Tweede geworden met 10 centimeter afstand van de winnaar. Zo zuur. Ik had later moeten beginnen aan mijn sprint. Volgende keer beter.
5
Ik probeer een gesprek te voeren met Reilhan, maar hij doet net alsof hij mij niet hoort, en maakt een sprintje waardoor ik alleen ben.
Als je moet dalen, is het ergste dat je bevriest. Er is geen beweging meer in je lichaam, en je voelt je handen van het stuur gaan.
Mijn hoofd voelt tijdens een wedstrijd altijd als een monolithische kogel. Zó egaal, dat je niet eens zou kunnen zien dat hij draait.
Ik kan me nog goed de tijd herinneren dat ik mijn eerste racefiets kocht. Na mijn eerste toch met de polsen onder de kraan. #1972
