MetheZala

Uwielbiam biegać w takich klimatach 🍁🍂

O Panie, Phantom Blade Zero ma ponad 430tys. graczy na Steam w tym momencie, więc w weekend będzie pewnie na luzie ponad 600tys. 😱 Trzeba przyznać, że Chińczycy potrafią robić efektowne, RPG'owe slashery 💪

Trzeba przyznać, że pojawienie się Johnny'ego Silverhanda jest po prostu epickie. Jedziemy na skok życia, wszystko się pierdoli, dostajemy kulkę w łeb i... nagle lądujemy na scenie, żeby chwilę później podkładać atomówkę pod Arasaka Tower i kolejny raz zginąć, a następnie wstać z grobu. Cała ta sekwencja to potężny rollercoaster, z ciągle zmieniającym się tonem. Na początku czujemy, że skokiem na Konpeki Plaza wygraliśmy życie, potem wszystko idzie źle i nasz przyjaciel umiera, my zostajemy zdradzeni i zamordowani, ale dostajemy drugą szansę tylko po to, żeby dowiedzieć się, że czeka nas los gorszy od śmierci. CD Projekt Red to mistrzowie narracji!

To jest wręcz niewiarygodne jak absurdalnie dobrze wygląda Cyberpunk 2077 z Path Tracingiem i jak świetnie jest zoptymalizowany. Mam w tej grze setki godzin i za każdym razem zachwycam się nią tak samo ❤️ Aż szkoda, że kolejną grą Redów będzie Wiedźmin 4 a nie Cyberpunk 2 :(

To będzie pewnie kontrowersyjna rzecz, ale gram znowu w Cyberpunka i za pomocą cheatów wymaksowałem sobie postać już na samym początku. Bardzo lubię po prostu bawić się grami które już przeszedłem, mieć dostęp do wszystkich możliwości postaci i skupić się tylko na fabule 😉

Tym razem to już chyba naprawdę ostatnia taka trasa w tym roku 🍂🍁

Skończyłem drugi sezon Edgerunners i cóż... jestem po prostu rozczarowany :( Nie rozumiem motywacji głównych bohaterów, nie czuję do końca postaci i nie nadążam za wielką intrygą. No ale od początku. Sezon 1 po prostu kocham. Historia Davida Martineza jest dość prosta - widzimy jak Night City najpierw odbiera mu dosłownie wszystko i wpycha go na drogę bez odwrotu, w której całkowicie się zatraca i doprowadza do autodestrukcji. Serial na tyle zręcznie pokazuje nam jego motywacje, że pomimo brnięcia w tragiczną sytuację rozumiemy, dlaczego nie może już się cofnąć. A finał to czyste emocje, które potrafią złamać każdego. Do dziś piosenka "I Really Want to Stay At Your House" wzrusza mnie do łez. W drugim sezonie natomiast twórcy chcieli opowiedzieć całkowicie inną historię skupioną na dwóch filarach - próbie odzyskania kontroli nad własnym ciałem przez Talię oraz ogromnej traumie, potrzebie przynależności oraz chęci zemsty D. Do tego mamy jeszcze postać Kinga, która według mnie została całkowicie zmarnowana i postać Romana, który z kolei jest raczej biernym obserwatorem, niż pełnoprawną postacią z własnymi motywacjami. I z postacią D mam ogromny problem, ponieważ zupełnie nie rozumiem jego drogi oraz przemiany. Najpierw szuka zemsty, ponieważ mierzy się z ogromną traumą utracenia swojego klanu. Jest nawet motyw, w którym każdej nocy widzi zamordowanych bliskich i nie może sobie z tym poradzić. Ok. Po znalezieniu Capri jest zafascynowany jej potęgą i traktuje to jako szansę na dokonanie zemsty. W pewnym momencie jednak zemsta przestaje mieć dla niego znaczenie i aby odzyskać dla siebie Capri nie liczy się zupełnie z życiem Talii. Czyli finalnie stał się negatywną postacią? Po prostu tego nie rozumiem i zupełnie nie kupuję tej przemiany. Wątek Talii natomiast jest według mnie jedynym naprawdę dobrym wątkiem. Poznajemy ją jako bananowe dziecko, które na złość mamie chce sobie odmrozić uszy, czyli wspólnie ze świrami z Maelstromu zmodyfikować swoje ciało do stopnia, w którym praktycznie zatraci człowieczeństwo. Ale z biegiem odcinków dowiadujemy się, że jej historia jest o wiele bardziej tragiczna, a motywacje o wiele bardziej złożone. Fajnie wybrzmiewa tutaj też kontrast do postaci D. Talia za wszelką cenę chce wyrwać się spod kontroli swojej rodziny, podczas gdy D oddałby wszystko aby swoją rodzinę odzyskać. Ważną postacią w wątku Talii jest King, upadły Edgerunner, który otarł się o cyberpsychozę, w wyniku czego utracił swoje wszczepy i upadł przez to na samo dno, ale jednocześnie dostał szansę na zbudowanie relacji z najbliższymi. Niestety, postać Talii nie ratuje całego sezonu, w którym naprawdę brakuje emocji i chwytających za gardło momentów. Tempo jest wolniejsze, serial niby stara się być bardziej kameralny i skupiony na bohaterach, ale mimo to finał jest dla mnie niezrozumiały. No i ta cholernie irytująca Kyoko...

