Pkwi (@Pkwi11) header
Pkwi (@Pkwi11) profile picture

เด็กนอกสังกัด ทำเนียบขาว เครมลิน และอื่นๆ ...

Joined December 2021
The Old World Is Not Collapsing. It Is Losing the World's Trust. When gold changes its role, great powers build their own systems, and nature begins to set the limits of human ambition The Future of the World Order, 2027–2046 By Pakchapimon W · November 20, 2026 Sometimes the greatest transformations in history do not begin with gunfire or declarations of war. They begin the day a nation decides it can no longer entrust its security and its future entirely to someone else. 1. It Began With a Question About Gold It began with an ordinary question: could gold fall to $3,400 an ounce? For an investor, that is a question about timing. How far will it drop, and when is the moment to buy back in? But while looking for the answer, I stumbled on a better question. Why, on the very days some investors were selling gold, were central banks still buying it? If gold was losing its appeal, why did governments still want to hold it? The World Gold Council reports that central banks bought a net 321 tonnes in the third quarter of 2026, and roughly 675 tonnes over the first nine months of the year. Money also kept flowing into gold-backed funds, even as other market participants sold. The explanation is that the two sides are not playing the same game. Gold now carries two roles. •For investors, gold is a trade. It is bought and sold on interest rates, currencies, fear and the hope of profit. •For states, gold is a strategic reserve. It is held to spread risk and keep options open. An investor asks, “If I buy today, when do I profit?” A central bank asks something else entirely: “If the international financial system stops working the way we expect, how do we protect our reserves and our independence?” Gold is not risk-free: its price swings, and holding it costs money. But unlike a bond, it is nobody else’s debt, and when it is stored under a country’s own control, it reduces dependence on foreign financial institutions. In a world where relationships can change, a state does not always want the highest return. Sometimes it wants only the assurance that, if relations sour, it will still have a way out. That is why a question about one price becomes a question about the whole system: is the world changing how it thinks about financial security, and who is driving that change? 2. America Is Not Losing Power. It Is Fighting to Keep It. For decades the United States has been more than a large economy. It has been the center of the global financial system. •The dollar is used across international trade. •Central banks hold dollar assets as reserves. •Multinationals borrow and repay in dollars. •The US Treasury market is among the largest and most liquid in the world. This is power that does not rest on the military alone. It exists because people and institutions everywhere need and trust the dollar. But that advantage does not free America from its own constraints. In February 2026 the Congressional Budget Office projected that federal debt held by the public would rise from about 101% of GDP in 2026 to 120% in 2036 under its baseline assumptions, with interest costs rising alongside it. This does not mean America is about to go bankrupt. A country that borrows in its own currency has tools that a foreign-currency borrower lacks, and global demand for the dollar remains enormous. The real question is how Washington preserves confidence in the dollar’s purchasing power while managing debt, spending and growth all at once. •Spend too much, and the debt burden grows. •Loosen monetary policy too far while inflation lingers, and confidence in the currency can erode. •Tighten fiscal policy too hard, and households and growth suffer. No technology erases these constraints. Yet America is building a new tool to protect the dollar’s role: dollar-backed stablecoins. Under the evolving US framework, issuers can hold qualifying reserves, such as short-term Treasury securities, against the tokens they issue. The more people worldwide use dollar stablecoins, the more demand there is for those reserves. Technology becomes a new way to extend the reach of the dollar. But one point must stay clear: Making money move faster does not make the debt behind the system disappear. Stablecoins may add demand for dollar assets and improve payments. They do not repay federal debt, and some of the money entering them may simply be moving from elsewhere in the dollar system rather than representing new demand. Any new system still depends on financial credibility, a growing economy and sustainable fiscal policy. I read this shift as an effort to buy time, time for America to adapt. But while America buys time, other countries are not standing still. 3. The Lesson of 2022: Owning an Asset Is Not the Same as Controlling It In 2022, after Russia’s invasion of Ukraine, Western governments imposed sweeping sanctions, including restrictions on access to much of the Russian central bank’s reserves. The measures were a response to the invasion and rested on legal frameworks. But governments elsewhere were watching, and they read it as a lesson in risk: A nation can legally own assets abroad, yet lose practical access to them in an extreme political rupture. This does not mean other countries endorse Russia’s actions, or that every sanction is wrong. It means that those who manage national reserves must plan for risks that have not yet happened to them. Imagine a country on excellent terms with the US and Europe today. It may still hold Treasuries, still trade in dollars, still do business with the West. But it need not believe those relations will last forever, because governments change, alliances change, and national interests change. This is why alternative payment systems, diversified reserves and gold carry meaning beyond investment returns. They are about having a backup exit. And here is the point I consider most important: even if America keeps the world’s confidence in the dollar, other countries have no reason to dismantle the safeguards they have already built. A country can believe the dollar is sound and still refuse to depend on it entirely. There is no contradiction, because financial confidence and political trust are not the same thing. This is how a multipolar world can arrive without any superpower collapsing. Other countries quietly build alternatives, until one day no single nation can dictate everything as before. 4. The Great Powers Are Not Heading to the Same Destination Looking only at America, one might imagine two camps: those who want to preserve the old order and those who want to shrink the dollar. Reality is more tangled. China is working to remain the world’s industrial power while gaining independence in technology, payments and reserves. It has built CIPS to support renminbi transactions and keeps adding gold. Yet China still needs global trade, so it has reasons both to reduce reliance on the West and to protect its markets. I expect the tension between state security and economic efficiency to define its future, especially as its population ages. Russia has energy, resources and security capabilities, but sanctions limit its access to technology, capital and markets. It has strong incentives to build alternative financial arrangements and deepen ties with countries still willing to trade. But abundant resources do not mean unlimited expansion. India has people, a large domestic market and fast-growing digital payments. If it can create jobs, build skills and manage its water and energy needs, its bargaining power among the great powers will rise. I expect it to guard its freedom to choose partners rather than tie its future to one camp. Europe has a large market, strong institutions and the power to set rules. But its members do not share the same priorities: some stress military security, others industry and energy, others ageing populations and tight budgets. Europe must hold itself together just as outside pressure grows. The Gulf states were once seen mainly through oil and gas. Now energy capital is flowing into AI, data centers, infrastructure and new technologies. Saudi Arabia and the UAE do not need to choose between Washington and Beijing on every issue; they can cooperate with each side where it serves them. That flexibility is a powerful form of leverage in a multipolar world. I do not see a simple handover from an American era to a Chinese one, or to any single leader. I see power spreading according to capability. Some countries lead in capital, some in manufacturing, some in technology, some in energy, some in resources others need. There may be no single winner. Instead there will be several powers that depend on one another while trying to depend on one another less. 5. Money Does Not Control Everything, but It Shows What the Powerful Are Preparing For To understand the great powers, leaders alone are not enough. Policy is also shaped by donors, corporations, investment funds, lobbying groups, research institutions and expert networks. In the United States, disclosure of political donations and lobbying shows some of those links. •Technology firms want policy that supports AI and infrastructure. •Digital asset businesses want rules that favor stablecoins and crypto markets. •Energy companies have a stake in energy policy. •Defense industries take part in security debates. •Groups that advocate US–Israel relations differ among themselves, as AIPAC and J Street do. Those differences matter. They show why networks must be examined one by one rather than treated as a single bloc. A large donation does not prove control over policy, and shared ethnicity or religion does not prove a shared political plan. China runs on a different structure, with the Communist Party and state bodies setting strategy. Russia has its own mix of state, energy companies and security networks. In the Gulf, sovereign wealth funds and state enterprises steer strategic investment. Laid side by side, the revealing question is not which secret organization runs the world. It is why influential actors in so many countries are suddenly investing in the same things: AI, alternative payment systems, energy, chips, critical minerals, resilient supply chains and reserves that can last. Their motives differ, but their combined effect is reshaping the world. Sometimes the world order changes not because everyone agrees to change it, but because everyone is independently hedging against the same risk, without ever having to cooperate. 6. What No Great Power Can Fully Control: Nature Analyze the future through money and politics alone, and you overlook the most basic limit. Humans can design new financial systems, digital currencies, automated factories and AI. But no country can order the rain to fall. No law can instantly restore a damaged ecosystem. No billionaire can buy enough time for a destroyed forest to regrow in months. The IPCC has shown that global warming raises the risk of extreme heat, drought, floods and damage to natural systems, and that regions are hit differently. •India and the Middle East face heat and water stress. •Parts of China are exposed to both floods and drought. •Europe faces heat and agricultural pressure in some regions. •The United States must manage heat, drought, floods and coastal damage. •Southeast Asia, including Thailand, faces erratic rainfall, flooding, heat and coastal risk. So the question is not only which country will be richest, but which can best adapt to a changing nature. When disasters strike, governments must spend. When harvests become unstable, prices move. When insurers face greater losses, costs rise for households and businesses. And every dollar spent on repair is a dollar not invested in the future. Climate can become a fiscal burden without any crisis beginning in the bond market. 7. Extinction Means Losing Nature’s Functions We often think of wildlife in terms of beauty. In truth, ecosystems are infrastructure that people rely on every day. •Pollinators help many food crops reproduce. •Forests protect soil and the water cycle. •Wetlands absorb water. •Coral reefs support fisheries and protect some coastlines. •Soil organisms recycle the nutrients farming depends on. The WWF Living Planet Index reports an average 73% decline in monitored wildlife populations between 1970 and 2022. That does not mean 73% of species have died out; it signals severe decline among many monitored populations. IPBES estimates that about one million animal and plant species face extinction risk. That does not mean all will vanish within twenty years, but the accumulated risk matters enormously to human futures. Consider a farming region facing extreme heat, water shortage and fewer pollinators at the same moment. Or a coastal community facing warmer seas and degraded reefs: where does its income come from? Wealthier countries may have the means to adapt. Poorer ones, which contributed least to the problem, may face the hardest limits. And when ecological damage becomes a matter of food, water and livelihoods, it spreads into social and political instability. This is no longer separate from forecasting the world economy. 8. The World Is Growing, but Some Countries Are Running Out of Workers Over the next twenty years the global population is projected to grow. Yet the real issue is imbalance. •China, Europe and Russia face the pressure of ageing populations. •The United States still attracts workers and talent, but faces rising healthcare and social costs. •India and parts of Africa may gain from growing working-age populations, if education, infrastructure and jobs keep pace. Meanwhile AI is changing how many workers companies need, and which ones. That creates a paradox: One country lacks workers while another has millions who cannot find suitable jobs. Migration could ease the mismatch, but it is politically explosive. When people worry about wages, housing and living costs, accepting workers from abroad becomes harder, even when the economy still needs them. 9. AI: America’s Way Out of Debt, or a Wedge Within It I count AI among the most important variables in America’s future. The upside. AI can raise productivity, cut costs, speed research and create new industries. If those gains spread across the economy, tax revenue rises and debt becomes easier to carry relative to the size of the economy. The risk. If demand for some jobs falls faster than workers can adapt, income insecurity grows. If the benefits concentrate among a few companies and shareholders, inequality deepens. If people watch corporations grow richer while their own lives feel less secure, trust in the system weakens. GDP cannot measure this. An economy can grow while many people feel left behind. The AI race also consumes enormous resources. The IEA projects that electricity use by data centers worldwide will nearly double by 2030. Data centers need power, chips need energy to manufacture, some cooling systems need water, grids need expansion, and all of it needs capital. Leadership in AI therefore depends on more than building the smartest model. It depends on securing electricity, water, chips, capital and infrastructure. •A country rich in capital but short of energy will hit limits. •A country rich in energy but short of technology will depend on others. •A country that builds fast but whose public rejects the consequences will meet political resistance. The AI race of the future is not a contest between tech companies. It is a contest between whole economic systems: energy, water, critical minerals, education, public finance, and the ability to keep public confidence. Quantum computing also deserves attention, especially for encryption and data security. But experimental progress should not be confused with real-world capability. A quantum computer able to break widely used encryption at scale has not been demonstrated in practice. What is certain is that governments and institutions are already preparing defenses, and that alone makes technology and cybersecurity a growing arena of strategic competition. 