ประสิทธิ์ คณะราษฎร์ดวง🔮 ๒๔๖

รัฐสวัสดิการจริง คือรัฐที่ไม่แจกเงินสดพร่ำเพรื่อ แต่รัฐเอาภาษีไปสร้างของจำเป็นพื้นฐานให้ฟรีหรือถูกมาก สมมติสมชายมีรายได้น้อย แค่เดือนละ 10,000 บาท แต่ในระบบนี้: ลูกเรียนหนังสือ: เข้าโรงเรียนรัฐใกล้บ้านที่มีคุณภาพมาตรฐาน ฟรี (0 บาท) พ่อแม่ป่วยเป็นมะเร็ง: เข้าโรงพยาบาลรัฐ รักษาผ่าตัดและรับยา ฟรี (0 บาท) เดินทางไปทำงาน: นั่งรถเมล์/รถไฟของรัฐที่ควบคุมราคา เดือนละ 500 บาท ผลลัพธ์: เงิน 10,000 บาทของสมชาย แทบจะเก็บไว้ใช้ซื้อข้าวกินและใช้ชีวิตได้เต็มเม็ดเต็มหน่วย เพราะเรื่องใหญ่ ๆ ที่จะทำให้คนล้มละลาย (ป่วย/เรียน/เดินทาง) รัฐเอาออกจากตลาดไปดูแลให้หมดแล้ว โมเดล Negative Income Tax ของ Milton Friedman คือรัฐยุบบริการสาธารณะทิ้งให้เอกชนทำ แล้วโยนเงินสดก้อนเล็กๆ ให้คนไปซื้อเองในตลาด Friedman บอกว่าระบบที่ 1 ข้างบนน่ะ "ไร้ประสิทธิภาพ! รัฐไม่ควรทำโรงเรียน ไม่ควรทำโรงพยาบาล ไม่ควรอุดหนุนรถเมล์ ไม่ควรมีค่าแรงขั้นต่ำ ปล่อยให้เอกชนทำแข่งกันในตลาดเสรีให้หมด แล้วรัฐแค่จ่ายเงินชดเชย (Negative Income Tax) ให้คนจนเอาไปซื้อเองก็พอ! มาดูกันว่าพอทำตาม Friedman จะเกิดอะไรขึ้นกับสมชายครับ ขั้นที่ 1 รัฐคำนวณเงินช่วยเหลือ (Negative Income Tax) ให้สมชาย สมมติรัฐตั้งเกณฑ์ไว้ว่า คนจะอยู่รอดได้ต้องมีรายได้เดือนละ 10,000 บาท สมชายทำงานได้แค่เดือนละ 4,000 บาท (เพราะฟรีดแมนให้ยกเลิกค่าแรงขั้นต่ำ นายจ้างเลยกดค่าแรงได้เต็มที่) สมชายมีรายได้ต่ำกว่าเกณฑ์อยู่ 10,000−4,000=6,000 บาท แต่ฟรีดแมนบอกว่า "ห้ามจ่ายชดเชยให้ครบ 6,000 บาทนะ เดี๋ยวสมชายขี้เกียจทำงาน! ให้จ่ายชดเชยแค่ 50% ของส่วนต่างพอ" ดังนั้น รัฐจึงโอนเงินก้อนเล็กๆ (Negative Income Tax) ให้สมชาย = 3,000 บาท รวมแล้วเดือนนี้สมชายถือเงินสดในมือ 4,000+3,000= 7,000 บาท ขั้นที่ 2 รัฐบอกสมชายว่า "เอาเงิน 7,000 นี้ไปซื้อทุกอย่างในตลาดเสรีเอาเองนะ!" เมื่อรัฐยุบสวัสดิการสาธารณะทิ้ง และแปรรูปทุกอย่างให้เอกชนทำหากำไร สมชายต้องกำเงิน 7,000 บาท เดินออกไปเจอราคาในตลาดเสรี: 🚇 ค่ารถไฟฟ้าเอกชนไปทำงาน: ไม่มีรถเมล์รัฐอุดหนุนแล้ว ต้องจ่ายให้บริษัทสัมปทาน เดือนละ 2,500 บาท 🏫 ค่าเทอมลูก: โรงเรียนถูกแปรรูปเป็นเอกชน (หรือแจกคูปองแต่ไม่พอค่าธรรมเนียม) ต้องควักจ่ายเพิ่มเดือนละ 3,000 บาท 🏥 ค่ารักษาพ่อป่วย: ไม่มีบัตรทองหรือโรงพยาบาลรัฐฟรีแล้ว ต้องไปซื้อประกันสุขภาพเอกชน หรือจ่ายค่ายาให้ รพ.