Damian

Po wypowiedziach osób, które znają Michała O. powoli buduje nam się profil psychologiczny sprawcy. Samotny mężczyzna z miasta powiatowego, który nie ma perspektyw, nie ma celu i pogrążony jest w nihilizmie. Prawdopodobnie jedyne jego "okno na świat" to był internet, gdzie mógł być trochę sobą. To też miejsce, gdzie radykalne poglądy łatwiej docierają do umysłów młodych ludzi. I nie - nie chodzi o "radykalne ideologie prawicowe". Żaden z jego kolegów nie potwierdził tezy wygłaszanej przez Kierwińskiego. To fake. To wygodny straszak na konkurencję polityczną. Co nie znaczy, że nie był pod wpływem innych, skrajnych ideologii. Te ideologie dziś wymykają się z popularnych ram politycznych, które większość z nas zna. Nie jest to poparcie dla PiS, Konfederacji, Razem czy Lewicy. Te ideologie to skrajny nihilizm, mizantropia oraz pogarda dla świata i ludzi. Cechują one sporą grupę zagubionych młodych mężczyzn i kobiet (zwłaszcza mężczyzn), którzy mają poczucie, że przegrali swoje życie, nawet go dobrze nie zaczynając. Takim przykładem jest ideologia blackpill - ich zdaniem genetyka i status społeczny determinują cały ich żywot. Głównie ma to odniesienie do relacji damsko-męskich, ale też innych sfer życia, jak kariera zawodowa czy relacje towarzyskie. Największy problem polega na tym, że taka ideologia w zasadniczy sposób jest antyproduktywna - po co masz się starać o cokolwiek, skoro już na starcie przegrałeś? Jedyne co wzbudza to frustrację, nienawiść do świata i złość. Tymczasem brutalna prawda jest taka, że takich w czepku urodzonych jest mniej niż 0,1%. Wystarczy spojrzeć na statystyki - osób zarabiających powyżej miliona rocznie jest 73 tysiące. Ta frustracja jednak nie bierze się znikąd, a jest efektem życia w skrajnie indywidualistycznym społeczeństwie, które patrzy wyłącznie na własne potrzeby, nie zaś na wspólnotę. Dawniej ludzie starali się ze sobą współpracować, bo to im dawało możliwość przetrwania. Wraz z rozwojem technologicznym coraz bardziej zanika potrzeba budowania wspólnoty. Najlepiej to widać właśnie na przykładzie najmłodszych pokoleń. 20-latkowie nie spotykają się ze sobą, nie imprezują, nie budują ze sobą relacji. W obecnym pokoleniu jest największa liczba singli, najmniej też uprawiają ze sobą seks. W tych realiach trudno oczekiwać, że człowiek - zwierzę społeczne - będzie funkcjonować prawidłowo. Internet, który tę wspólnotowość zastępuje, daje jedynie złudne poczucie kontaktu z drugim człowiekiem i tak naprawdę jest fałszywym bodźcem dopaminowym, który pozostawia w ludziach poczucie beznadziei i marazmu. Zwróćcie uwagę, że ostatnie ataki nożowników + teraz strzelanina z Krakowa były dziełem bardzo młodych osób. Nie jest to przypadek. To manifest wyrażony bez słów. Apel by zainteresować się tym, jak dziś wygląda sytuacja młodego pokolenia, którym mało kto się interesuje, jego problemami i frustracjami. Z powodów demograficznych mało który z polityków przejmuje się najmłodszymi, wszak w grupie 60+ jest więcej wyborców. Łatwiej jest więc dać 13-tą emeryturę czy rentę wdowią niż zawalczyć chociażby o lepszy dostęp do opieki psychologicznej dla młodzieży. W efekcie frustracja będzie rosła, takich przypadków może być więcej. Chyba że ktoś poważnie zainteresuje się tym, co robią młodzi ludzie, jakie mają problemy i troski i z czego one wynikają. A przede wszystkim dobrze je zdiagnozuje, bo póki co ta wiedza jest bardzo skromna.