10. When Public Fear Shapes World Policy Politics does not always shift because people learn more. Often it shifts because they feel less secure. People judge the future not by GDP but by the cost of living, job security, housing, food, electricity, their children’s chances, and whether their government can still protect them. The 2026 Edelman Trust Barometer found that many respondents hesitate to trust people whose values, information sources or backgrounds differ from their own, and that belief in a better life for the next generation remains low. This does not prove the world is headed for conflict. It shows that anxiety about the future has become a central concern. Picture one working person. They may not care how many trillions of dollars the US government owes, or what share of global payments is in yuan. But if they fear losing their job to AI, watch food prices climb and worry their children will have it harder, those fears will shape which leaders and policies they back. Some will demand protection for domestic jobs, some will support import limits, some will want less dependence on foreign technology, even if prices rise. That is where mass psychology meets geopolitics. But fear does not only divide. Crises can also drive cooperation. Some will push for joint action on climate, and some governments will find that sharing technology is cheaper than building everything alone. Mass psychology can push either way, depending on what people believe will make them safer. In a more anxious world, public trust may become a strategic resource as valuable as energy, water or capital. 11. The World May Split Over Unequal Ability to Survive Put it all together and a picture emerges. The multipolar world may be divided not only by ideology but by resources and the ability to adapt. •Countries with reliable energy gain industrial advantage. •Countries with secure water have more freedom in agriculture and technology. •Countries with skilled workforces and good education benefit from human capital. •Countries that deploy AI successfully can raise productivity. •Countries with deep capital markets can finance investment. •Countries whose people still trust their institutions can manage hard transitions better. But no country has everything. Country / regionStrengthsWeaknesses United StatesFinance, technologyDebt, social challenges ChinaIndustrial strengthDemographics, domestic demand IndiaPopulation, growthJobs, resource constraints RussiaEnergy, resourcesTrade and technology limits EuropeInstitutions, large marketInternal cohesion Gulf statesCapital, energyExtreme heat, water If countries keep exchanging what each has, the world can still grow through cooperation. But if distrust drives each to seek control of every resource, technology and supply chain itself, the cost of the whole system rises. One nation’s security becomes another’s vulnerability, and when many governments protect themselves at the same time, the sum can leave the world less stable. 12. The Next Twenty Years The transformation will not happen at once. It will unfold through decisions, investments, crises and political change. 2027–2032: Building the new infrastructure. Digital finance, AI, semiconductors and energy investment dominate. Governments build alternative payment mechanisms. The US works to preserve the dollar through financial innovation, and China and others strengthen their own systems. AI investment strains power grids. Gold serves as both reserve and investment. 2033–2038: The test of the investments. This window may show whether the earlier investments are paying off. Are AI productivity gains spreading through society? Can governments carry their debt? Will energy infrastructure expand fast enough? Can ageing economies adapt without severe disruption? Will water shortages and environmental pressure start to cost major industrial regions? Will governments answer with more cooperation or more restriction? I watch this period closely because several long-term pressures may become visible at the same time. 2039–2041: A test of durability. By then America will have had years to build digital financial infrastructure and adapt to AI-driven change, and other powers will have built their alternatives. The question will no longer be whether the systems can be introduced, but whether they made economies more resilient and the world more stable. 2042–2046: The consequences. Will multiple financial networks coexist efficiently? Will countries cooperate on energy, food, water and technology? Will power distribute without severe fragmentation, or will the wish for independence make cooperation costlier? These are analytical horizons, not scheduled dates for crises. The outcome depends on policy choices, scientific progress, economic performance, environmental conditions and the willingness to cooperate. 13. Three Futures, and the One I Consider Most Likely Path one: a successful transition. America keeps confidence in the dollar. AI lifts productivity and growth. Governments manage their debt. Countries build alternative financial systems without damaging trade. Technology helps societies adapt to climate and resource pressure. Gold stays important, but extreme speculative swings may ease as the system stabilizes. Path two: a world that works, but is more fragile. America does not collapse and the dollar stays important. China, India, Europe, Russia and the Gulf each grow stronger in their own areas. Trade continues, but with more backup systems and more restrictions. AI lifts some sectors while creating inequality and adjustment costs in others. Environmental and ecological pressure adds economic burdens. Cooperation survives, but competition sharpens. Path three: several crises at once. Debt, energy costs, water and food insecurity, ecological decline, AI-driven labor disruption and falling trust between nations press down together. Governments face extraordinary financial and political limits, and tensions could run more severe than any model built only on currencies and debt would suggest. After weighing the economic, geopolitical, technological, environmental and social evidence, I consider path two the most plausible central scenario for 2027–2046: a multipolar world that keeps functioning but carries growing vulnerabilities. Not a world of calm. But not one of inevitable collapse either. Path three remains a serious risk, especially if environmental, technological, economic and political pressures converge. I consider 2033–2038 the key window for monitoring how those pressures interact, and 2039–2041 a longer-term test of the sustainability of America’s debt and financial arrangements. These are forecasts and analytical judgments, not guarantees that a crisis will occur in those years. And gold? My view is consistent. Gold will likely keep, and may grow, its strategic importance, while continuing to see intense speculative cycles rather than settling into permanent calm. Even if America preserves the dollar’s international role, geopolitical distrust need not disappear, and governments will still have reasons to diversify. When financial uncertainty and geopolitical tension rise together, private demand for gold may climb alongside strategic holdings. In the emerging order, gold serves two roles that can reinforce each other in times of stress. It is not an asset that has lost its importance, and not one that must rise forever without correction. But it must also address an ageing society, workforce competitiveness, water management, energy security and climate risk. Leaning too heavily on one power narrows its options. Keeping good ties with several competing powers demands strong economic institutions, skilled diplomacy and domestic resilience. Smaller countries need not be the losers of a multipolar world, but they must be able to adapt and keep their credibility. #NewWorldOrder #MultipolarWorld #FutureOfTheWorld #GlobalPowerShift #Geopolitics #GlobalEconomy #FutureOfMoney #USdollar #GoldMarket #GoldReserves #GlobalDebtCrisis #USDebt #FinancialSystem #EconomicTransformation #GlobalPowerCompetition #USChinaRelations #Russia #ArtificialIntelligence #QuantumComputing #FutureOfAI #FutureOfWork #ClimateChange #EnvironmentalCrisis #BiodiversityLoss #MassExtinction #ResourceScarcity #EnergySecurity #WaterCrisis #GlobalInstability #MassPsychology #GlobalTrustCrisis #FutureOfHumanity #WorldOrder2046 #GlobalForecast2027to2046 #TheFutureOfCivilization
1
256
14. Where Do Ordinary People Stand? Talk of superpowers can make us forget the people who live through these changes. Workers cannot cross borders as easily as capital. Farmers cannot change the climate. People who lose jobs to technology cannot all retrain overnight. Families in flood or drought zones do not always have the money to move. When energy gets dearer, electricity bills rise. When food gets dearer, more of the household budget goes to necessities. When currencies swing, the cost of imports changes. And when companies invest in AI, workers must ask what their skills are now worth. Thailand shows both the opportunities and the pressures facing middle-sized economies. A multipolar world could let Thailand act as a bridge for trade, investment, food, tourism and services across regions. But it must also address an ageing society, workforce competitiveness, water management, energy security and climate risk. Leaning too heavily on one power narrows its options. Keeping good ties with several competing powers demands strong economic institutions, skilled diplomacy and domestic resilience. Smaller countries need not be the losers of a multipolar world, but they must be able to adapt and keep their credibility. In the future, wealth alone may not be enough. The ability to survive uncertainty while still cooperating with others may become the most valuable asset a country can have. Epilogue: If Every Country Builds Its Own Walls, Who Will Still Open the Door? Looking back, everything began with one ounce of gold and a question about how far it might fall. Trying to answer it led us through the dollar, government debt, digital money, superpowers, energy, technology, demographics and the decline of the natural world. The international order is not changing because of one event. It is being pushed from many directions at once. • America must protect confidence in its financial system. • China must maintain industrial strength and technological security. • Russia must defend its influence through resources and strategic capability. • India must turn demographic opportunity into lasting prosperity. • Europe must hold its cooperation together. • The Gulf states must turn capital and energy into new sources of influence. Meanwhile ordinary people everywhere want the same things: work, food, water, housing, energy, security, and the belief that their children will have a better future. Yet the more uncertain the world, the more reason governments have to guard their own resources and interests. Some accumulate gold. Some build new financial networks. Some pour money into energy or race to build AI. Some secure critical resources, and some raise trade barriers to shield their industries. Each choice can make sense for the country making it. But if every nation protects itself and leaves no room for cooperation, the world that results may be far costlier and more fragile. Every country is trying to make itself more secure, yet the sum of their efforts may leave the world less secure than before. There is a second contradiction. We build ever more intelligent technology, but that does not mean we understand one another better. We can move money across the world in seconds, yet trust once destroyed can take decades to rebuild. We can build machines that replace some human labor, yet still struggle to give everyone dignity and security. We can build the most sophisticated national defenses, yet no army can stop a drought, a heatwave or an ecological collapse. And however much gold a country holds, gold cannot turn itself into clean water, fertile soil, food or cooperation between nations. Perhaps the great problem of the future is not a shortage of resources, but a shortage of trust in our ability to share the ones we still have. I do not believe the old world will vanish overnight. The dollar may stay powerful. Gold will keep its value. Oil and other energy will stay important. The established powers need not collapse for the order to change. But relations between nations may never return to what they were. By 2046 the world may have more financial alternatives and more centers of influence. The open question is whether countries will still value cooperation once they have the ability to act alone. The world does not merely need strong countries. It needs a system in which they can coexist. And the greatest power of the future may not be the ability to control others, but the ability to make others choose to keep cooperating, even when they are free to walk away. So I leave one final question. If one day every country has its own financial system, its own resources, its own technology, its own gold reserves and its own walls of protection… who will still be willing to open the door to someone else? And can a world in which every nation seeks security for itself ever become truly secure? Pakchapimon W · November 20, 2026 The Future of the World Order, 2027–2046 Research and Methodology Note This essay draws on economic, geopolitical, climate, ecological, demographic, technological and public-opinion research available through November 20, 2026. Major reference institutions include the World Gold Council, Congressional Budget Office, International Monetary Fund, Bank for International Settlements, International Energy Agency, Intergovernmental Panel on Climate Change, IPBES, World Wildlife Fund, World Resources Institute, United Nations, International Labour Organization, National Institute of Standards and Technology and the Edelman Trust Barometer. Long-term statements about 2027–2046 are scenario analysis and the author’s interpretation of available evidence. They are not predetermined outcomes or guarantees of future events. #NewWorldOrder #MultipolarWorld #FutureOfTheWorld #GlobalPowerShift #Geopolitics #GlobalEconomy #FutureOfMoney #USdollar #GoldMarket #GoldReserves #GlobalDebtCrisis #USDebt #FinancialSystem #EconomicTransformation #GlobalPowerCompetition #USChinaRelations #Russia #ArtificialIntelligence #QuantumComputing #FutureOfAI #FutureOfWork #ClimateChange #EnvironmentalCrisis #BiodiversityLoss #MassExtinction #ResourceScarcity #EnergySecurity #WaterCrisis #GlobalInstability #MassPsychology #GlobalTrustCrisis #FutureOfHumanity #WorldOrder2046 #GlobalForecast2027to2046 #TheFutureOfCivilization
24
ว้าว! Anthropicนี่โหดร้ายเกินไปแล้ว! 1, ซื้อหนังสือภาษาจีน 563 ตันจากไต้หวัน 2, ขนทั้งหมดไปยังสหรัฐอเมริกา 3, ตัดสันหนังสือออก แยกหน้าหนังสือ 4, ใช้เครื่องสแกนความเร็วสูง แปลงเป็นไฟล์ดิจิทัล 5, เอาไปฝึกโมเดล AI 6, สแกนเสร็จแล้ว หนังสือกระดาษก็ทำลายทิ้งเลย! หนังสือหลายร้อยตัน บอกทำลายก็ทำลายเลยเหรอ? นี่มันกำลังทำลายอารยธรรมมนุษย์ชัดๆ พวกคุณคิดยังไงกับเรื่องนี้?
17
🚨 BREAKING NEWS: สหรัฐฯ เผชิญความเสี่ยงครั้งใหญ่! หนี้พันธบัตรรัฐบาลกว่า 8 ล้านล้านดอลลาร์จ่อครบกำหนดภายใน 12 เดือน ท่ามกลางต้นทุนดอกเบี้ยที่พุ่งสูง เสี่ยงเพิ่มภาระการคลังอีกมหาศาล ตลาดพันธบัตรรัฐบาลสหรัฐฯ กำลังเผชิญแรงกดดันจากความเสี่ยงในการต่ออายุหนี้ (Rollover Risk) หลังข้อมูลจาก Financial Times สะท้อนว่า พันธบัตรรัฐบาลสหรัฐฯ ที่ถือครองโดยภาคเอกชนและจะครบกำหนดภายในหนึ่งปีเพิ่มขึ้นสู่ระดับกว่า 8 ล้านล้านดอลลาร์ ประเด็นสำคัญอยู่ที่ต้นทุนการกู้ยืม โดยมีการประเมินว่าอัตราดอกเบี้ยเฉลี่ยของหนี้เดิมอยู่ที่ประมาณ 3.3% ขณะที่อัตราผลตอบแทนพันธบัตรรัฐบาลสหรัฐฯ อายุ 10 ปีในสมมติฐานดังกล่าวอยู่ใกล้ระดับ 5% หากสหรัฐฯ ต้องนำหนี้ทั้งหมด 8 ล้านล้านดอลลาร์กลับมาออกใหม่ด้วยต้นทุนดอกเบี้ย 5% จะส่งผลให้ภาระดอกเบี้ยเพิ่มขึ้นประมาณ 136,000 ล้านดอลลาร์ต่อปี เมื่อเทียบกับต้นทุนเดิม อย่างไรก็ตาม ตัวเลขดังกล่าวเป็นการคำนวณเชิงสมมติฐาน เนื่องจากพันธบัตรที่ครบกำหนดไม่ได้จำเป็นต้องถูกออกใหม่ด้วยอัตราผลตอบแทนอายุ 10 ปีทั้งหมด สถานการณ์ยิ่งน่ากังวลเมื่อสหรัฐฯ ยังเผชิญการขาดดุลงบประมาณในระดับสูง ซึ่งอาจเพิ่มความจำเป็นในการออกพันธบัตรใหม่เพื่อระดมเงินทุน และสร้างแรงกดดันต่อต้นทุนดอกเบี้ยในระยะข้างหน้า ขณะเดียวกัน มีข้อวิเคราะห์ว่ากระทรวงการคลังสหรัฐฯ ภายใต้ Scott Bessent อาจพึ่งพาการออกตราสารหนี้ระยะสั้นมากขึ้น ท่ามกลางความต้องการพันธบัตรระยะยาวที่เปราะบาง ซึ่งแม้จะช่วยลดต้นทุนการกู้ยืมในระยะสั้น แต่ก็ทำให้รัฐบาลต้องกลับมาระดมทุนบ่อยขึ้น และเพิ่มความอ่อนไหวต่อการเปลี่ยนแปลงของอัตราดอกเบี้ย นักวิเคราะห์บางส่วนยังเปรียบเทียบสถานการณ์ปัจจุบันกับยุคของ Paul Volcker อดีตประธานธนาคารกลางสหรัฐฯ ซึ่งเคยใช้นโยบายดอกเบี้ยระดับสูงเพื่อปราบเงินเฟ้อ โดยชี้ว่าปัจจุบันสหรัฐฯ มีหนี้สาธารณะต่อ GDP อยู่ในระดับใกล้ 120% ทำให้การใช้นโยบายการเงินเข้มงวดอาจสร้างแรงกดดันต่อฐานะการคลังมากขึ้น ประเด็นนี้นำไปสู่ข้อถกเถียงว่า สหรัฐฯ อาจต้องยอมให้อัตราเงินเฟ้ออยู่ในระดับสูงกว่าที่ต้องการเป็นระยะเวลาหนึ่ง เพื่อช่วยลดมูลค่าที่แท้จริงของภาระหนี้ หรือที่เรียกว่า Inflate Away the Debt อย่างไรก็ตาม นี่เป็นเพียงหนึ่งในสมมติฐานทางเศรษฐศาสตร์ ไม่ใช่ข้อยืนยันว่าธนาคารกลางสหรัฐฯ จะเลือกดำเนินนโยบายดังกล่าว 📌 สิ่งที่ตลาดต้องจับตาคือ หากต้นทุนการกู้ยืมยังอยู่ในระดับสูง ขณะที่หนี้จำนวนมหาศาลทยอยครบกำหนด สหรัฐฯ อาจเผชิญแรงกดดันด้านดอกเบี้ยและงบประมาณเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ซึ่งอาจกลายเป็นข้อจำกัดสำคัญต่อทิศทางนโยบายการเงินและการคลังในระยะถัดไป ที่มา: Financial Times, US Treasury Bulletin และบทวิเคราะห์ที่ผู้โพสต์อ้างอิง
1
6
5
3,051
ใครกำลังผลักทรัมป์เข้าสู่สงครามอิหร่านรอบใหม่? เมื่ออิหร่านถูกกล่าวหาว่าหันไปหาอาวุธชีวภาพ และอิสราเอลเสนอแผนถล่ม 4–7 วัน! 19 พฤศจิกายน 2569 | พี่หมีชวนขุดข่าวใต้พรม สงครามครั้งเก่ายังสะสางกันไม่เสร็จ แต่ดูเหมือนมีคนอยากเปิดรอบใหม่เสียแล้ว! และคนที่กำลังเคาะประตูทำเนียบขาว ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เบนจามิน เนทันยาฮู นายกรัฐมนตรีอิสราเอล คนเดิม เพิ่มเติมคือแผนโจมตีอิหร่านรอบใหม่! คราวนี้ไม่ได้มาแค่คำขู่ แต่มาพร้อมข้อเสนอให้สหรัฐฯ ร่วมปฏิบัติการโจมตีทางอากาศอย่างหนักเป็นเวลา 4–7 วัน เป้าหมายคือฐานทัพ ระบบขีปนาวุธ โดรน และโครงสร้างทางทหารของอิหร่าน ฟังดูเหมือนแพ็กเกจสงครามสำเร็จรูปเลยนะครับ ยิงให้หนัก จบให้ไว แล้วกลับบ้าน? แต่พี่หมีสงสัยอยู่ข้อหนึ่ง... ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่คนเปิดสงครามสามารถกำหนดวันจบสงครามแทนฝ่ายที่จะถูกโจมตีได้? อิหร่านไม่ได้เป็นคู่ต่อสู้ที่มีหน้าที่นั่งรอระเบิดตก แล้วกล่าวขอบคุณเมื่อครบเจ็ดวันเสียหน่อย! 1. ข่าวจริง: หัวหน้ามอสสาดเดินทางไปสหรัฐฯ เพื่อผลักดันการโจมตี Reuters รายงานเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายนว่า โรมัน กอฟแมน ผู้อำนวยการหน่วยข่าวกรองมอสสาดของอิสราเอล เดินทางไปพบเจ้าหน้าที่ระดับสูงของสหรัฐฯ รวมถึงผู้อำนวยการ CIA จอห์น แรตคลิฟฟ์ โดยมีการนำเสนอข้อมูลข่าวกรองและสนับสนุนให้เกิดปฏิบัติการโจมตีอิหร่านร่วมกัน พูดง่าย ๆ คือ ไม่ใช่แค่อิสราเอลอยากโจมตี แต่อิสราเอลกำลังพยายามชวนอเมริกาให้ลงสนามด้วย! แล้วทำไมต้องชวน? ก็เพราะการมีสหรัฐฯ ร่วมรบ หมายถึงกำลังทางอากาศ ข่าวกรอง ระบบสนับสนุน และอำนาจทางทหารที่อิสราเอลไม่จำเป็นต้องแบกรับเองทั้งหมด คำถามที่น่าสนใจจึงไม่ใช่แค่ว่าอิสราเอลอยากโจมตีอิหร่านหรือเปล่า แต่คือ... ใครเป็นคนตัดสินใจเรื่องสงครามของสหรัฐฯ กันแน่? ประธานาธิบดีอเมริกา หรือผู้นำประเทศพันธมิตรที่กำลังพยายามโน้มน้าวเขา? แน่นอน ทรัมป์ยังเป็นผู้มีอำนาจตัดสินใจของสหรัฐฯ และยังไม่มีการยืนยันว่าเขาอนุมัติแผนนี้ แต่การพยายามผลักดันเกิดขึ้นจริง! 2. พอเรื่องนิวเคลียร์ยังไม่จบ ก็มีเรื่องอาวุธชีวภาพเข้ามาอีก! นี่แหละครับ จุดที่พี่หมีเริ่มยกคิ้ว วันที่ 19 พฤศจิกายน ทรัมป์พูดถึงสัญญาณว่าอิหร่านกำลังพิจารณาอาวุธเคมีและอาวุธชีวภาพ ขณะที่อิสราเอลอ้างว่ามีข้อมูลข่าวกรองเกี่ยวกับการวิจัยและทดสอบสารเคมีเพื่อการทหารของอิหร่าน แต่เดี๋ยวก่อน! การบอกว่ามีข่าวกรอง ไม่ได้เท่ากับการเปิดหลักฐานให้สาธารณชนตรวจสอบ การวิจัย ไม่ได้แปลว่ามีอาวุธพร้อมใช้ และการกล่าวหาว่ากำลังพัฒนา ก็ไม่ได้แปลว่ากำลังเตรียมโจมตีพรุ่งนี้! พี่หมีไม่ได้บอกว่าอิหร่านบริสุทธิ์ผุดผ่อง ไม่ได้บอกว่าอิหร่านไม่มีโครงการลับ แต่พี่หมีถามว่า... หลักฐานอยู่ไหน และใครเป็นคนตรวจสอบหลักฐานนั้น? โลกเคยได้ยินเรื่องอาวุธทำลายล้างสูงมาแล้วในอิรัก ปี 2546 ตอนนั้นข้อกล่าวหาเรื่องอาวุธร้ายแรงถูกใช้เป็นเหตุผลสำคัญในการทำสงคราม ก่อนที่การตรวจสอบภายหลังจะไม่พบคลังอาวุธตามข้ออ้างหลักที่ใช้ก่อนบุก ดังนั้นการตั้งคำถามกับข่าวกรองไม่ใช่การเข้าข้างอิหร่าน แต่เป็นการไม่ยอมให้คำว่า "ข่าวกรอง" กลายเป็นเช็คเปล่าสำหรับเปิดสงคราม! 3. ข่าวใต้พรม: ทำไมต้องเร่งโจมตีในเวลานี้? นี่คือคำถามที่พี่หมีสนใจมากกว่าแผนเครื่องบินทิ้งระเบิดเสียอีก Reuters รายงานเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายนว่า ทรัมป์เคยบอกที่ปรึกษาว่าจะพิจารณาชะลอการโจมตี หากอิหร่านไม่มีการยั่วยุครั้งใหม่ ที่สำคัญ หน่วยข่าวกรองสหรัฐฯ ประเมินว่าการโจมตีซ้ำไม่ได้รับประกันว่าจะทำให้อิหร่านยอมเปลี่ยนข้อเรียกร้องในการเจรจา อ้าว! ถ้าโจมตีแล้วไม่แน่ว่าอิหร่านจะยอม แล้วเร่งโจมตีไปเพื่ออะไร? พี่หมีมองว่ามีเกมอำนาจอย่างน้อยสามชั้น ชั้นแรก — เกมความมั่นคงของอิสราเอล อิสราเอลต้องการลดขีดความสามารถทางทหารของอิหร่านให้มากที่สุด เพราะถ้าอิหร่านฟื้นกำลังขีปนาวุธและโดรนได้เต็มที่ ภัยคุกคามต่ออิสราเอลก็จะเพิ่มขึ้น นี่คือเหตุผลด้านความมั่นคงที่ต้องนำมาพิจารณาอย่างจริงจัง ชั้นที่สอง — เกมการเมืองของเนทันยาฮู เนทันยาฮูกำลังเผชิญแรงกดดันทางการเมืองภายในประเทศ พี่หมีจึงตั้งคำถามว่า การแสดงบทบาทผู้นำในภาวะสงครามช่วยสร้างอำนาจต่อรองทางการเมืองให้เขาหรือไม่? ต้องย้ำว่า นี่คือข้อสงสัยเกี่ยวกับแรงจูงใจ ไม่ใช่หลักฐานว่าเขาจงใจสร้างสงครามเพื่อรักษาเก้าอี้ ชั้นที่สาม — เกมอำนาจของทรัมป์ ทรัมป์ต้องเลือกระหว่างการแสดงความแข็งกร้าว การรักษาความสัมพันธ์กับอิสราเอล และต้นทุนจากการกลับเข้าสู่การรบเต็มรูปแบบ สงครามไม่ใช่ของฟรี! คนที่เสนอให้โจมตี อาจไม่ใช่คนที่ต้องจ่ายต้นทุนทั้งหมด และคนที่ต้องจ่ายต้นทุน ก็ไม่ได้มีโอกาสนั่งอยู่บนโต๊ะตัดสินใจทุกคน 4. แล้วกลุ่ม Elite ได้อะไรจากสงคราม? พี่หมีไม่ได้เชื่อว่ามีห้องลับห้องเดียวที่คนไม่กี่คนนั่งสั่งสงครามทั้งโลก เพราะโลกจริงซับซ้อนกว่านั้น แต่มันมีเครือข่ายผลประโยชน์ที่ต้องตรวจสอบ! บริษัทอาวุธได้ประโยชน์จากความต้องการยุทโธปกรณ์และการเติมคลังแสง บริษัทด้านความมั่นคงและระบบป้องกันภัยอาจมีโอกาสทางธุรกิจเพิ่มขึ้น บางประเทศผู้ผลิตพลังงานอาจได้ประโยชน์จากราคาน้ำมันที่ปรับสูงขึ้น ขณะที่ประเทศผู้นำเข้าน้ำมันต้องแบกต้นทุน และนักการเมืองบางคนก็สามารถใช้วิกฤตความมั่นคงมาเสริมความชอบธรรมให้กับนโยบายของตัวเอง แต่ต้องแยกให้ชัด การได้ประโยชน์จากสงคราม ไม่ใช่หลักฐานว่าเป็นคนวางแผนให้เกิดสงคราม สิ่งที่พี่หมีอยากตรวจสอบคือ ใครบ้างกำลังวิ่งเต้นสนับสนุนการโจมตี ใครได้รับสัญญาจัดซื้อ และใครมีอำนาจเข้าถึงผู้ตัดสินใจ เพราะความจริงของเกมอำนาจไม่ได้อยู่แค่บนหน้าหนังสือพิมพ์ บางส่วนอยู่ในงบประมาณ สัญญาอาวุธ และโต๊ะเจรจาที่ประชาชนไม่มีโอกาสนั่งฟัง! 5. ทฤษฎีชวนสงสัย: อาวุธชีวภาพกำลังกลายเป็นเหตุผลใหม่สำหรับสงครามหรือไม่? ลองเรียงเหตุการณ์กันดู หนึ่ง อิสราเอลนำเสนอข่าวกรองเรื่องภัยคุกคามจากอิหร่าน สอง ผู้อำนวยการมอสสาดเดินทางไปหารือกับเจ้าหน้าที่สหรัฐฯ สาม เนทันยาฮูผลักดันแผนโจมตี 4–7 วัน สี่ ทรัมป์ออกมาพูดถึงอาวุธเคมีและชีวภาพ คำถามคือ เหตุการณ์เหล่านี้เป็นผลจากภัยคุกคามใหม่จริง ๆ หรือเป็นส่วนหนึ่งของการสร้างแรงสนับสนุนทางการเมืองให้ปฏิบัติการที่มีคนต้องการอยู่ก่อนแล้ว? พี่หมีไม่ได้ฟันธงว่ามีการสร้างหลักฐานเท็จ แต่คำถามนี้สมควรถูกตรวจสอบ เพราะรายงานข่าวระบุว่าเจ้าหน้าที่สหรัฐฯ เองยังมีความเห็นแตกต่างกันเรื่องความน่าเชื่อถือและเจตนาของข้อมูลบางส่วนจากอิสราเอล ถ้าภัยคุกคามมีจริง ต้องนำหลักฐานมาตรวจสอบให้ได้ แต่ถ้าหลักฐานยังไม่ชัด ก็อย่าเพิ่งเอาความกลัวของประชาชนไปเป็นใบอนุญาตทิ้งระเบิด! 6. แล้วใครจะเป็นคนรับกรรม? สมมติว่าโจมตีเจ็ดวันจริง ใครรับประกันว่าอิหร่านจะไม่ตอบโต้วันที่แปด? ใครรับประกันว่าฐานทัพสหรัฐฯ ในตะวันออกกลางจะปลอดภัย? ใครรับประกันว่าประเทศอ่าวอาหรับจะไม่ถูกลากเข้าสู่ความขัดแย้ง? แล้วถ้าเส้นทางน้ำมันและการขนส่งถูกรบกวน ใครเป็นคนจ่าย? ประชาชนครับ! คนที่ไม่ได้ลงคะแนนเลือกเนทันยาฮู ไม่ได้ร่วมประชุมกับ CIA ไม่ได้เห็นแฟ้มข่าวกรอง และไม่ได้มีสิทธิ์อนุมัติการโจมตี กลับเป็นคนที่ต้องรับผลจากราคาน้ำมัน ค่าไฟ ค่าขนส่ง และเศรษฐกิจที่ปั่นป่วน นี่แหละความมหัศจรรย์ของการเมืองระหว่างประเทศ คนมีอำนาจเป็นคนตัดสินใจ แต่คนธรรมดาเป็นคนรับใบเสร็จ! บทสรุปจากพี่หมี ณ วันที่ 19 พฤศจิกายน 2569 สิ่งที่ยืนยันได้คือ อิสราเอลกำลังผลักดันให้สหรัฐฯ กลับมาโจมตีอิหร่าน และมีข้อกล่าวหาเรื่องอาวุธเคมีและชีวภาพถูกนำเข้าสู่การหารือ แต่ยังไม่มีหลักฐานสาธารณะเพียงพอที่จะยืนยันว่าอิหร่านมีอาวุธชีวภาพพร้อมใช้งาน หรือทรัมป์อนุมัติแผนโจมตี 4–7 วันแล้ว พี่หมีจึงไม่ได้ถามแค่ว่าสงครามจะเริ่มเมื่อไหร่ พี่หมีถามว่า... ใครเป็นคนกำหนดว่าภัยคุกคามร้ายแรงพอที่จะเปิดสงคราม? ใครได้ประโยชน์จากการเร่งตัดสินใจ? และใครจะรับผิดชอบ ถ้าข่าวกรองที่ใช้เป็นเหตุผลเปิดสงครามเกิดผิดขึ้นมา? เพราะในโลกการเมือง บางครั้งสิ่งที่น่ากลัวกว่าอาวุธที่ศัตรูถูกกล่าวหาว่ามี คืออำนาจของคนที่สามารถสั่งทำสงครามได้ ก่อนที่ประชาชนจะมีโอกาสเห็นหลักฐานเสียอีก! สงครามขายด้วยคำว่าความมั่นคง แต่เวลาคิดเงิน กลับส่งบิลไปที่ประชาชน! — พี่หมี 🐻 #พี่หมีขุดข่าว #ข่าวใต้พรม #ทรัมป์ #อิสราเอลอิหร่าน #สงครามตะวันออกกลาง #การเมืองโลก #เกมอำนาจ #ข่าวต่างประเทศ
🤖 Made with AI
142
💬 President #Putin to PM of Thailand Anutin #Charnvirakul: 🇷🇺🇹🇭 Thailand is a longstanding partner of Russia. #RussiaThailand relations are developing across a wide range of areas & we are committed to further developing our bilateral ties. t.me/MFARussia/33455
23
109
9
456
17,603
เหมืองแร่หายากและแร่สำคัญในประเทศเมียนมากระจายตัวจากรัฐกะฉิ่นจนถึงรัฐฉาน แต่เนื่องจากประเทศเมียนมามีความขัดแย้งและประนีประนอมทางชาติพันธุ์มาอย่างยาวนาน เหมืองแร่ในรัฐกะฉิ่นที่มีพรมแดนติดกับประเทศจีนตกเป็นพื้นที่เป้าหมายแรก matichon.co.th/weekly/column…
2
13
1
19
698
😂
Elon Musk will return to China and continue creating new memes😂
4,325
7,115
318
89,910
13,489,288
🔥 ทรัมป์–ปูติน–สีจิ้นผิง นัดคุยกัน 3 คน! จะหยุดสงครามยูเครน หรือกำลังต่อรองแบ่งผลประโยชน์โลก? เมื่อสามมหาอำนาจนั่งโต๊ะเดียวกัน คำถามไม่ใช่แค่จะเกิดสันติภาพหรือไม่ แต่คือใครจะได้อะไรจากสันติภาพครั้งนี้! พี่หมีอยากให้จับตาวันที่ 19 พฤศจิกายน 2569 ให้ดี เพราะที่เมืองเซินเจิ้น ประเทศจีน กำลังจะเกิดการพบกันระหว่าง โดนัลด์ ทรัมป์, วลาดิเมียร์ ปูติน และสีจิ้นผิง นี่ไม่ใช่การนัดกินติ่มซำแล้วถ่ายรูปจับมือกันสามคน แต่มันคือการที่ผู้นำของสามประเทศมหาอำนาจนิวเคลียร์กำลังจะนั่งคุยกัน ท่ามกลางสงครามที่ยังไม่จบ การแข่งขันทางเศรษฐกิจ และการต่อรองระเบียบโลกใหม่ และที่น่าสนใจที่สุดคือ ยูเครนไม่ได้เป็นหนึ่งในสามประเทศที่นั่งโต๊ะนี้! 🔴 ข่าวจริงก่อน อย่าเพิ่งรีบสมคบคิด การพบกันสามฝ่ายได้รับการยืนยันจากทั้งจีน สหรัฐฯ และรัสเซีย โดยมีกำหนดวันที่ 19 พฤศจิกายน ระหว่างการประชุม APEC แต่ประเด็นสำคัญอยู่ตรงนี้ ฝ่ายสหรัฐฯ ระบุว่าการควบคุมอาวุธนิวเคลียร์และประเด็นอิหร่านเป็นเรื่องสำคัญ ขณะที่เจ้าหน้าที่สหรัฐฯ บางรายบอกว่าสงครามยูเครนไม่ใช่หัวข้อที่เหมาะกับการหารือสามฝ่าย ส่วนรัสเซียให้ความสำคัญกับการหาทางออกสงครามยูเครน และปูตินก็คาดหวังประโยชน์อย่างมากจากการพบกันครั้งนี้ จีนเองไม่ได้แสดงความกระตือรือร้นที่จะให้โต๊ะสามฝ่ายกลายเป็นโต๊ะตัดสินอนาคตยูเครน แปลเป็นภาษาชาวบ้านก็คือ ทั้งสามคนตกลงกันได้แล้วว่าจะพบกัน แต่สิ่งที่แต่ละคนอยากได้จากการพบกัน ไม่ได้เหมือนกันเลย! 🔥 แล้วพี่หมีสงสัยอะไร? ข้อแรก ทำไมรัสเซียจึงต้องการให้เรื่องยูเครนเข้าไปอยู่ในวงสนทนาของมหาอำนาจ? พี่หมีมองว่า ถ้าปูตินสามารถยกระดับปัญหายูเครนจากความขัดแย้งรัสเซีย–ยูเครน ให้กลายเป็นเรื่องต่อรองความมั่นคงระหว่างมหาอำนาจได้สำเร็จ รัสเซียก็จะไม่ได้เจรจาแค่เรื่องหยุดยิง แต่จะได้เจรจาเรื่องที่ใหญ่กว่า ทั้งมาตรการคว่ำบาตร ความมั่นคงของยุโรป การขยายอิทธิพลของ NATO และสถานะของรัสเซียในระเบียบโลก พูดง่าย ๆ คือ ปูตินไม่ได้ต้องการแค่ให้สงครามจบ แต่ต้องการให้เงื่อนไขหลังสงครามเป็นประโยชน์ต่อรัสเซียด้วย เพราะต่อให้หยุดยิงได้ แต่ถ้ารัสเซียยังถูกปิดกั้นทางเศรษฐกิจและความมั่นคง ปัญหาก็ไม่ได้จบจริง 🔥 ข้อสอง แล้วทรัมป์ต้องการอะไร? อย่าลืมว่าทรัมป์เป็นนักการเมืองที่ให้ความสำคัญกับการเจรจาต่อรอง และชอบแสดงผลลัพธ์ออกมาเป็นข้อตกลงที่จับต้องได้ ถ้าเขาสามารถประกาศความสำเร็จในการลดความตึงเครียดทางนิวเคลียร์ หรือสร้างความคืบหน้าด้านสันติภาพได้ นั่นคือแต้มทางการเมืองมหาศาล แต่พี่หมีอยากถามมากกว่านั้น หากสหรัฐฯ ยอมผ่อนคลายแรงกดดันบางอย่างต่อรัสเซีย สหรัฐฯ จะขออะไรกลับมา? เรื่องพลังงาน? การควบคุมอาวุธนิวเคลียร์? ความร่วมมือด้านอิหร่าน? หรือความพยายามลดความใกล้ชิดระหว่างรัสเซียกับจีน? ทั้งหมดนี้คือสมมติฐานทางยุทธศาสตร์ ไม่ใช่ข้อตกลงที่ได้รับการยืนยัน แต่เป็นคำถามที่ควรถาม เพราะการเมืองระหว่างมหาอำนาจไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความใจดีเพียงอย่างเดียว 🔥 ข้อสาม สีจิ้นผิงได้อะไรจากการเป็นเจ้าภาพ? นี่แหละที่พี่หมีว่าน่าสนใจที่สุด จีนกำลังมีโอกาสแสดงบทบาทว่า หากมหาอำนาจต้องการพูดคุยกันในช่วงที่โลกเต็มไปด้วยความขัดแย้ง จีนสามารถเป็นสถานที่เจรจาได้ นั่นคืออำนาจทางการทูต แต่จีนก็มีโจทย์ของตัวเอง ทั้งความสัมพันธ์ทางเศรษฐกิจกับสหรัฐฯ ความสัมพันธ์เชิงยุทธศาสตร์กับรัสเซีย และผลประโยชน์ด้านพลังงาน ดังนั้นพี่หมีจึงไม่คิดว่าจีนจะยอมเอาผลประโยชน์ของตัวเองไปเสี่ยง เพียงเพื่อให้ใครสักคนได้ภาพถ่ายประวัติศาสตร์สวย ๆ จีนต้องการความมั่นคงของระบบที่ตัวเองได้ประโยชน์ และไม่ต้องการให้สองมหาอำนาจอีกฝ่ายกำหนดกติกาโดยไม่มีจีนร่วมรับรู้ คนเป็นเจ้าภาพไม่จำเป็นต้องพูดดังที่สุด แต่ต้องแน่ใจว่าคนอื่นไม่สามารถข้ามหัวตัวเองได้ 🕵️ แล้วทฤษฎีที่น่าสงสัยที่สุดคืออะไร? พี่หมีขอตั้งคำถามแบบนี้ หรือที่จริงแล้ว ยูเครนอาจไม่ใช่หัวข้อหลักของโต๊ะนี้ แต่เป็นหนึ่งในไพ่ที่มหาอำนาจใช้ต่อรองกันเรื่องอื่น? ลองคิดดู สหรัฐฯ มีอำนาจด้านการเงิน เทคโนโลยี และมาตรการคว่ำบาตร รัสเซียมีพลังงาน อาวุธนิวเคลียร์ และอิทธิพลด้านความมั่นคง จีนมีอำนาจการผลิต ตลาด และเครือข่ายเศรษฐกิจระหว่างประเทศ สามฝ่ายมีทั้งสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการ และสิ่งที่อีกฝ่ายหวาดระแวง ถ้าการลดความตึงเครียดในพื้นที่หนึ่งสามารถแลกกับความร่วมมือในอีกพื้นที่หนึ่งได้ การต่อรองข้ามประเด็นก็เป็นสิ่งที่ควรจับตา แต่ต้องแยกให้ชัดว่า ขณะนี้ยังไม่มีหลักฐานยืนยันว่าทั้งสามฝ่ายกำลังทำข้อตกลงลับเพื่อแบ่งเขตอิทธิพลหรือแลกยูเครนกับผลประโยชน์อื่น พี่หมีกำลังตั้งข้อสงสัย ไม่ได้กล่าวหาว่ามีข้อตกลงลับเกิดขึ้นแล้ว 🔴 แล้ว Elite อยู่ตรงไหน? เวลาผู้นำโลกเจรจากัน อย่ามองแค่ธงชาติบนโต๊ะ ลองมองไปถึงกลุ่มผลประโยชน์ที่ได้รับผลกระทบด้วย บริษัทพลังงานจะได้หรือเสียจากการเปลี่ยนแปลงมาตรการคว่ำบาตร? อุตสาหกรรมอาวุธจะปรับตัวอย่างไรหากสงครามยุติ? ธนาคาร นักลงทุน และบริษัทที่เคยทำธุรกิจในรัสเซียจะกลับเข้าไปได้หรือไม่? แล้วใครจะได้สัญญาฟื้นฟูยูเครนหลังสงคราม? นี่คือคำถามเรื่องผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจที่มีเหตุผลรองรับ แต่ไม่ได้หมายความว่าบริษัทเหล่านั้นเป็นผู้สั่งให้เกิดสงครามหรือควบคุมผู้นำทั้งสาม สงครามสร้างความเสียหายมหาศาล แต่กระบวนการยุติสงครามก็มีผลประโยชน์มหาศาลเช่นกัน และคนที่ได้รับประโยชน์จากการสร้างสันติภาพ ก็ไม่จำเป็นต้องเป็นคนเดียวกับคนที่แบกรับความสูญเสียจากสงคราม 🔥 พี่หมีฟันบทวิเคราะห์อย่างไร? หนึ่ง — พี่หมีให้น้ำหนักว่าการเจรจาครั้งนี้จะยังไม่จบสงครามยูเครนทันที เพราะฝ่ายต่าง ๆ ยังมีจุดยืนต่างกัน และการเจรจาที่ไม่มีรัฐบาลยูเครนเข้าร่วม ไม่สามารถทดแทนการตกลงกับยูเครนได้ สอง — สิ่งที่มีโอกาสเกิดมากกว่าข้อตกลงสันติภาพฉบับสมบูรณ์ คือความเข้าใจร่วมบางประเด็นระหว่างมหาอำนาจ โดยเฉพาะเรื่องนิวเคลียร์ ความมั่นคง และการหารือต่อในอนาคต สาม — ถ้ามีการประกาศความคืบหน้าเรื่องยูเครน ต้องดูเงื่อนไข ไม่ใช่แค่คำว่าสันติภาพ ใครต้องถอนกำลัง? ใครต้องยอมรับข้อจำกัด? ใครได้หลักประกันความมั่นคง? ใครต้องรับภาระฟื้นฟูประเทศ? และที่สำคัญที่สุด ประชาชนยูเครนมีสิทธิตัดสินใจอนาคตของตัวเองมากแค่ไหน? เพราะถ้าการเจรจาสามารถหยุดเสียงปืนได้จริง นั่นเป็นเรื่องดี แต่ถ้าเป็นเพียงการหยุดยิงโดยทิ้งปัญหาเดิมไว้ให้ระเบิดอีกครั้ง ก็ต้องถามว่าสันติภาพแบบนั้นยั่งยืนเพียงใด 🐻 พี่หมีฝากไว้ให้คิด พรุ่งนี้ 19 พฤศจิกายน อย่าเพิ่งตื่นเต้นกับภาพผู้นำสามคนจับมือกัน ให้ดูว่าใครพูดอะไร ใครหลีกเลี่ยงคำถามอะไร และมีข้อตกลงที่ตรวจสอบได้จริงกี่ข้อ เพราะบางครั้ง สิ่งที่ไม่ถูกพูดต่อหน้ากล้อง ก็สำคัญพอ ๆ กับคำแถลงที่เตรียมมาอย่างสวยหรู มหาอำนาจอาจพูดเรื่องสันติภาพเหมือนกัน แต่ไม่ได้แปลว่าทุกฝ่ายนิยามคำว่า 'สันติภาพ' เหมือนกัน และพี่หมีขอทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง “โลกไม่ได้ขาดคนพูดเรื่องสันติภาพหรอก โลกขาดคนที่ยอมเสียผลประโยชน์ของตัวเองเพื่อให้คนอื่นได้สันติภาพต่างหาก!” — พี่หมี 🐻 #พี่หมีอ่านเกมโลก #ทรัมป์ปูตินสีจิ้นผิง #สงครามยูเครน #การเมืองโลก #มหาอำนาจ #เกมอำนาจ #ข่าวต่างประเทศ #วิเคราะห์การเมือง #สหรัฐรัสเซียจีน #APEC2026
70
JUST IN: 🇷🇺🇨🇳 Russian President Putin arrives in China for trilateral meeting with Chinese President Xi Jinping and US President Donald Trump.