เอกชน เดือนละ 5,000 บาท ค่าใช้จ่ายพื้นฐานในตลาดเอกชนปาเข้าไป 10,500 บาท+ แต่สมชายมีเงินรวมเงินช่วยเหลือแล้วแค่ 7,000 บาท! ถ้ารัฐเป็นคนทำโรงพยาบาลเอง รัฐซื้อยารักษามะเร็งทีละ 10 ล้านเม็ด รัฐกดราคายาเหลือเม็ดละ 10 บาท ได้ แต่พอรัฐโยนเงิน 3,000 บาทให้สมชายเดินไปซื้อยาเองที่โรงพยาบาลเอกชน โรงพยาบาลเอกชนรู้ว่า "ถ้ามึงไม่ซื้อ พ่อมึงตาย" เอกชนเลยตั้งราคายาเม็ดละ 500 บาท! เงิน 3,000 บาทซื้อยาได้แค่ 6 เม็ดก็หมดเกลี้ยงแล้ว เงิน 3,000 บาทที่รัฐโยนให้สมชาย อยู่กับสมชายไม่ถึง 5 นาที ก็ต้องถูกจ่ายออกไปเป็นค่ารถไฟฟ้าเอกชน ค่าเทอมเอกชน ค่าไฟเอกชน เท่ากับว่ารัฐแกล้งทำเป็นช่วยคนจน แต่จริงๆ คือการเอาเงินภาษีไปอัดฉีดผ่านมือคนจน เพื่อส่งเข้ากระเป๋านายทุนที่ผูกขาดบริการพื้นฐาน มาถึงตรงนี้ สาวกตำรา Friedman ก็จะเถียงทันทีว่า: "อะโด่ววว ถ้าเอกชนขายยาแพงหรือค่ารถแพง เดี๋ยวกลไกตลาดเสรีก็ดึงรายใหม่เข้ามาเปิดแข่งตัดราคาให้ถูกลงเองสิ หรือถ้าสมชายโดนกดค่าแรง สมชายก็ลาออกมาทำธุรกิจแข่งในตลาดเสรีเลยดิ" เป็นแบบอุดมคติได้ก็ดีสิ แต่ในโลกความจริง มันเป็นแค่นิทานหลอกเด็กครับ เพราะทันทีที่นายทุนใหญ่ยึดครองตลาดได้ เขาก็จับมือกับรัฐสร้างกำแพงกันไม่ให้คนอื่นมาแข่งดักไว้ทุกทาง รถไฟฟ้า โรงไฟฟ้า พลังงาน หรือการสื่อสาร ไม่ใช่ใครมีฝีมือแล้วจะมาเปิดแข่งตัดราคาได้ เพราะรัฐเซ็นสัญญาสัมปทานผูกขาดล็อกไว้ให้นายทุนไม่กี่เจ้าไปยาวๆ 30-50 ปี ขึ้นราคาได้ตามสัญญาโดยไม่มีคู่แข่งหน้าไหนเข้ามาแทรกได้ พอสมชายทนเงินเดือน 4,000 ไม่ไหว กะว่าจะเลิกเป็นลูกจ้างแล้วเอาความรู้มาต้มเหล้าพื้นบ้านขายเอง ทำคราฟต์เบียร์ หรือทำสินค้าชุมชนขายแข่ง... รัฐกับนายทุนก็จับมือกันออกกฎหมายว่า "ใครจะทำขาย ต้องมีทุนจดทะเบียน 10 ล้านบาท! ต้องมีโรงงานผลิตขั้นต่ำวันละหมื่นลิตร!" เขียนมาการันตีเลยว่าสมชายจะไม่มีวันปีนขึ้นมาเป็นผู้ประกอบการแข่งกับเจ้าสัวได้ ต่อให้สมชายดิ้นรนทำของออกมาขายได้ ร้านค้าปลีกและห้างทั่วประเทศก็เป็นของนายทุนใหญ่ พอเห็นของสมชายขายดี ทุนใหญ่ก็ก๊อปปี้ไปทำเองในราคาต้นทุนที่ถูกกว่า แล้ววางขายทับที่สมชายจนเจ๊ง ต้องกลับไปเป็นลูกจ้างรับเงินเดือน 4,000 บาทเหมือนเดิม มองกลับมาที่เมืองไทยปัจจุบัน ภาพมันคุ้น ๆ ไหมครับ? นี่แหละครับคือสิ่งที่เกิดขึ้น รัฐไทยไม่ยอมเอางบไปทำรถเมล์ดี ๆ ราคาถูก ทำโรงเรียนรัฐให้ดีเท่ากัน หรือทำบำนาญถ้วนหน้า แต่รัฐไทยชอบแจก "บัตรคนจน 300 บาท / เงินดิจิทัล / เบี้ยคนชรา 600 บาท" (ซึ่งก็คือลูกหลานของแนวคิดโยนเงินก้อนเล็กๆ แบบฟรีดแมน) แล้วบอกให้ประชาชนเอาเงินไม่กี่ร้อยบาทนี้ ไปเผชิญหน้ากับค่ารถไฟฟ้าเที่ยวละ 45–60 บาท และค่าครองชีพในตลาดผูกขาดที่ถูกล็อกประตูปิดตายไม่ให้แข่งขันเอาเอง