Porucznik Władysław Czarnecki o generale Władimirze Kappelu i jego słynnym Wielkim Syberyjskim Marszu Lodowym: „Odwrót kołczakowców przybierał coraz bardziej formę typowego, niezdyscyplinowanego odwrotu rozbitej armii. Wyjątkiem były oddziały generała lejtnanta Władimira Kappela. Ze względu na małą przepustowość magistrali transsyberyjskiej oraz ogromne korki Kappel zdecydował się na odwrót traktem drogowym. Był to słynny »lodowy pochód« jego wojsk od listopada 1919 roku na trasie od Omska do Czyty (ok. 1000 km), gdzie oddziały dotarły w lutym 1920 roku. Przekroczyły przy tym cztery pasma górskie i to okresami przy 40° mrozie. Sam Kappel zmarł 25 stycznia 1920 roku przed Irkuckiem, pisemnie przekazując dowództwo gen. Wojciechowskiemu. Wiedział bowiem dobrze, czym grozi nie wyznaczenie dowódcy. Były to zdyscyplinowane oddziały kozackie, jadące w szyku konnym. Widziałem taki ich przemarsz. Na czele oddziału jechał poczet sztandarowy z wielkim sztandarem. Na koniach wszyscy Kozacy w charakterystycznych czarnych pelerynach, nakrywających jeźdźca i konia. Pięknie wyglądali na tle białego śniegu. Jechali szwadronami, a raczej sotniami, robiąc wrażenie dobrego wojska. Inne jednostki cofały się na saniach i pieszo. Na saniach leżało w kożuchach dwóch, trzech żołnierzy, czasem i karabin maszynowy wieźli. Nie widziałem żadnej artylerii. Oddziały Kappela dlatego się tak wyróżniały, bo powstały z zaciągu ochotniczego. Byli to więc ludzie ideowi, walczący z bolszewizmem. Oddziały te formowały się na Powołżu (Kazań, Samara, Sybirsk, Ulianowsk). Cały czas walczyły tworząc Armię Zachodnią. Cofając się osłaniały ogromny bałagan kołczakowski, na równi z Polakami. Kappel bardzo cenił wojsko polskie, czemu dawał wyraz w swych rozkazach specjalnych”.

Atak Kozaków dońskich z okresu antybolszewickiego powstania wieszeńskiego w serialowej ekranizacji „Cichego Donu” (2006). Charge of the Don Cossacks during the anti-Bolshevik Vyoshenskaya Uprising in the TV series adaptation of “And Quiet Flows the Don” (2006).

Dokładnie 106 lat temu, 13 października 1920 roku podczas przeprawy przez Dniepr, w wyniku bolszewickiego ostrzału artyleryjskiego zginął generał Nikołaj Gawriłowicz Babijew – rosyjski oficer, dowódca elitarnego Korniłowskiego Pułku Konnego, uczestnik Wielkiej Wojny oraz jeden z najbardziej utalentowanych białogwardyjskich kawalerzystów na południu Rosji w czasie wojny domowej. Nikołaj Gawriłowicz Babijew urodził się 11 kwietnia 1887 roku w Warszawie, w rodzinie kozackiego oficera – generała Gawriiła Fiodorowicza Babijewa, który służył w Osobistym Konwoju Jego Cesarskiej Mości i niejednokrotnie pełnił ochronę samego cara Aleksandra III. Młody Kozak, po ukończeniu gimnazjum w Baku, postanowił pójść w ślady ojca i wstąpił do służby wojskowej. W 1908 roku ukończył Nikołajewską Szkołę Kawalerii, z której został wypuszczony w stopniu chorążego, a następnie oddelegowany do 1. Łabińskiego Pułku Kubańskiego Wojska Kozackiego, w szeregach którego brał udział w wyprawie perskiej, gdzie został ranny. W październiku 1912 roku, za wysługę lat, awansowano go na sotnika. Wraz z wybuchem Wielkiej Wojny wyruszył na Front Kaukaski jako dowódca 3. sotni 1. Łabińskiego Pułku Kozackiego. W czasie walk z Turkami wielokrotnie odznaczył się męstwem, za co został uhonorowany licznymi odznaczeniami, w tym Orderem św. Włodzimierza IV klasy. Dwukrotnie przedstawiono go również do odznaczenia Orderem św. Jerzego IV klasy. W lutym 1915 roku awansowano go na stopień podesauła, a w grudniu 1916 roku – esauła. Przed wybuchem rewolucji lutowej otrzymał awans na starszynę, a we wrześniu 1917 roku objął stanowisko dowódcy 1. Czarnomorskiego Pułku Kozackiego. Pułk ten był jednym z nielicznych w Kozackim Wojsku Kubańskim, który zachował zdolność bojową i nie uległ rewolucyjnemu rozkładowi. Po rewolucji październikowej i rozpoczęciu przez bolszewików demobilizacji „starej” armii rosyjskiej, wraz z pułkiem powrócił na Kubań. W styczniu 1918 roku wstąpił do oddziału pułkownika Kuzniecowa, jednak już w marcu, podczas walk z bolszewikami, został ciężko ranny i wraz z resztkami oddziału dostał się do niewoli. Uwolniły go dopiero latem 1918 roku oddziały „białych”. We wrześniu tego samego roku awansował na pułkownika, w październiku został dowódcą Korniłowskiego Pułku Konnego, a na początku listopada stanął na czele Kubańskiej Brygady Konnej. W czasie walk z bolszewikami osobiście dowodził atakami kawaleryjskimi, odnosząc wiele spektakularnych zwycięstw. Za swoje zasługi, w styczniu 1919 roku awansowano go na generała-majora, równocześnie mianując dowódcą 3. Dywizji Kozaków Kubańskich. W maju, podczas zaciętych walk o Carycyn okrzykniętym wówczas przez bolszewików dumnie mianem „Czerwonego Verdun”, został ciężko ranny. Odniesione obrażenia pozbawiły go władzy w prawej ręce, przez co musiał nauczyć się wszystkiego od nowa – tym razem lewą. W czerwcu awansowano go do stopnia generała-lejtnanta „za odwagę na polu bitwy”. W czasie odwrotu „białych” na Krym objął dowództwo 2. Dywizji Kozaków Kubańskich. W połowie lipca 1920 roku mianowano go dowódcą Korpusu Kawalerii, a podczas desantu kubańskiego dowodził 1. Dywizją Kozaków Kubańskich. Za te działania został odznaczony przez generała Wrangla Orderem Świętego Mikołaja Cudotwórcy. Jego ostatnim brawurowym wyczynem było zdobycie Nikopola. Dwa dni później, 13 października 1920 roku, zginął podczas przeprawy przez Dniepr w wyniku trafienia pociskiem artyleryjskim. Na jego cześć 1. Łabiński Pułk został przemianowany na 1. Łabiński Pułk im. generała Babijewa. Na emigracji jego imieniem nazwano także kubańską stanicę w Vineland w Stanach Zjednoczonych oraz chutory w Troyes i Juliénas we Francji.