เหมันต์ นักเขียน

เมื่อวานคุณเหมฝ่าฟันฝูงชนไปถ่ายรูปลูกๆ เรามาให้ค่ะ เราเลยแวะมาอวด จะว่าไปแล้วสิ่งสำคัญอย่างหนึ่งที่ทำให้นักเขียนอิสระอย่างเราอยู่รอดมาจนถึงทุกวันนี้ก็เพราะมิตรภาพดีๆ แบบนี้นี่แหละ ด้วยสายอาชีพที่ต้องก้มหน้าทำอยู่คนเดียวมันแทบจะทุกหน้าที่ ไหนจะการทำงานที่ต้องการความเป็นส่วนตัวและสมาธิสูงปรี๊ด วันๆ ไม่ค่อยได้สุงสิงกับใคร บางวันไม่ได้พูดออกเสียงกับใครเลยสักคน(สูงสุดที่ไม่ได้ออกเสียงและไม่ได้แชตกับใครเลยน่าจะราวๆ 5 วัน จนรู้สึกเฉา) ยิ่งเป็นนักเขียนที่รักสันโดษอย่างเรา โซเชียลก็ไม่ค่อยเข้า เราก็ยิ่งรู้สึกว่าการมีเพื่อนที่ดีในสายผลิตคือสิ่งสำคัญ เรารู้สึกโชคดีที่มีเพื่อนคอยให้คำแนะนำ ให้การช่วยเหลือ และแวะมาส่งกำลังให้กันตลอด ถ้าไม่มีเพื่อนบางทีเราอาจเลิกเป็นนักเขียนไปแล้วก็ได้ ใครจะรู้ แต่จะพูดว่าเราโชคดีเสียทีเดียวก็คงไม่ถูกต้องนัก เพราะก่อนที่เราจะได้รับมิตรภาพจากคนอื่น เราก็เคยหยิบยื่นมิตรภาพให้คนอื่นมาก่อนเหมือนกัน ซึ่งตอนนั้นเราไม่ได้ต้องการอะไรตอบแทนหรอก แค่รู้สึกว่าอาชีพนี้มันค่อนข้างจะโดดเดี่ยว อะไรช่วยเหลือกันได้ก็ช่วยเหลือกันไป น้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่าฉันใด สายผลิตก็ควรพึ่งพิงกันฉันนั้น อยากบอกนักเขียนที่เพิ่งเริ่มต้นเส้นทางว่า อย่ากลัวที่จะหยิบยื่นมิตรภาพให้กัน ถ้ายื่นไปแล้วเขาไม่รับก็รีบมูฟออน ขอบคุณคุณเหมไว้ตรงนี้อีกครั้ง และขอบคุณเพื่อนๆ สายผลิตทุกคนไว้ ณ ที่นี้ด้วย @Snow_Writer2