Somaliër slacht vrouw af. Voor Nieuwsuur een mooie gelegenheid om maar weer eens een progdrogpruttelende Halsemakloon uit de kaartenbak te toveren, zoals we dat gewend zijn. De relativering van de harde feiten en de complete minachting richting slachtoffers, nabestaanden én onze samenleving zijn niet te doen. Hoogleraar Marieke Liem komt ons vertellen dat iets meer dan de helft van de daders van vrouwenmoord een migratieachtergrond heeft. Een zeer forse oververtegenwoordiging dus. Maar voordat de kijker daar enige logische consequentie aan kan verbinden, begint het vertrouwde ideologische omkatten van de werkelijkheid. Het ligt volgens Liem natuurlijk allemaal niet aan migratie, maar aan psychische problemen. Maarrrr waarom hebben deze daders dan al die psychische problemen? Omdat ze migranten zijn: ze hebben trauma’s opgelopen, zijn gevlucht en kunnen in Nederland slachtoffer zijn geworden van racisme en discriminatie, aldus deze abjecte deug-duider op de typisch geaffecteerde linkstoon. Hier voltrekt zich dus voor onze ogen een even groteske als weerzinwekkende slachtofferomkering. De vrouw die is vermoord verdwijnt direct naar de achtergrond, terwijl de belangstelling verschuift naar de zogenaamde kWEtSbAaRHEiD van het barbarijbroedsel dat haar hier van het leven heeft beroofd. En dan de cijfers. Jan van de Beek wijst al jaren op de oververtegenwoordiging van bepaalde migrantengroepen in criminaliteitsstatistieken. Liem stelt echter dat de zelfstandige voorspellende waarde van de migratieachtergrond verdwijnt zodra zij corrigeert op onder meer inkomen, opleiding en ggz-contacten. Allemaal heel leuk en aardig, maar daarmee verdwijnt de feitelijke oververtegenwoordiging natuurlijk niet. Het benadrukken van allerlei randverschijnselen is het moedwillig wegdrogredeneren van een onwelgevallige keiharde waarheid. Nog kwalijker is de suggestie dat discriminatie in Nederland een rol zou spelen in de zogenaamde psychische problematiek van de standaard verwarde en onbegrepen derdewereldimport. Daarmee wordt zonder aangetoonde causale keten tussen discriminatie en femicide een voor links welgevallige verklaring in de discussie gemanoeuvreerd. Kennelijk moet zélfs bij het vermoorden van vrouwen door migranten het vermeende Nederlandse racisme nog even op de verdachtenbank worden gekwakt. Ons land, dat nieuwkomers opvangt, bescherming biedt en zorg beschikbaar stelt, krijgt zo via een omweg de schuld van bepaalde mindsets die tot geweld tegen vrouwen kunnen leiden. Het meest gestoorde aan dit hele perfide toneelstukje is de volstrekt asymmetrische verdeling van morele belangstelling. Voor de dader zijn er omstandigheden, kwetsbaarheden, trauma’s en eindeloze maatschappelijke verklaringen. Voor de gastvrije samenleving zijn er verwijten. En voor de vrouwen die het linkse importsyndroom met hun leven hebben betaald, resteert er een statistische voetnoot. Dat is het ziekelijke aan dit type progressieve slachtoffermoraal. Wie vrouwen werkelijk wil beschermen, onderzoekt iedere relevante risicofactor, inclusief herkomst, culturele opvattingen, psychische problemen én eerdere geweldsincidenten, zónder taboes en zónder politieke voorkeursuitkomsten. Maar bij Nieuwsuur lijkt het nog altijd belangrijker om de werkelijkheid tegen politiek onwelgevallige conclusies te beschermen dan vrouwen tegen hun moordenaars. Luister, kijk en huiver: