Hardhome, Westeros’un artık karşı karşıya olduğu tehdidin uzaktaki bir tehlike değil, insanlığın yok oluşuna yol açabilecek bir felaket olduğunu anlaması gereken andı. Yabanıllar çaresizlik içinde kaçarken, ateş hendeği onların son umutları hâline geldi. Bir anlığına ateş, yaşayanlarla korku, yorgunluk ve acı hissetmeyen ölüler ordusunun arasında bir duvar oluşturdu. Ancak en korkutucu olan, ölülerin alevlere doğru ilerlemesi değildi. Her şeyi mutlak bir sakinlikle izleyen Gece Kralı’ydı. Acele etmiyordu. Bağırmıyordu. Sadece yaşayanların kaçmak için nasıl mücadele ettiğini izliyordu. Çünkü bu katliamdan kurtulanların bile bir gün ordusunun parçası olabileceğini biliyordu. Ve savaş sona erdiğinde kollarını kaldırarak düşenleri yeniden ayağa kaldırdı. O hareket her şeyi değiştirdi. Hardhome’da ölen her yabanıl, onun ordusuna katılabilecek yeni bir askerdi. Başarısız olan her kaçış girişimi, büyüyen ordusuna bir katkı daha sağlıyordu. Yaşayanlar geceyi atlatmak için savaşıyordu. Gece Kralı ise hayatta kalmayı neredeyse imkânsız hâle getirecek bir ordu kuruyordu. Hardhome, ölülerin zaferinden çok daha fazlasıydı. Gece Kralı’nın verdiği bir mesajdı: Yaşayanların kaybettiği her hayat, yok etmeye çalıştıkları düşmanı daha da güçlendirecekti.