się nie nadaje do rozmawiania. To jest język stworzony do pisania podań i wypracowań. Ewentualnie elegii i eposów. Jak się tu na ulicy odezwać, kiedy każdy człowiek nie dość że obcy to jeszcze pan? Jak tu powiedzieć "cześć, jak leci" do wielkiego pana?
Zresztą wystarczy na gębę popatrzeć, żeby wyczuć, że pan wcale nie chce, żeby się do niego ktokolwiek odzywał. Pani też nie. Pani to jeszcze gorzej, bo obowiązuje jakiś niepisany kodeks, że odzywać się wolno tylko do ludzi w tym samym wieku. Aż się dziwię, że w ludzie w Polsce nie chodzą z numerkiem wypisanym na czole, to by wiele ułatwiło.
Generalnie zachodnie społeczeństwa wszędzie takie są. Ludzie spodziewają się, że będziesz żył według scenariusza, bo bogactwo prowadzi do samowystarczalności, a samowystarczalność osłabia więzi społeczne. Ale nie wszędzie ludzie są agresywni, kiedy nie podpadasz pod normę.
W Hiszpanii cię zignorują, w Anglii uznają za ekscentryka, a w Stanach to się nawet nie zdziwią, bo tam jest scenariuszem życie bez scenariusza. Prędzej się zdziwią, jak zapytasz "jak się tutaj ubiera" albo "co się tutaj je". Pewnie dlatego tylu Polaków mówi, że oni w Ameryce to by żyć nie mogli. Na zachodzie odchył od normy jest prawem, w Polsce za to należy się pogarda.
Odbijają to sobie ludzie w internecie, gdzie wyjęci spod tych wszystkich zasad i norm, udzielają sobie pełnego prawa do traktowania każdego jak szmatę. Z jednej skrajności w drugą.
I powtarzam: wszędzie się to wszystko zdarza. Ale w Polsce to jest powszechna, akceptowana społeczna norma. Takie są po prostu zasady normalnego życia. Więcej: to jest część polskiej tożsamości.
Więc gdybym zawołał: "uśmiechajcie się więcej, Polacy!" to ktoś zaraz odpowie "spierdalaj, tu nie Ameryka". I wszyscy będą bić brawo: dobrze pajacowi powiedział. Tu jest Polska, dostosuj się.
Może już przywykłeś. Może ci wszystko jedno. Może nie zdajesz sobie sprawy, że da się inaczej. Może kochasz żyć w nieszczęściu i przygnębieniu. A może samotność w Polsce jest obowiązkowa. Nie wiem. I nie jest to aż tak ważne, jak sugeruje modna psychoanaliza: ja z tych co wolą wziąć i wyleczyć niż rozmawiać latami o tym gdzie się tą kiłę zaraziłeś, co wtedy czułeś i czy twoja mama też kiłę miała.
Więc koniec świata mnie trochę kręci, przyznaję. Bo ten świat dzisiejszy jest całkiem w porządku, bardzo mi tu miło i przyjemnie. Tylko z ludźmi problem.
Czyli: teraz jest dobrze. A potem będzie dużo lepiej.
Większość pewnie by powiedziała: "co Pan pieprzysz? Jest źle a będzie dużo gorzej". I właściwie będą mieć rację.
No patrzcie, jaka nierówność społeczna. Aż człowiek czuje, że powinien coś doradzić. To może tak: cierp, narzekaj i ubolewaj, tak jak do tej pory. Że życie jest źle, że wszyscy ludzie cię chcą okraść, że Bóg nas wszystkich nienawidzi ale ciebie najbardziej. Acha, i koniecznie szukaj winnego, bo to najważniejsze. I pamiętaj: wszyscy mogą być winni, oprócz jednej osoby.
A zresztą co mnie to obchodzi? Co ja się będę przejmował ludźmi, co mają twarze z betonu i każą mówić do siebie "Pan".
W przyszłym świecie ponoć będzie tylko jeden Pan. I to też jest dobry powód, żeby niecierpliwie czekać na koniec świata.
1
84

