Evan

Από τον Αίσωπο στην Ανατολική Μεσόγειο... Υπάρχει μια βαθιά αλήθεια που διατρέχει την ανθρώπινη ιστορία: όσο κι αν προσπαθεί κανείς να ντύσει το παράλογο με τον μανδύα της λογικής, η πραγματικότητα πάντα θα το ξεσκεπάζει. Δύο κλασικοί μύθοι του Αισώπου αποτυπώνουν με τον πιο παραστατικό τρόπο πώς η απάτη και η αυθαιρεσία αυτοακυρώνονται, φωτίζοντας παράλληλα τα σύγχρονα γεωπολιτικά παιχνίδια στην περιοχή μας. Ας τους δούμε... Μια φορά κι έναν καιρό, ένας κοινός κολοιός, δυσαρεστημένος από τη λιτή και γκρίζα εμφάνισή του, βρήκε στο χώμα διάσπαρτα, κατακόκκινα και καταπράσινα φτερά που είχαν ρίξει τα παγώνια. Με πονηριά, τα μάζεψε και τα κόλλησε προσεκτικά πάνω στο σώμα του. Μεταμορφωμένος σε ένα ψεύτικο, φανταχτερό πουλί, περιφρόνησε τους δικούς του και πέταξε περήφανος προς το μέρος των πραγματικών παγωνιών, απαιτώντας να γίνει δεκτός ως ίσος. Τα παγώνια όμως, με την πρώτη ματιά, κατάλαβαν την απάτη. Όρμησαν πάνω του, του ξερίζωσαν ένα-ένα τα ξένα φτερά και τον έδιωξαν κακοποιημένο. Όταν ο γυμνός πια κολοιός επέστρεψε ταπεινωμένος στο κοπάδι του, ούτε οι δικοί του τον δέχτηκαν, καταδικάζοντάς τον στην απόλυτη απομόνωση... Κάπου πιο μακριά, στις όχθες ενός καθαρού ποταμού, ένας λύκος έπινε νερό. Λίγο πιο κάτω, στην κατηφόρα του ρεύματος, ένα μικρό αρνάκι ξεδιψούσε ήσυχα. Ο λύκος, θέλοντας να βρει μια δικαιολογία για να το κατασπαράξει χωρίς να φανεί άδικος, του φώναξε οργισμένος: "Γιατί μου θολώνεις το νερό που πίνω;" Το αρνάκι, με απόλυτη λογική, απάντησε: "Μα κυρίαρχε, πώς είναι δυνατόν να σου θολώνω το νερό, αφού το ρεύμα κυλάει από εσένα προς εμένα;" Ο λύκος, βλέποντας το επιχείρημά του να καταρρέει, άλλαξε αμέσως αφήγημα: "Ναι, αλλά πέρυσι τέτοιο καιρό με έβρισες!". "Μα πέρυσι δεν είχα καν γεννηθεί", αποκρίθηκε το αρνάκι. Τότε ο λύκος, εξοργισμένος που η λογική κατέστρεφε τα σχέδιά του, ούρλιαξε: "Ε, τότε φταίει ο πατέρας σου!" και χωρίς άλλο επιχείρημα, επιτέθηκε... --------------------------- Η πρόταση της Τουρκίας προς την Αίγυπτο (με την οποία της υπόσχεται "δώρο" 15.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης) είναι ένα ζωντανό μνημείο παραλογισμού που ενώνει αυτούς τους δύο μύθους στην πράξη. Από τη μία πλευρά, η Άγκυρα ενεργεί σαν τον κολοιό με τα ξένα φτερά: προσπαθεί να εμφανιστεί ως περιφερειακός ρυθμιστής, μοιράζοντας και χαρίζοντας θαλάσσιες ζώνες που βάσει του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας ανήκουν στην Ελλάδα και την Κύπρο, εξαφανίζοντας αυθαίρετα την επήρεια νησιών όπως η Κρήτη, η Κάρπαθος, η Ρόδος και το Καστελλόριζο. Το παράλογο είναι προφανές: δεν μπορείς να κάνεις δώρο ένα οικόπεδο που ανήκει στον γείτονά σου. Από την άλλη πλευρά, επιστρατεύει τη λογική του λύκου απέναντι στο αρνί: κατασκευάζει μια εντελώς παράλογη γεωγραφική και νομική θεωρία (ότι τα νησιά δεν έχουν δικαίωμα σε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ) για να δικαιολογήσει την επεκτατική της πολιτική. Η "γενναιόδωρη»" προσφορά της δεν γίνεται από αλτρουισμό, αλλά για να παγιδεύσει το Κάιρο σε μια παράνομη συνυπαιτιότητα, απομονώνοντας την Ελλάδα. Όμως, το παράλογο δεν γίνεται ποτέ λογικό και αληθές. Η Αίγυπτος, έχοντας ήδη υπογράψει επίσημη, νόμιμη μερική οριοθέτηση ΑΟΖ με την Ελλάδα, γνωρίζει πολύ καλά ότι τα "ξένα φτερά" δεν θα την κάνουν ποτέ πιο ισχυρή. Αντίθετα, θα την αφήσουν νομικά και διπλωματικά έκθετη απέναντι στη διεθνή νομιμότητα! Γιατί, όπως πολύ σωστά είχε γράψει και ο Σοφοκλής, "ουδέν έρπει ψεύδος ες γήρας χρόνου"... Καλημέρα σε όλους!