132
1,614
96
11,842
301,917
🔥 อิหร่าน–สหรัฐฯ ศึกใหญ่รอบใหม่ใกล้ระเบิด! ทรัมป์ลังเล อิสราเอลอยากลุย ซาอุฯ ขอให้หยุด — ใครกันแน่กำลังลากโลกเข้าสงคราม? 17 พฤศจิกายน 2569 | พี่หมีอ่านเกมโลก พี่หมีอยากให้ทุกคนจับตาตะวันออกกลางให้ดี เพราะตอนนี้มีเรื่องประหลาดเกิดขึ้น อเมริกาบอกยังไม่อยากเปิดศึกใหญ่ อิสราเอลกลับผลักดันให้โจมตีต่อ อิหร่านส่งโดรนใส่เป้าหมายสหรัฐฯ ในบาห์เรน ส่วนประเทศอาหรับกลับขอร้องให้ทรัมป์ใจเย็น! ตกลงใครอยากทำสงคราม? ใครอยากหยุด? แล้วใครกำลังได้ประโยชน์จากการที่สงครามไม่ยอมจบเสียที? พี่หมีจะพาแกะทีละชั้น เพราะความน่ากลัวของสงครามครั้งนี้ ไม่ใช่แค่คนที่อยากยิงกัน แต่คือคนที่ไม่อยากรบเต็มรูปแบบ อาจถูกลากเข้าสงครามเพราะการตัดสินใจของคนอื่น! 🔴 1. ข่าวจริงก่อน — สงครามไม่ได้จบ แต่กำลังกลับมาร้อนแรง สงครามสหรัฐฯ–อิสราเอลกับอิหร่านเริ่มตั้งแต่วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2569 ผ่านมาราวเก้าเดือนแล้ว และยังไม่มีข้อตกลงยุติสงครามอย่างสมบูรณ์ วันที่ 13 พฤศจิกายน อิหร่านอ้างว่าโจมตีระบบเรดาร์เตือนภัยของสหรัฐฯ ในบาห์เรน แต่สหรัฐฯ ปฏิเสธว่าเรดาร์ถูกทำลาย โดยระบุว่าสกัดโดรนได้สองลำและไม่มีความเสียหาย วันที่ 15 พฤศจิกายน อิหร่านอ้างว่าส่งโดรนอีกหกลำโจมตีระบบเรดาร์ทางทหารในบาห์เรน ขณะที่ทางการบาห์เรนรายงานว่าสกัดการโจมตีได้ วันที่ 17 พฤศจิกายน อิหร่านประกาศโจมตีเรดาร์สหรัฐฯ ที่ฐานทัพอากาศเชคอีซาในบาห์เรนอีกครั้ง และบาห์เรนรายงานการสกัดการโจมตีทางอากาศ ขณะเดียวกันเกิดเหตุโจมตีเรือบรรทุกน้ำมันในช่องแคบฮอร์มุซเพิ่มขึ้น และสหรัฐฯ ยังคงปิดล้อมการเดินเรือที่เกี่ยวข้องกับอิหร่าน ที่สำคัญ สหรัฐฯ มีเรือบรรทุกเครื่องบินสามลำอยู่ในภูมิภาคช่วงกลางเดือนพฤศจิกายน แม้ส่วนหนึ่งเป็นการสับเปลี่ยนกำลังตามแผน ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นจริง แต่ยังไม่มีหลักฐานยืนยันว่าทรัมป์อนุมัติสงครามเต็มรูปแบบรอบใหม่แล้ว เอาละ ทีนี้มาดูเกมเบื้องหลัง 🔥 2. เรื่องที่พี่หมีสะดุดที่สุด — อิสราเอลอยากลุย แต่ซาอุฯ กลับขอให้หยุด! Reuters รายงานวันที่ 14 พฤศจิกายนว่า อิสราเอลยังคงผลักดันรัฐบาลทรัมป์ให้เปิดปฏิบัติการทางทหารต่ออิหร่านอีกครั้ง ในทางกลับกัน มกุฎราชกุมารโมฮัมเหม็ด บิน ซัลมาน ของซาอุดีอาระเบีย และประธานาธิบดีแอร์โดอันของตุรกี ต่างขอให้ทรัมป์ชะลอการโจมตี เห็นอะไรไหม? ประเทศที่เป็นพันธมิตรกับสหรัฐฯ เหมือนกัน กลับต้องการผลลัพธ์คนละอย่าง! อิสราเอลมองอิหร่านเป็นภัยคุกคามเชิงยุทธศาสตร์ ต้องการจำกัดขีดความสามารถทางทหารและนิวเคลียร์ของเตหะรานอย่างเด็ดขาด แต่ซาอุดีอาระเบียมีทั้งเมืองใหญ่ โรงกลั่นน้ำมัน ท่าเรือ และโครงการลงทุนระดับมหาศาลที่อยู่ในระยะได้รับผลกระทบจากสงคราม ซาอุฯ มีเหตุผลอะไรที่จะอยากให้ลูกหลงมาตกใส่โรงกลั่นน้ำมันตัวเอง? ส่วนตุรกีก็มีทั้งผลประโยชน์การค้า ความมั่นคงชายแดน และความกังวลต่อความปั่นป่วนในภูมิภาค พี่หมีจึงมองว่า พันธมิตรไม่ได้แปลว่าต้องอยากรบไปด้วยกันทุกเรื่อง แต่คำถามใหญ่คือ… ถ้าอิสราเอลเห็นว่าการโจมตีอิหร่านเป็นเรื่องจำเป็นต่อความมั่นคงของตัวเอง แต่อเมริกายังอยากใช้มาตรการเศรษฐกิจต่อไป สุดท้ายใครจะเป็นคนตัดสินใจว่าเมื่อไรต้องยิง? และถ้าเกิดการโจมตีครั้งใหญ่ขึ้นมา ใครจะเป็นคนแบกรับผลที่ตามมา? 🔥 3. ทรัมป์กำลังเล่นเกมอะไร? บอกไม่อยากยิง แต่เรือรบก็ไม่ถอน! นี่แหละเรื่องน่าคิด Reuters รายงานว่า ทรัมป์เคยพูดกับมกุฎราชกุมารซาอุดีอาระเบียเมื่อวันที่ 31 ตุลาคมว่าเขาวางแผนโจมตีอิหร่านหลังการเลือกตั้งกลางเทอม แต่ฝ่ายซาอุฯ ขอให้ชะลอ ต่อมาทรัมป์ส่งสัญญาณว่าเขาพร้อมงดการโจมตีรอบใหม่ หากอิหร่านหรือกลุ่มฮูตีไม่ยั่วยุเพิ่มเติม ฟังเหมือนสงครามกำลังจะหยุดใช่ไหม? แต่กองทัพสหรัฐฯ ก็ยังคงปิดล้อมอิหร่าน และเตรียมกำลังพร้อมตอบโต้ พี่หมีมองว่านี่คือการใช้แรงกดดันสองทาง ทางหนึ่งกดเศรษฐกิจอิหร่านให้เสียหายต่อไป อีกทางรักษากำลังทหารไว้เป็นเครื่องมือข่มขู่ ไม่จำเป็นต้องยิงให้หมดคลังอาวุธ ถ้าการปิดล้อมทำให้คู่ต่อสู้เสียเงินทุกวันได้อยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ข่าวจาก Reuters ระบุว่า หน่วยข่าวกรองสหรัฐฯ ประเมินว่าการโจมตีเพิ่มอาจไม่ทำให้อิหร่านยอมเปลี่ยนเงื่อนไขเจรจาอย่างมีนัยสำคัญ แล้วจะยิงเพิ่มไปเพื่ออะไร? ถ้ายิงแล้วไม่ได้ข้อตกลง แต่ต้องเสียกระสุน เสียเงิน และเสี่ยงทหารตายเพิ่ม การโจมตีก็ไม่ได้แปลว่าเป็นชัยชนะเสมอไป นี่คือสิ่งที่หลายคนมองข้าม การมีอาวุธมากที่สุด ไม่ได้แปลว่าจะบังคับให้ฝ่ายตรงข้ามยอมแพ้ทางการเมืองได้ทุกครั้ง 🔥 4. แล้วทำไมอิหร่านยังกล้าโจมตี? เพราะอิหร่านเองก็มีปัญหาเรื่องอำนาจต่อรอง สหรัฐฯ ปิดล้อมทางทะเลและใช้มาตรการคว่ำบาตร เศรษฐกิจอิหร่านถูกบีบอย่างหนัก ถ้าเตหะรานยอมทุกเงื่อนไขโดยไม่มีอะไรตอบแทน ผู้นำก็ต้องเผชิญคำถามจากประชาชนและกลุ่มอำนาจภายในประเทศ แต่ถ้าโจมตีแรงเกินไป ก็เสี่ยงเปิดโอกาสให้สหรัฐฯ ตอบโต้ครั้งใหญ่ นี่จึงเป็นเกมอันตรายที่ทั้งสองฝ่ายกำลังเดินอยู่บนขอบเหว อิหร่านต้องแสดงว่าตัวเองยังสู้ได้ อเมริกาต้องแสดงว่าตัวเองยังควบคุมสถานการณ์ได้ อิสราเอลต้องการหลักประกันว่าภัยคุกคามจากอิหร่านจะไม่กลับมา สามฝ่ายอยากได้ชัยชนะ แต่ยังไม่มีฝ่ายไหนเสนอทางลงที่ทุกฝ่ายยอมรับได้ และนี่แหละที่ทำให้สงครามยืดเยื้อ! 💰 5. Elite ได้อะไรจากสงครามนี้? ตามกลิ่นเงินให้ทัน เวลาเกิดสงคราม คนธรรมดาเห็นระเบิด แต่พี่หมีอยากให้มองเลยควันระเบิดไปถึงงบประมาณ การค้า และตลาดพลังงาน ใครขายอาวุธ? ใครได้รับสัญญาจัดหายุทโธปกรณ์? ใครได้ประโยชน์จากการเปลี่ยนเส้นทางขนส่งน้ำมัน? ใครมีอำนาจกำหนดมาตรการคว่ำบาตร? แล้วบริษัทใดเข้าถึงตลาดที่คู่แข่งถูกกีดกันออกไป? นี่คือคำถามที่ควรถูกตรวจสอบ แต่ไม่ได้แปลว่าบริษัทอาวุธหรือบริษัทน้ำมันเป็นผู้สั่งให้รัฐบาลเปิดสงคราม เพราะยังไม่มีหลักฐานรองรับข้อกล่าวหาแบบนั้น เรื่องน่าสนใจคือ วันที่ 17 พฤศจิกายน ราคาน้ำมันดิบเบรนต์กลับปรับลดลงมาแถว 91.66 ดอลลาร์ต่อบาร์เรลในช่วงเช้า แม้ตะวันออกกลางจะยังปะทะกัน เพราะตลาดคาดว่าอุปทานน้ำมันกำลังฟื้นตัว เห็นหรือยัง? แม้แต่ตลาดน้ำมันก็ไม่ได้เคลื่อนไหวตามพาดหัวสงครามอย่างเดียว การมีสงครามไม่ได้แปลว่าคนขายน้ำมันทุกคนรวยขึ้น และไม่ได้แปลว่าบริษัทอาวุธทุกแห่งอยากให้สงครามยืดเยื้อ สิ่งที่ต้องตรวจสอบคือใครได้สัญญา ใครเสียตลาด ใครได้อำนาจต่อรองเพิ่ม ไม่ใช่เห็นสงครามแล้วโยนความผิดให้กลุ่มทุนแบบเหมารวม แต่มีข้อหนึ่งที่ปฏิเสธไม่ได้ คนที่นั่งตัดสินใจเรื่องสงคราม มักไม่ใช่คนกลุ่มแรกที่ต้องหลบระเบิด 🕵️ 6. ข้อสงสัยที่พี่หมีอยากโยนไว้กลางโต๊ะ มีรายงานจาก The Times of Israel ว่า ผู้เกี่ยวข้องกับการเจรจาของสหรัฐฯ อิหร่าน และกาตาร์บางรายกังวลว่าเนทันยาฮูจะดำเนินการบางอย่างจนกระบวนการเจรจาล้มเหลว นี่เป็นรายงานจากแหล่งข่าว ไม่ใช่หลักฐานว่าอิสราเอลวางแผนลับก่อเหตุเพื่อดึงอเมริกาเข้าสงคราม แต่พี่หมีมีคำถาม ถ้าสหรัฐฯ กำลังพยายามหยุดการโจมตีครั้งใหญ่ แต่พันธมิตรบางฝ่ายมองว่าการหยุดยิงเป็นความผิดพลาด แล้วใครมีอำนาจกำหนดจังหวะสงครามที่แท้จริง? อีกข้อหนึ่ง ถ้าการเจรจาใกล้บรรลุผล แล้วเกิดเหตุโจมตีใหญ่ขึ้นมาพอดี เราจะตรวจสอบอย่างไรว่าใครเป็นผู้ลงมือ ใครออกคำสั่ง และใครได้ประโยชน์? ต้องมีหลักฐาน ไม่ใช่เห็นเหตุการณ์แล้วรีบตะโกนว่าเป็นแผนสมคบคิด เพราะในสงคราม การกล่าวหาผิดฝ่ายหนึ่งครั้งก็เพียงพอจะทำให้ความขัดแย้งลุกลามได้ และคำถามสุดท้าย… การยืดสงครามด้วยแรงกดดันทางเศรษฐกิจแทนการรบเต็มรูปแบบ เป็นทางออกสู่สันติภาพจริงหรือเป็นเพียงการเปลี่ยนวิธีทำสงคราม? 🚨 7. แล้วศึกใหญ่จะปะทุอีกเมื่อไร? พี่หมีชี้ช่วงเสี่ยง พี่หมีให้น้ำหนักช่วงวันที่ 17–30 พฤศจิกายน 2569 เป็นหน้าต่างเฝ้าระวังสำคัญที่สุดในระยะใกล้ ไม่ใช่เพราะมีใครประกาศวันโจมตีล่วงหน้า แต่เพราะการโจมตีในบาห์เรนเกิดซ้ำแล้ว กองกำลังสหรัฐฯ พร้อมตอบโต้ และการเจรจายังติดขัด โดยพี่หมีแยกเหตุการณ์ให้ชัด สถานการณ์ที่หนึ่ง — การโจมตีตอบโต้เป็นระยะ เกิดขึ้นแล้ว และมีโอกาสดำเนินต่อในช่วง 17–30 พฤศจิกายน นี่คือสถานการณ์ที่พี่หมีให้น้ำหนักมากที่สุดจากหลักฐานปัจจุบัน สถานการณ์ที่สอง — การโจมตีทางอากาศครั้งใหญ่ของสหรัฐฯ จุดเปลี่ยนสำคัญคือหากมีทหารอเมริกันเสียชีวิตจากการโจมตีที่ยืนยันได้ หรือมีเหตุรุนแรงต่อเรือและฐานทัพจนรัฐบาลทรัมป์เห็นว่าต้องตอบโต้อย่างหนัก ช่วง 17–30 พฤศจิกายนจึงเป็นระยะที่ต้องจับตาการตัดสินใจอย่างใกล้ชิด ไม่ใช่คำยืนยันว่าจะมีปฏิบัติการใหญ่ในวันใดแน่นอน สถานการณ์ที่สาม — สงครามยืดเยื้อเข้าเดือนธันวาคม หากถึงวันที่ 30 พฤศจิกายน ยังไม่มีการโจมตีระดับใหญ่และยังไม่มีข้อตกลงยุติสงคราม พี่หมีจะให้น้ำหนักกับการปิดล้อมและการปะทะเป็นระยะต่อในช่วง 1–15 ธันวาคม แต่ถ้ามีข้อตกลงลดการโจมตีและเปิดทางเดินเรือที่ตรวจสอบได้ก่อนหน้านั้น การประเมินความเสี่ยงก็ต้องลดลง พี่หมีไม่ขายวันที่ยิงถล่มที่ยังไม่มีหลักฐาน แต่จะบอกให้ชัดว่าเงื่อนไขไหนทำให้สงครามใหญ่กลับมาได้ 🔥 8. อย่าคิดว่าไทยอยู่ไกลแล้วจะไม่โดน ช่องแคบฮอร์มุซเป็นเส้นทางพลังงานที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งของโลก ก่อนสงคราม มีการขนส่งพลังงานผ่านเส้นทางนี้ประมาณหนึ่งในห้าของปริมาณโลก ถ้าสถานการณ์ลุกลามจนการเดินเรือเสียหายหนัก ต้นทุนประกันภัยเรืออาจสูงขึ้น ค่าขนส่งอาจแพงขึ้น ราคาพลังงานอาจผันผวนรุนแรง และประเทศนำเข้าพลังงานอย่างไทยก็หนีผลกระทบไม่พ้น แต่การที่น้ำมันปรับลดลงในวันนี้ก็เตือนว่า อย่าใช้ข่าวสงครามอย่างเดียวตัดสินใจเรื่องราคาพลังงาน ต้องดูปริมาณน้ำมันจริง การส่งออก และสถานการณ์ตลาดควบคู่กัน ⚠️ บทสรุปของพี่หมี พี่หมีมองว่า ตอนนี้ยังมีแรงสำคัญที่พยายามห้ามสงครามใหญ่ ทรัมป์มีแรงกดดันทางการเมืองภายในประเทศ ผลสำรวจ Reuters/Ipsos ล่าสุดพบว่า มีชาวอเมริกันเพียง 31% ที่สนับสนุนสงครามกับอิหร่าน พันธมิตรอาหรับจำนวนหนึ่งไม่ต้องการเห็นการโจมตีครั้งใหญ่ แต่ในขณะเดียวกัน อิสราเอลยังมองว่าภัยคุกคามจากอิหร่านต้องถูกจัดการ และอิหร่านก็ยังไม่ยอมจำนนต่อแรงกดดัน จึงเป็นสถานการณ์ที่ไม่มีฝ่ายไหนได้ทุกอย่างที่ต้องการ ฟันธงในเชิงวิเคราะห์: การปะทะยังไม่จบ และช่วงครึ่งหลังของเดือนพฤศจิกายนจะเป็นบททดสอบว่าความขัดแย้งจะกลับสู่ศึกใหญ่ หรือถูกกดไว้ให้ยืดเยื้อต่อไป พี่หมีไม่เชื่อว่าการมีเรือบรรทุกเครื่องบินมากขึ้นเพียงอย่างเดียวคือหลักฐานว่าจะเปิดสงครามเต็มรูปแบบ แต่ก็ไม่เชื่อว่าคำพูดเรื่องสันติภาพจะรับประกันว่าไม่มีการโจมตีอีก เพราะประวัติศาสตร์สอนว่า บางครั้งสงครามใหญ่ไม่ได้เกิดจากทุกฝ่ายอยากรบ มันเกิดจากแต่ละฝ่ายคิดว่าตัวเองควบคุมการยกระดับความรุนแรงได้ จนวันที่ควบคุมไม่ได้จริง ๆ พี่หมีฝากประโยคนี้ไว้ “สงครามไม่ได้อันตรายที่สุดในวันที่ผู้นำประกาศว่าจะรบ” “แต่มันอันตรายที่สุดในวันที่ผู้นำทุกฝ่ายคิดว่า ตัวเองขู่ได้ ยิงได้ และอีกฝ่ายจะไม่กล้าตอบโต้!” “เพราะบนโต๊ะของชนชั้นนำ สงครามคือหมากต่อรอง แต่บนพื้นดินของประชาชน มันคือชีวิตที่ไม่มีปุ่มเริ่มใหม่!” #พี่หมีอ่านเกมโลก #อิหร่าน #สหรัฐอเมริกา #ทรัมป์ #Trump #อิสราเอล #เนทันยาฮู #IranWar #ตะวันออกกลาง #สงครามโลก #ช่องแคบฮอร์มุซ #ราคาน้ำมัน #ภูมิรัฐศาสตร์ #Elite #เกมอำนาจ #ข่าวการเมือง #วิเคราะห์ข่าวโลก
162
🔥 อเมริกาล็อกคอชิป AI! ไทยติดบัญชีเฝ้าระวัง — อ้างสกัดจีน แต่ทำไมทุนอเมริกันได้ทางพิเศษ? 17 พฤศจิกายน 2569 | พี่หมีอ่านเกมโลก มีข่าวหนึ่งที่พี่หมีว่า คนไทยควรสนใจมากกว่าดราม่าการเมืองรายวัน เพราะมันไม่ใช่แค่เรื่องคอมพิวเตอร์ ไม่ใช่แค่เรื่อง NVIDIA และไม่ใช่แค่เรื่องจีนกับอเมริกาทะเลาะกัน แต่มันคือเรื่องว่า ใครจะมีสิทธิ์ครอบครองสมองของโลกยุคใหม่! วันที่ 16 พฤศจิกายน รัฐบาลโดนัลด์ ทรัมป์ ประกาศกฎควบคุมชิป AI ขั้นสูงรอบใหม่ และประเทศไทยมีชื่ออยู่ในนั้นด้วย! หลายคนอาจคิดว่า อ้าว! ไทยไปทำอะไรให้เขาอีก? เดี๋ยวพี่หมีจะพาไปดูว่าเกมนี้มันลึกกว่าที่เห็น เพราะคำว่า ความมั่นคงแห่งชาติ ในปากมหาอำนาจ บางครั้งก็คือเรื่องความมั่นคงจริง ๆ แต่บางครั้งมันก็เป็นชื่อที่ฟังดูดีของการรักษาอำนาจและผลประโยชน์ตัวเอง และสองอย่างนี้เกิดขึ้นพร้อมกันได้ด้วย! 🔴 1. ก่อนด่า มาดูหลักฐานว่ากฎหมายเขียนอะไรจริง สำนักงานอุตสาหกรรมและความมั่นคงสหรัฐฯ หรือ BIS ออกกฎใหม่ชื่อ Addressing Remote Access to Advanced Semiconductors ใจความสำคัญมีอยู่สามข้อ ข้อแรก ชิป AI ขั้นสูงบางประเภทที่ส่งไปไทย สิงคโปร์ มาเลเซีย อินโดนีเซีย และบราซิล ต้องผ่านระบบขอใบอนุญาตสหรัฐฯ เพิ่มเติม ข้อสอง ศูนย์ข้อมูลในต่างประเทศที่เปิดให้บริษัทในจีน รัสเซีย และประเทศกลุ่มที่สหรัฐฯ จำกัด เข้าถึงพลังประมวลผล AI ในระดับที่กฎหมายกำหนด ต้องอยู่ภายใต้การควบคุมเพิ่มเติม ข้อสาม — และข้อนี้สำคัญมาก! บริษัทที่มีสำนักงานใหญ่หรือบริษัทแม่สูงสุดอยู่ในสหรัฐฯ ได้รับข้อยกเว้นจากข้อกำหนดใบอนุญาตที่เพิ่มขึ้นสำหรับห้าประเทศนี้ หากปฏิบัติตามเงื่อนไขการรายงานข้อมูล ฟังดี ๆ นะ ไม่ได้แปลว่าห้ามไทยซื้อชิป AI ทุกชนิด และไม่ได้แปลว่าบริษัทอเมริกันจะทำอะไรก็ได้โดยไม่มีข้อจำกัด แต่หมายความว่า ผู้ประกอบการที่มีบริษัทแม่อยู่ในอเมริกาได้รับเงื่อนไขบางอย่างที่ต่างจากผู้ประกอบการท้องถิ่น กฎประกาศเมื่อ 16 พฤศจิกายน และกำหนดมีผลเมื่อเผยแพร่ในทะเบียนกฎหมายรัฐบาลกลาง ซึ่งเอกสารระบุวันเผยแพร่ตามกำหนดเป็น 19 พฤศจิกายน 2569 นี่คือข้อเท็จจริง ไม่ต้องมโน 🔥 2. อเมริกาบอกว่ากลัวจีน แต่พี่หมีอยากรู้ว่ากลัวอะไรแน่? อเมริกาบอกว่าไม่ต้องการให้จีนใช้ประเทศที่สามเป็นทางผ่านในการเข้าถึงชิปขั้นสูง ก็มีเหตุผล! เพราะในยุค AI ไม่จำเป็นต้องขนชิปไปตั้งที่ปักกิ่ง เอาไปตั้งศูนย์ข้อมูลที่ประเทศอื่น แล้วให้ลูกค้าในจีนเช่าพลังประมวลผลผ่านอินเทอร์เน็ตก็ได้ เหมือนห้ามคนเข้าคาสิโน แต่ลืมว่ามันเล่นออนไลน์ได้ สหรัฐฯ จึงพยายามปิดช่องนี้ แต่พี่หมีอยากถามต่ออีกชั้น อเมริกากำลังป้องกันความเสี่ยงทางทหาร หรือกำลังป้องกันไม่ให้จีนตามทันความเป็นผู้นำด้าน AI? คำตอบในมุมพี่หมีคือ มีทั้งสองผลประโยชน์ซ้อนกันอยู่ เพราะ AI ไม่ได้มีไว้แค่สร้างภาพแมวหรือให้แชตบอตช่วยเขียนการบ้าน มันใช้พัฒนาอาวุธ วิเคราะห์ข่าวกรอง ออกแบบเทคโนโลยี เพิ่มประสิทธิภาพอุตสาหกรรม และสร้างความได้เปรียบทางเศรษฐกิจได้ ประเทศไหนครองพลังประมวลผลมากกว่า ก็มีแต้มต่อในการแข่งขัน แต่สิ่งที่พี่หมีขำไม่ออกคือ… ประเทศที่พูดเรื่องการแข่งขันเสรีมากที่สุด ก็กำลังใช้กฎหมายควบคุมว่าใครจะเข้าถึงเทคโนโลยีในการแข่งขันได้บ้าง ตลาดเสรีนี่เสรีจริง ๆ เสรีจนต้องขออนุญาตเจ้าของตลาดก่อน! 🔥 3. จุดที่คนไม่ค่อยพูด — ทำไมบริษัทอเมริกันได้ข้อยกเว้น? นี่แหละเนื้อ! สมมติว่ามีผู้ประกอบการไทยอยากสร้างศูนย์ข้อมูล AI ขนาดใหญ่ ต้องซื้อชิป ต้องลงทุนระบบไฟฟ้า ต้องสร้างโครงสร้างพื้นฐาน ต้องหาเงินกู้ และต้องรับความเสี่ยงเอง พอกฎใหม่เข้ามา การนำเข้าชิปขั้นสูงที่เข้าข่ายก็มีขั้นตอนอนุญาตเพิ่มขึ้น แต่ถ้าเป็นบริษัทที่มีบริษัทแม่อยู่ในอเมริกา กฎก็เปิดช่องยกเว้นเฉพาะส่วนนี้ พร้อมหน้าที่รายงานข้อมูลแทน ถามว่าทำแบบนี้แล้วเกิดอะไรขึ้น? ในมุมพี่หมี มันสามารถสร้างความได้เปรียบด้านเวลา ต้นทุนการปฏิบัติตามกฎ และความแน่นอนในการลงทุนให้บริษัทอเมริกัน ยังไม่มีข้อมูลว่าบริษัทใดได้กำไรเพิ่มจากข้อยกเว้นนี้จริงเท่าไร แต่โครงสร้างของกฎเปิดคำถามเรื่องการแข่งขันได้ชัดเจน แล้วประเทศอย่างไทยจะเป็นอะไร? เป็นเจ้าของอุตสาหกรรม AI ของตัวเอง? หรือเป็นแค่เจ้าของที่ดินที่ให้บริษัทต่างชาติมาตั้งเครื่อง ตั้งศูนย์ข้อมูล ใช้ไฟฟ้า และเก็บรายได้? ไม่ผิดที่ต่างชาติเข้ามาลงทุน แต่ถ้าต่างชาติถือเทคโนโลยี ถือสิทธิ์ตัดสินใจ และถือกำไรส่วนใหญ่ แล้วไทยได้แค่ค่าแรงกับค่าเช่า เราจะเรียกตัวเองว่ามหาอำนาจดิจิทัลได้เต็มปากจริงหรือ? 🔥 4. ไทยกำลังถูกจับตามอง ทั้งที่เรากำลังฝันจะเป็นศูนย์กลาง AI สำนักงาน BOI ของไทยอนุมัติโครงการศูนย์ข้อมูลและบริการฝากข้อมูล 7 โครงการ มูลค่ารวมประมาณ 96,880 ล้านบาท ตั้งแต่เดือนมกราคมปีนี้ ต่อมาเดือนพฤษภาคม มีการอนุมัติโครงการลงทุนขนาดใหญ่รวม 958,000 ล้านบาท โดยโครงการของ TikTok มีมูลค่าตามแผนประมาณ 842,000 ล้านบาท ย้ำว่าเป็นมูลค่าโครงการที่ได้รับอนุมัติ ไม่ใช่เงินที่ลงทุนเสร็จทั้งหมดแล้ว นี่ไม่ใช่เงินเล่น ๆ ประเทศไทยกำลังพยายามดึงธุรกิจดิจิทัลระดับโลกเข้ามา แต่ในวันที่เรากำลังปูพรมแดงเชิญนักลงทุน… อเมริกากลับออกกฎที่เพิ่มเงื่อนไขการเข้าถึงชิปขั้นสูงสำหรับไทย พี่หมีจึงอยากถามรัฐบาลไทยว่า เรามีแผนรองรับเรื่องใบอนุญาตหรือยัง? ผู้ประกอบการไทยจะถูกกระทบมากแค่ไหน? โครงการลงทุนที่อนุมัติไปแล้วมีส่วนใดเข้าข่าย? รัฐบาลจะเจรจาอย่างไรเพื่อไม่ให้ธุรกิจไทยเสียเปรียบบริษัทข้ามชาติ? อย่าให้ประเทศไทยกลายเป็นเจ้าภาพจัดงานเลี้ยง AI ระดับโลก แต่ต้องขออนุญาตแขกต่างชาติก่อนว่าจะเปิดเครื่องในบ้านตัวเองได้ไหม! 🕵️ 5. มุมที่พี่หมีตั้งข้อสงสัย — เกมนี้มี Elite อยู่ตรงไหน? มาถึงเรื่องที่พี่หมีสนใจเป็นพิเศษ กฎฉบับนี้ไม่ได้เกิดขึ้นลอย ๆ Reuters รายงานว่า การออกกฎเกิดขึ้นท่ามกลางแรงกดดันต่อกระทรวงพาณิชย์สหรัฐฯ เรื่องการบังคับใช้มาตรการควบคุมชิป หลังเกิดข้อสงสัยเกี่ยวกับบริษัท Megaspeed ในสิงคโปร์ บริษัทดังกล่าวถูกตรวจสอบเรื่องความเป็นไปได้ในการส่งต่อชิปที่ถูกจำกัดไปจีน แต่บริษัทปฏิเสธการกระทำผิด ขณะเดียวกัน Reuters ยังรายงานว่า กระทรวงการคลังและสภาความมั่นคงแห่งชาติของสหรัฐฯ เป็นฝ่ายจัดทำและผลักดันกฎใหม่ฉบับนี้ น่าสนใจไหม? ปกติเราคิดว่าเรื่องส่งออกชิปเป็นอำนาจของกระทรวงพาณิชย์ แต่ครั้งนี้หน่วยงานด้านการเงินและความมั่นคงกลับมีบทบาทสำคัญ สะท้อนว่าเรื่องชิป AI ไม่ได้เป็นแค่การค้าอีกต่อไป มันกลายเป็นเรื่องที่เชื่อมอำนาจรัฐ เงินทุน และความมั่นคงเข้าด้วยกัน ทีนี้มาลองตั้งสมมติฐาน โดยไม่เอาข้อสงสัยไปปนกับหลักฐานจริง เป็นไปได้หรือไม่ว่า กฎควบคุมชิปกำลังทำหน้าที่สองอย่างพร้อมกัน? หนึ่ง สกัดการเข้าถึงเทคโนโลยีของคู่แข่งทางยุทธศาสตร์ สอง ทำให้เครือข่ายบริษัทอเมริกันรักษาความได้เปรียบในตลาดโครงสร้างพื้นฐาน AI ใครจะเป็นผู้ชนะ? บริษัทผลิตชิป? บริษัทคลาวด์ยักษ์ใหญ่? ผู้ให้บริการศูนย์ข้อมูลที่มีสำนักงานใหญ่ในอเมริกา? หรือกลุ่มทุนที่เข้าถึงทั้งเทคโนโลยี เงินลงทุน และผู้กำหนดนโยบาย? และมีใครในกลุ่ม Elite ที่ได้ประโยชน์จากการออกแบบข้อยกเว้นเหล่านี้เป็นพิเศษหรือไม่? ขณะนี้ยังไม่มีหลักฐานเพียงพอให้กล่าวหาว่ามีการสมคบคิดหรือข้อตกลงลับระหว่างรัฐบาลกับบริษัทใด แต่เราตรวจสอบได้ว่ากฎนี้สร้างความได้เปรียบให้ใคร และใครต้องแบกรับต้นทุนใหม่ เพราะผลประโยชน์บางชนิดไม่ต้องแอบทำในห้องมืด มันเขียนไว้ในกฎหมายอย่างเปิดเผยเลย! 🔥 6. เรื่องที่แสบกว่านั้น — สหรัฐฯ กับจีนไม่ได้สู้กันแค่เรื่องชิป ลองดูจังหวะเวลา ทรัมป์ออกกฎใหม่ในช่วงที่กำลังเดินทางมาเอเชีย และมีกำหนดพบสี จิ้นผิง ในสัปดาห์นี้ นี่คือข้อเท็จจริงเรื่องเวลา ส่วนการวิเคราะห์ของพี่หมีคือ… การออกมาตรการก่อนการเจรจาระดับผู้นำสามารถเพิ่มอำนาจต่อรองได้ เพราะถ้าอยากให้คู่แข่งยอมเจรจา ก็ต้องแสดงก่อนว่าตัวเองมีเครื่องมือกดดันอะไรอยู่ในมือ แต่จีนก็มีเครื่องมือตอบโต้ ทั้งตลาดขนาดใหญ่ อุตสาหกรรมการผลิต และทรัพยากรสำคัญ ดังนั้นอย่าคิดว่าจีนจะยอมนั่งดูเฉย ๆ มีอีกคำถามที่สำคัญมาก ถ้าอเมริกาจำกัดเทคโนโลยีจีนหนักขึ้นเรื่อย ๆ จะยิ่งกระตุ้นให้จีนเร่งพัฒนาชิปของตัวเองหรือไม่? ถ้าจีนทำสำเร็จ วันหนึ่งสหรัฐฯ อาจพบว่าตัวเองกำลังสร้างคู่แข่งที่พึ่งพาเทคโนโลยีอเมริกาน้อยลง นี่คือความย้อนแย้งของมาตรการคว่ำบาตรทางเทคโนโลยี วันนี้คุณทำให้คู่แข่งซื้อของยากขึ้น แต่พรุ่งนี้คุณอาจกำลังผลักให้เขาเลิกซื้อของคุณตลอดไป ⚠️ 7. แล้วคนไทยควรกลัวอะไร? พี่หมีไม่คิดว่าคนไทยต้องตกใจจนเข้าใจว่าอีกหน่อยจะซื้อคอมพิวเตอร์ไม่ได้ กฎนี้ไม่ได้ห้ามซื้อชิปทุกชนิด แต่สิ่งที่ต้องจับตาจริง ๆ คือ โครงการศูนย์ข้อมูล AI ในไทยจะขอชิปขั้นสูงได้เร็วแค่ไหน บริษัทไทยจะมีต้นทุนและขั้นตอนมากกว่าคู่แข่งสหรัฐฯ หรือไม่ การลงทุนจากต่างประเทศจะชะลอ เปลี่ยนเจ้าของโครงการ หรือปรับโครงสร้างธุรกิจหรือไม่ รัฐบาลไทยจะสร้างอำนาจต่อรองด้านเทคโนโลยีเอง หรือยอมเป็นผู้รับกติกาตลอดไป และอย่าลืมว่า ถ้าโครงการลงทุน AI ขนาดใหญ่มีปัญหา คนที่ได้รับผลกระทบไม่ได้มีแค่เจ้าของบริษัท มันไปถึงผู้รับเหมา ผู้ผลิตอุปกรณ์ พนักงานด้านเทคโนโลยี ธุรกิจพลังงาน และรายได้ที่ประเทศหวังจะได้รับในอนาคต ผลกระทบจะมากแค่ไหนยังต้องติดตาม แต่ตลาดหุ้นเทคโนโลยีในเอเชียเริ่มตอบรับข่าวนี้ในทางลบแล้ว 🔥 บทสรุปจากพี่หมี พี่หมีไม่ได้บอกว่าอเมริกาผิดที่ป้องกันเทคโนโลยีของตัวเอง ประเทศมหาอำนาจย่อมปกป้องความมั่นคงของตัวเอง แต่ก็อย่าโลกสวยจนคิดว่าทุกกฎที่ใช้คำว่า ความมั่นคงแห่งชาติ จะไม่มีเรื่องผลประโยชน์ทางธุรกิจซ่อนอยู่ และอย่าเข้าใจผิดว่าจีนเป็นฝ่ายถูกกระทำอย่างเดียว เพราะจีนเองก็ใช้ทั้งนโยบายอุตสาหกรรมและเครื่องมือทางเศรษฐกิจเพื่อรักษาผลประโยชน์ของตัวเองเช่นกัน เกมนี้ไม่ใช่พระเอกสู้ผู้ร้าย มันคือมหาอำนาจที่ต่างฝ่ายต่างต้องการถือกุญแจประตูอนาคต สิ่งที่ไทยต้องทำไม่ใช่เลือกว่าจะกราบใครดี แต่ต้องถามว่าเราจะสร้างอำนาจของตัวเองได้อย่างไร ในโลกที่คนอื่นเป็นเจ้าของกุญแจ เพราะถ้าประเทศไทยยังมัวแต่ภูมิใจกับคำว่า ศูนย์กลางดิจิทัลของอาเซียน โดยไม่เข้าใจว่าใครกำหนดสิทธิ์การเข้าถึงเทคโนโลยี เราก็อาจเป็นได้แค่สถานที่ตั้งเครื่องคอมพิวเตอร์ราคาแพง ที่เจ้าของอำนาจตัวจริงอยู่ต่างประเทศ พี่หมีฝากประโยคสุดท้ายไว้ให้คิด… “โลกยุคก่อน มหาอำนาจยึดดินแดนเพื่อครอบครองทรัพยากร” “โลกยุคนี้ ไม่จำเป็นต้องยึดดินแดน แค่กำหนดว่าใครซื้อชิปได้ ใครใช้สมองกลได้ และใครต้องขออนุญาต!” “ที่เจ็บที่สุดไม่ใช่ไทยถูกใส่ชื่อในกฎควบคุม แต่คือวันที่เราประกาศว่าเป็นศูนย์กลาง AI ของโลก ทั้งที่กุญแจเปิดเครื่องยังอยู่ในมือคนอื่น!” #พี่หมีอ่านเกมโลก #สหรัฐอเมริกา #ทรัมป์ #Trump #จีน #สงครามชิป #AI #NVIDIA #สงครามเทคโนโลยี #DataCenter #เศรษฐกิจไทย #การเมืองโลก #Elite #ทุนข้ามชาติ #เกมอำนาจ #ผลประโยชน์ชาติ #อาเซียน #ชิปAI #ข่าววิเคราะห์
228
🔥 ทรัมป์บุกเอเชีย! มาเจรจาการค้า หรือมาเช็กว่าใครอยู่ใต้ปีกอเมริกา? ไทยเตรียมเซ็น จีนเตรียมต่อรอง ส่วนประชาชนเตรียมจ่ายบิล! 17 พฤศจิกายน 2569 | พี่หมีอ่านเกมโลก เวลาเห็นผู้นำมหาอำนาจบินมาเอเชีย ข่าวทั่วไปก็จะบอกว่า มาเพื่อกระชับความสัมพันธ์ ส่งเสริมการค้า สร้างสันติภาพ และความร่วมมืออันดีงาม ฟังแล้วน้ำตาจะไหล เหมือนมหาอำนาจเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมาแจกความรักให้ประเทศเล็ก ๆ ฟรี ๆ แต่พี่หมีอยากถามว่า… ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มหาอำนาจยอมเสียเงิน เสียเวลา และเสียอำนาจต่อรอง เพื่อให้ประเทศอื่นได้ประโยชน์ฝ่ายเดียว? คำตอบคือ แทบไม่เคย! เพราะการเมืองระดับโลกไม่ใช่งานเลี้ยงรุ่น ไม่มีใครมาจับมือเพราะคิดถึงกันอย่างเดียว มันคือการต่อรองผลประโยชน์ และใครถือไพ่เหนือกว่า คนนั้นมีสิทธิ์กำหนดราคา 🔴 ข่าวจริงก่อน อย่าเพิ่งเอาความมันนำข้อเท็จจริง วันที่ 17 พฤศจิกายน ทรัมป์มีกำหนดเข้าร่วมการประชุมที่ฟิลิปปินส์ พบผู้นำกลุ่ม Quad ซึ่งประกอบด้วยสหรัฐฯ ญี่ปุ่น ออสเตรเลีย และอินเดีย จากนั้นจะเดินทางต่อไปจีน เพื่อพบสี จิ้นผิง และมีกำหนดหารือกับวลาดิเมียร์ ปูติน ส่วนประเทศไทย นายกรัฐมนตรีอนุทิน ชาญวีรกูล มีกำหนดร่วมลงนามแถลงการณ์ความคืบหน้าการเจรจาการค้ากับทรัมป์ในช่วงเย็นวันนี้ ย้ำว่า เป็นแถลงการณ์ความคืบหน้า ไม่ใช่สัญญาการค้าฉบับสุดท้าย และนี่แหละคือจุดที่พี่หมีเริ่มสนใจ เพราะลำดับการเดินทางครั้งนี้น่าสนใจกว่าคำกล่าวบนเวทีเสียอีก 🔥 เกมแรก: ก่อนจับมือจีน ต้องโชว์ก่อนว่าตัวเองมีพวก ลองดูดี ๆ ทรัมป์เลือกพบกลุ่ม Quad ก่อนเดินทางไปจีน กลุ่มนี้มีทั้งญี่ปุ่น ออสเตรเลีย และอินเดีย ซึ่งล้วนเป็นประเทศสำคัญในการถ่วงดุลอำนาจจีนในภูมิภาคอินโด-แปซิฟิก หัวข้อที่ถูกพูดถึงมีทั้งความมั่นคงทางทะเล ชิป AI แร่สำคัญ และห่วงโซ่อุปทาน นี่ไม่ใช่แค่เรื่องทหาร แต่เป็นเรื่องว่า ใครจะควบคุมทรัพยากรและเทคโนโลยีที่โลกอนาคตขาดไม่ได้ พี่หมีมองว่า การพบ Quad ก่อนเดินทางไปจีนมีประโยชน์ทางการเมืองมหาศาล เพราะทรัมป์สามารถส่งสัญญาณให้ปักกิ่งเห็นว่า อเมริกาไม่ได้เดินเข้าห้องเจรจาตัวคนเดียว แต่จีนก็ไม่ใช่เด็กที่จะตกใจเพราะเห็นรูปหมู่ผู้นำสี่ประเทศ จีนมีทั้งตลาดขนาดใหญ่ กำลังการผลิต และอำนาจต่อรองด้านแร่สำคัญ อเมริกามีเทคโนโลยีขั้นสูง เครือข่ายพันธมิตร และตลาดผู้บริโภคขนาดมหาศาล สองฝ่ายไม่ได้อยากเลิกค้าขายกันทั้งหมด แต่อยากเป็นคนกำหนดกติกาที่อีกฝ่ายต้องยอมรับ พูดง่าย ๆ คือยังต้องพึ่งกัน แต่ก็อยากเป็นเจ้านายของกันและกัน 🔥 เกมที่สอง: ไทยได้เจอทรัมป์ แล้วเราจะได้อะไรกลับบ้าน? นี่คือเรื่องที่คนไทยควรถามให้หนักที่สุด สหรัฐฯ เป็นตลาดส่งออกอันดับหนึ่งของไทย คิดเป็นประมาณ 24% ของการส่งออกไทยในปีนี้ ตามข้อมูลที่ Reuters รายงาน แปลว่า ถ้าสหรัฐฯ เปลี่ยนกติกาการค้า ไทยสะเทือนจริง ไม่ใช่แค่รัฐมนตรีสะเทือนตอนให้สัมภาษณ์ แต่ลองมองสิ่งที่อยู่ในกรอบการเจรจาการค้าไทย–สหรัฐฯ ที่ประกาศไว้ตั้งแต่เดือนตุลาคม 2568 มีการเสนอให้ไทยลดภาษีนำเข้าสินค้าอเมริกันครอบคลุมประมาณ 99% ของรายการสินค้า มีแผนซื้อเครื่องบินสหรัฐฯ 80 ลำ มูลค่าประมาณ 18,800 ล้านดอลลาร์ มีแผนซื้อสินค้าเกษตรอเมริกันมูลค่าประมาณ 2,600 ล้านดอลลาร์ต่อปี และผลิตภัณฑ์พลังงานอีกประมาณ 5,400 ล้านดอลลาร์ต่อปี ทั้งหมดนี้เป็นตัวเลขในกรอบข้อตกลงเดิมและแผนธุรกิจที่ประกาศไว้ ไม่ใช่ยอดซื้อที่ยืนยันว่าจ่ายเงินจริงครบแล้ว ทีนี้พี่หมีถามหน่อย… ทำไมเวลาเจรจาการค้ากับมหาอำนาจ เราถึงเห็นรายละเอียดชัดมากว่าเขาต้องการขายอะไรให้เรา แต่คนไทยกลับต้องรอคำอธิบายว่าเราจะได้อะไรตอบแทนอย่างเป็นรูปธรรม? ภาษีสินค้าไทยจะเหลือเท่าไร? สินค้าเกษตรไทยจะได้ตลาดเพิ่มจริงไหม? ผู้ส่งออกรายเล็กจะได้ประโยชน์เท่ากับบริษัทใหญ่หรือเปล่า? หรือสุดท้ายจะมีแค่บริษัทยักษ์ใหญ่ที่ได้โต๊ะเจรจา ส่วน SME ได้โต๊ะพับไปนั่งรอผล? 🔥 เกมที่สาม: ของที่อเมริกาสนใจ ไม่ได้มีแค่ข้าวกับรถยนต์ ประเด็นที่พี่หมีอยากให้จับตามองมากคือ ข้อเรียกร้องด้านดิจิทัลและโทรคมนาคม ตามกรอบเจรจาที่สหรัฐฯ เผยแพร่ มีทั้งเรื่องภาษีบริการดิจิทัล การเคลื่อนย้ายข้อมูลข้ามพรมแดน และการผ่อนคลายข้อจำกัดการถือหุ้นของต่างชาติในกิจการโทรคมนาคมไทย เรื่องนี้ต้องพูดกันตรง ๆ ยุคนี้ใครควบคุมโครงข่ายสื่อสาร ใครได้เข้าถึงตลาดข้อมูล ใครเป็นเจ้าของโครงสร้างพื้นฐานดิจิทัล คนนั้นมีอำนาจทางเศรษฐกิจมหาศาล แต่ก็ต้องยุติธรรมด้วย การเปิดตลาดไม่ได้เลวเสมอไป การลงทุนใหม่สร้างงานได้ และการแข่งขันที่เพิ่มขึ้นอาจช่วยผู้บริโภคได้จริง คำถามคือ ใครได้สิทธิ์ ใครได้กำไร ใครเป็นผู้กำกับดูแล และประชาชนได้รับการคุ้มครองแค่ไหน? เพราะการเปิดตลาดที่มีกติกาดี กับการเปิดประตูให้ทุนใหญ่เข้ามาครองตลาด ไม่ใช่เรื่องเดียวกัน 🕵️ ทีนี้มาถึงข้อสงสัยของพี่หมี — ยังไม่ใช่ข้อเท็จจริงที่พิสูจน์แล้ว ลองตั้งสมมติฐานกันอย่างมีเหตุผล เป็นไปได้ไหมว่า การเจรจาภาษีการค้าของสหรัฐฯ กำลังถูกใช้เป็นเครื่องมือสร้างความร่วมมือด้านยุทธศาสตร์ไปพร้อมกัน? เพราะในเอกสารการค้าระหว่างไทยกับสหรัฐฯ ไม่ได้มีเพียงเรื่องซื้อขายสินค้า แต่ยังพูดถึงความมั่นคงของห่วงโซ่อุปทาน การควบคุมการส่งออก และความมั่นคงด้านการลงทุน แล้วถ้าในอนาคตการแข่งขันสหรัฐฯ–จีนรุนแรงขึ้น ประเทศที่พึ่งพาตลาดอเมริกามากจะมีอิสระแค่ไหนในการเลือกนโยบายเทคโนโลยีของตัวเอง? อีกคำถามที่พี่หมีสนใจคือ… Elite หรือกลุ่มชนชั้นนำทางเศรษฐกิจของแต่ละประเทศ ใครได้ประโยชน์จากดีลเหล่านี้มากที่สุด? บริษัทผลิตเครื่องบิน? กลุ่มธุรกิจพลังงาน? บริษัทเทคโนโลยีข้ามชาติ? กลุ่มทุนโทรคมนาคม? หรือบริษัทในประเทศที่มีศักยภาพรับงานและขยายตลาดตามข้อตกลง? นี่เป็นคำถามเรื่องโครงสร้างผลประโยชน์ ยังไม่มีหลักฐานว่ามีข้อตกลงลับหรือการฮั้วกันระหว่างบุคคลใด แต่การถามว่าเงินก้อนใหญ่จะไหลไปไหน ไม่ใช่ทฤษฎีสมคบคิดไร้สาระ มันคือคำถามพื้นฐานที่ประชาชนผู้รับผลของนโยบายมีสิทธิ์ถาม 🔥 แล้วจีนจะยอมให้อเมริกาเดินเกมง่าย ๆ เหรอ? อย่าลืมว่า จีนเป็นคู่ค้ารายใหญ่ที่สุดของอาเซียน ประเทศในภูมิภาคนี้จำนวนมากต้องพึ่งทั้งตลาดอเมริกาและระบบการผลิตของจีน และนี่คือความลำบากของประเทศขนาดกลางอย่างไทย ถ้าใกล้อเมริกามากเกินไป อาจเสียโอกาสกับจีน ถ้าใกล้จีนมากเกินไป ก็เสี่ยงถูกอเมริกาใช้มาตรการทางการค้ากดดัน ดังนั้น พี่หมีไม่เห็นด้วยกับความคิดที่ว่าไทยต้องเลือกข้างแบบสุดโต่ง ไทยควรเลือกผลประโยชน์ของตัวเอง และสร้างอำนาจต่อรองให้ได้มากที่สุด แต่คำว่าเป็นกลางต้องไม่ใช่ข้ออ้างให้รัฐบาลเซ็นอะไรก็ได้ แล้วกลับมาบอกประชาชนทีหลังว่าเป็นความสำเร็จทางการทูต ⚠️ บทสรุปของพี่หมี การเดินทางมาเอเชียของทรัมป์ครั้งนี้ ไม่ใช่แค่เรื่องการค้าหรือภาพจับมือสวย ๆ มันสะท้อนการแข่งขันจัดระเบียบอำนาจโลก ทั้งตลาด เทคโนโลยี ความมั่นคง และทรัพยากร อเมริกาต้องการรักษาอิทธิพล จีนต้องการรักษาพื้นที่ทางเศรษฐกิจ รัสเซียต้องการรักษาน้ำหนักบนเวทีมหาอำนาจ ส่วนประเทศไทยต้องระวังไม่ให้ตัวเองกลายเป็นเพียงพื้นที่ที่มหาอำนาจเข้ามาต่อรองผลประโยชน์ พี่หมีไม่ได้ต่อต้านการค้ากับอเมริกา และไม่ได้เชียร์ให้ไทยยอมจีนทุกเรื่อง แต่พี่หมีต้องการเห็นรัฐบาลเปิดเผยว่าเรายอมอะไร ได้อะไร และใครเป็นผู้ได้รับประโยชน์ เพราะการเจรจาที่ดีไม่ใช่การถ่ายรูปจับมือกับคนมีอำนาจที่สุดในโลก แต่คือการกลับบ้านพร้อมข้อตกลงที่รักษาผลประโยชน์ของประเทศได้จริง และจำไว้ให้ดี… เวลามหาอำนาจบอกว่าเป็นข้อตกลงแบบ Win-Win อย่าเพิ่งรีบปรบมือ ถามก่อนว่าใคร Win สองรอบ แล้วใครเป็นคนจ่ายบิล! เพราะโต๊ะเจรจาของชนชั้นนำมีเก้าอี้ราคาแพง แต่คนที่ไม่ได้รับเชิญเข้าห้อง อาจเป็นคนต้องจ่ายค่าทั้งโต๊ะ #พี่หมีอ่านเกมโลก #ทรัมป์ #Trump #สหรัฐอเมริกา #จีน #สีจิ้นผิง #อาเซียน #การเมืองโลก #เศรษฐกิจไทย #ไทยสหรัฐ #สงครามการค้า #Elite #เกมอำนาจ #ผลประโยชน์ชาติ #ข่าวการเมือง
159
You need vitamin D
2
29
134
12,048
นี่คือสารคดีตีแผ่ “ระบบบริโภคนิยม” ที่เริ่มต้นจากจุดเล็กๆ อย่างการช็อปปิ้ง สู่การสร้างขยะสะสมมหาศาล ไปจนถึงการจัดการที่เต็มไปด้วยช่องโหว่มากมาย ใน 🖥️ ‘Buy Now: The Shopping Conspiracy’ เมื่อผู้คนบริโภคมากขึ้น โลกใบนี้จะเป็นยังไง และจะส่งผลกระทบถึงทุกชีวิตมากน้อยแค่ไหน หาคำตอบได้ใน Netflix เลยครับ #NetflixTH
135
7
73
55,479
Here’s Russian pianist, Elisey Mysin playing Mozart at just 6 years of age. This is absolutely mind blowing.
301
3,347
228
13,857
539,447
The US National Weather Service confirms a nationwide radar outage.
8
37
1
78
6,701
🚨Update: Reports that US Government officials suspect Jensen Huang himself maybe a Chinese Spy!! Nvidia's former CEO has pushed Trump to sell more advanced chips to China!! Investigation has just begun!!
56
72
11
280
20,150
พ่อดอนฮวน
🚨 #BREAKING: Rumors of Jensen Huang having a fourth affair begin to swirl.
7
OH no...
BREAKING: NVIDIA CEO Jensen Huang reportedly had another affair with senior employee at the company, according to New York Times report.
3