Kişinin affetmesi, onunla yeniden eski bağları kuracağı anlamına gelmez. Sadece zihnini ona esir etmekten, ona dair kalbindeki tüm kötü hissiyatlardan özgürleşmesi demektir. Bu bile zor bir adımken bunu başarabilmiş, acıdan saçı ağarmış birine “aman ya büyütme boşver, şöyle davran, böyle konuş” denmez. Geçmediği yolun hakimiymiş gibi ahkam kesilmez.

Huzurlu geçen yıllar gibi hüzünlü yıllar da bitiverir. Her hal bir sonrakine bırakır yerini. Devran dönerken asıl mesele insanın akıbetinin nereye evriliyor oluşudur. Raydan mı çıkıyor insan yoksa istikamet üzere mi kalıyor, asıl mevzu burada kitleniyor.