พี่ชาวี

นากตัวนี้ไม่มีฝูง ดังนั้นคนดูแลคือฝูงของเขา เหมือนบัวน้อยกอริลล่าที่พาต้า เขาก็มองคนดูแลเป็นฝูงของตัวเองไปแล้ว พอนากโดนพรากไปจากฝูง เขาก็ร้องหาครอบครัวของเขา อยากกลับไปที่อยู่ที่เขาคุ้นเคย อาหารที่เคยได้กินเป็นหลักอย่างปลาก็ไม่มีเหมือนเดิม ต้องกินไก่ ที่หลบภัยก็ไม่มีให้ ต้องอยู่แบบโล่งๆซึ่งไม่ใช่วิสัยของนาก เขาไม่สบายใจ วันแรกๆยังกินได้ แต่ตอนหลังคงรู้ตัวแล้วว่าไม่มีทางกลับไปบ้านหรือไปหาฝูงได้อีก ครึ่งเดือนเท่านั้นก็ซึมจนตาย ทั้งคนรักสัตว์แบบไร้ความรู้ นักอนุรักษ์ที่มีแต่ใจ ไม่มีความรู้ ทั้งหน่วยงานรัฐ ไม่มีความคิดทั้งหมด ไม่เคยเข้าใจเรื่องสัตว์เลย คิดแต่ว่าจะทำตามหลักกฏหมายให้ถูกต้อง แต่หลักการที่ว่านั้นไม่นับการคำนึงถึงภาวะทางจิตใจของสัตว์ ความรู้สึกจริงๆของสัตว์ที่ถูกพรากจากฝูงหรือสังคมเดิมของเขา เมื่อผิดพลาดขึ้นมา ก็ไม่มีใครต้องรับผิดชอบ อินฟลูกับนักอนุรักษ์โยนให้รัฐ รัฐก็โยนว่าจำเป็นต้องทำตามกฏหมาย เดี๋ยวเรื่องแบบนี้ก็เกิดอีก จะไม่ใช่ตัวสุดท้าย