Już od jakiegoś czasu nie wykupuję ppv na @famemmatv, ponieważ kiedy znani youtuberzy "rozwiązywali" konflikty w klatce to było to śmieszne, ale kiedy federacja zaczęła rodzić gwiazdy z kryminalistów to jest to obrzydliwe. A dojeżdżanie Wardęgi za pandorę to już szczyt skurwysyństwa. youtu.be/Nu9zvf1RAbI?is=lVja…

Obejrzałem 3 pierwsze odcinki drugiego sezonu Edgerunners i mam mieszane odczucia... Wydaje mi się, że tym razem twórcy chcieli pokazać Night City z innej strony, ale po prostu nie czuję tej magii jak w sezonie 1. Wątek Talii i Kinga jest ciekawy, zwłaszcza w kontekście relacji upadłego Edgerunnera z bananowym dzieckiem, natomiast mam spory problem z wątkiem D i Romana, który za mało skupia się na bohaterach.

Mam nadzieję, że tak będę wyglądał po obejrzeniu drugiego sezonu Edgerunners 🥹

Zapisałem się na swój pierwszy bieg, więc chyba serio już ze mną źle 😄

Pomimo, że nie jestem fanem postaci Triss, to bardzo doceniam jaki pomysł na nią mieli scenarzyści Wiedźmina 3. Umieszczenie jednej z najpotężniejszych czarodziejek w mieście, które słynie z prześladowań osób zajmujących się magią, oraz zmuszenie jej do działania w podziemiu wypada świetnie. Dzięki temu cały jej wątek jest przepełniony nostalgią za starymi, lepszymi czasami, co świetnie łączy się z odzyskaniem przez Geralta pamięci i pojawieniem się Yennefer. Jest też niezwykle spójny z tym, jak Triss była budowana jeszcze w Wiedźminie 2 - z jednej strony niezwykle potężna czarodziejka, członkini Loży, Czternasta ze Wzgórza, ale jednocześnie empatyczna, przepełniona realną troską o innych, bardziej ludzka. Jako jedyna z byłych członkiń Loży Triss nie wydaje się cyniczną, dążącą za wszelką cenę do realizacji swoich celów mistrzynią manipulacji, lecz zwykłą dziewczyną, która pomimo potęgi nadal potrafi się jeszcze zakochać.

Uwielbiam klimat który wylewa się ze zwiastunów GTA 6 😍 Bardzo liczę, że ta gra faktycznie wyjdzie na PC w pierwszym kwartale 2027 i jakoś uda się uniknąć spojlerów, bo to będzie fantastyczna przygoda. – at Raszyn, Polska

Dlaczego wątek Krwawego Barona z Wiedźmina 3 to jedno z największych osiągnięć narracyjnych w historii gier? Moim zdaniem decydują o tym 4 elementy: 1. Fantastyczna postać samego Barona. Filip Stenger to przerażająco wiarygodny portret człowieka stosującego przemoc wobec najbliższych. Bez dwóch zdań kochał żonę i córkę, ale wojna zmieniła go, wpędziła w alkoholizm i relacje w całej rodzinie zaczęły się rozpadać. Nie jest jednoznacznie złym człowiekiem, ale kimś, kto robi złe rzeczy, ponieważ jest to jedyny sposób działania jaki zna. Często racjonalizuje własne błędy, jednocześnie potrafi być troskliwy dla najbliższych i okrutny dla swoich ludzi, łatwo wpada w gniew i żyje pod nieustanną presją, którą łagodzi alkoholem. 2. Mistrzowsko prowadzona narracja. W toku prowadzonego śledztwa narracja Barona zostaje stopniowo burzona. Gracz orientuje się, że to co Baron przedstawia jako zaginięcie, tak naprawdę było ucieczką spowodowaną przemocą domową. Perspektywa zostaje kilkukrotnie odwrócona, w wyniku czego musimy cały czas przewartościowywać nasze podejście do zlecenia. Cała sprawa staje się moralnie niejednoznaczna, co prowadzi do ogromnego dylematu - czy powinienem pomagać człowiekowi, przed którym uciekła własna rodzina? 3. Konsekwencje. Historia Barona nie ma szczęśliwego finału. Po prostu są krzywdy, których nie da się naprawić i rodzina Stengerów jest tego fantastycznym przykładem. Do tego dochodzi jeszcze los sierot z bagien oraz mieszkańców wsi Sztygary, a także pośrednio ludzi zamieszkujących Kasztel Wrońce. Jako gracze musimy zaakceptować, że pomimo starań nie jesteśmy w stanie powstrzymać bólu, cierpienia oraz śmierci. 4. Genialne wykorzystanie folkloru. Poroniec nie jest kolejnym potworem do pokonania, lecz ucieleśnieniem rodzinnej tragedii. Rytuał przemiany w kłobuka to jeden z najbardziej emocjonalnych momentów w całej grze. Do tego dochodzą jeszcze Wiedźmy z Krzywuchowych Moczarów, które są połączeniem motywów z różnych tadycji, słowiańskich wierzeń oraz ludowych mitów, spinającymi wiele wątków w obrębie całej historii Velen. Dzięki temu historia Barona wydaje się tak szalenie spójna ze światem przedstawionym.

Instagram to najlepsza apka z pomysłami na fit posiłki 😎 Po siłowni wleciał dziś ten sernik z brzoskwiniami! 477 kcal, 60g białka i smak jak u mamy 😄

Robimy robotę i pora skończyć dziś Velen w Wiedźminie 💪 W ogóle to jestem zachwycony motywami z folkloru i ludowych wierzeń wykorzystanych w pierwszym akcie W3, coś fantastycznego ❤️

Robota zrobiona, można teraz wziąć się za remaster Wiedźmina 💪

Ale sobie dzisiaj pobiegałem 💪 @Newtype_Sysol miałeś rację, białe buty do biegania to najgorszy pomysł na jaki można wpaść.