Mijn voorstel voor de federale onderhandelaars: laat wie meer dan 6.000 euro per jaar verdient met een flexi-job, op het bedrag daarboven 13% werknemersbijdrage betalen. Gisteren waren er opmerkelijke cijfers in de krant, op radio en televisie, op basis van onderzoek van Partena Professional: van wie de komende maanden flexi-werk plant, overweegt meer dan 2 op de 10 om minder uren te werken in de hoofdjob om tijd vrij te maken voor flexi-werk. Dat is natuurlijk problematisch. Het lijkt een eerste harde indicatie van ‘crowding out’: reguliere werkuren, waarop veel belastingen en socialezekerheidsbijdragen worden betaald, dreigen plaats te maken voor uren die de sociale zekerheid veel minder opleveren. Het is dan ook geen toeval dat flexi-jobs volop op tafel liggen tijdens de begrotingsonderhandelingen van de regering-De Wever. Vicepremier Van Peteghem verwees in dat verband al naar het ‘lek’ dat flexi-jobs vormen voor de sociale zekerheid. Toch denk ik dat het geen goed idee is om het systeem drastisch aan te pakken. Ten eerste mogen we niet vergeten dat flexi-jobs ook zuurstof geven aan onze economie. Ze helpen kleine en grote ondernemingen om op piekmomenten extra werk aan te kunnen. Maak je het voor een zelfstandige veel moeilijker om flexi-jobbers in te schakelen, dan zal die wellicht niet meteen een voltijdse werknemer aanwerven. De kans is groter dat die alles zelf probeert bol te werken, met minder omzet en minder tewerkstelling als gevolg. Ten tweede zijn flexi-jobs een beetje zoals emmers die we onder een lekkend dak zetten, zodat we het dak zelf niet hoeven te repareren. Het probleem is namelijk niet zozeer dat flexi-jobs te weinig belast worden, maar dat gewone arbeid te zwaar belast wordt. Daardoor loont het te weinig om te werken én om mensen in dienst te nemen. We kunnen toch moeilijk zeggen: we repareren het dak nog niet (lees: we verlagen de belastingen op lonen), maar halen intussen wel de emmers weg. Wat zou ik dan wel doen? Wie echt veel verdient met flexi-werk, iets meer laten bijdragen aan de sociale zekerheid. Concreet: wie meer dan 6.000 euro per jaar verdient met een flexi-job, betaalt op het bedrag boven die grens 13% werknemersbijdrage. 6.000 euro komt al overeen met ongeveer één dag per week werken tegen een gemiddeld flexiloon. Wie daarboven gaat, zou toch ook een bijdrage mogen leveren. Op die manier wordt het een stuk minder interessant om drastisch te schuiven van gewone uren naar flexi-uren, komt er wat meer geld binnen voor de schatkist én maken we het systeem een stuk eerlijker tegenover de werknemer met een normaal contract die naast je hetzelfde werk staat te doen, maar wel de volle pot aan bijdragen betaalt. #FlexiJobs #SocialeZekerheid #Fiscaliteit #Arbeidsmarkt #WerkenMoetLonen #Begroting #DeTafelvanTine #DeTafelvanGert

They met at 12 and 13. A year later, his mother died — and she became his anchor. He became one of the biggest rock stars in the world. She stayed in Dublin, raised their children, and built her own life in the shadow of overwhelming fame. They've been together 50 years. But don't mistake longevity for easy Alison Stewart met Paul Hewson at Mount Temple Comprehensive School in Dublin. He was skinny, intense, full of big ideas. She was grounded and unimpressed by his bravado. Then his mother died. Iris Hewson collapsed at her own father's funeral and died four days later. Paul was fourteen. His father shut down emotionally. The house went silent. Paul became angry, rebellious, lost. Ali was there. She didn't try to fix him. She walked with him to school. Made sure he ate. Listened when he needed to talk and stayed quiet when he didn't She became his anchor before either of them understood what that meant. In 1976, Paul and his friends formed a band that would eventually become U2. He took the stage name Bono. Ali and Bono started dating that same year. While he rehearsed in garages and dreamed of stadiums, she focused on school. She was ambitious in her own right. She was not going to be just "the girlfriend of the guy in the band." They married in August 1982. He was 22. She was 21. Then U2 didn't just become famous. They became one of the biggest bands in the world. By the mid-1980s, Bono was touring 250 to 300 days a year. Stadiums. Sold-out arenas. Fame on a scale most people can't imagine. Ali stayed in Dublin In 1989, she gave birth to their first child while finishing her university degree in Social Science and Sociology. Bono was performing for 80,000 people in stadiums around the world. She was alone in Dublin, raising a newborn and completing her education. She could have resented him. Many people in her position would have. Instead, she made a decision: she would not be defined by his fame. She would build her own life. So she did. She became an activist, protesting nuclear pollution and traveling to Chernobyl to work with charities helping affected children. In 2005, she co-founded Edun, a fashion brand built around ethical manufacturing and fair trade with African countries. Meanwhile, Bono was meeting presidents and popes, campaigning for African debt relief, being nominated for the Nobel Peace Prize. His ego grew. Fame does that. And Ali had to live with it. Bono has said in interviews that she is "the smartest person I know" and "the person who keeps me grounded." What that actually means is that she was the one who told him when he was full of himself. The one who raised their four children while he was touring. The one who reminded him that Dublin didn't care about his fame. In a rare interview, she said: *"There were times I had to be both mother and father. Times I resented it. But we made a commitment."* That's the truth most celebrity love stories skip over. Bono has written songs about her. *Sweetest Thing* was an apology for missing her birthday because he was in the studio. *All I Want Is You* is about her. But a song isn't the same as showing up A song doesn't raise the children. A song doesn't sit alone at Christmas while he's on tour. A song doesn't endure the loneliness of being married to someone the whole world wants a piece of. They met at 12 and 13. His mother died. She became his anchor. He became a global icon. She stayed in Dublin, built her own career, raised their family, and kept their children out of the tabloids. They've been together fifty years. But longevity isn't the same as easy. She stayed. And staying cost her.

Beste collega-journalisten, lees vandaag alstublieft de column van filosoof Griet Vandermassen in #DS. 🙏 standaard.be/opinies/wie-is-…

Daar ben ik superblij mee . Uw overtuigingskracht en verbazing over de onmogelijkheid zelfbeschikkingsrecht te hebben ......heeft mensen wakker geschud .

@PVanGompel Een dikke dankjewel om zo duidelijk te zijn in de afspraak..

Vanavond bij Fatma in #deafspraak: