Kedo (@UstemSuheda) header
Kedo (@UstemSuheda) profile picture
Joined March 2015
Photo by Kedo (@UstemSuheda)Photo by Kedo (@UstemSuheda)Photo by Kedo (@UstemSuheda)Photo by Kedo (@UstemSuheda)Photo by Kedo (@UstemSuheda)Photo by Kedo (@UstemSuheda)Photo by Kedo (@UstemSuheda)Photo by Kedo (@UstemSuheda)Photo by Kedo (@UstemSuheda)Photo by Kedo (@UstemSuheda)
Beni isteyen yok muu?? Veteriner kontrolüm yapıldı, çok sağlıklıymışım. Koca kafa Bi Sarman olacakmışım büyüyünce.
11
459
16
1,436
17,186
Meşhur olucakmışım heyecandan kıpırdamadan bi de şu tarafa bakiim
11
289
Göslerim dolu bekliyorum böyle beni sevecek ailemi !♡🧿
1
20
479
Fotoğraf’daki Mandalinalarımız çok kıymetli cinslerdi özellikle “King” dediğimiz çekirdeğine rağmen insanların iç pazarda çok tercih ettiği çok tükettiği adı gibi king olan mandalinamız,yılbaşı soframızı ve uzun kış akşamlarının da vazgeçilmez en güzel meyvesiydi yine ihracata giden ve ciddi paralara satılan Fremont ve tüm olumsuzluklara rağmen memeli Minneola bile 50 cent’e kadar satılırdı hemen de direk ihracata giderdi. 2005 yılından itibaren Çiftçinin başına nerdeyse yaz günlerinde yetişen,erkenci adı altında sahte Mandalina cinslerini belâ ettiler.Eylül’de hasad ediliyor o dönem deli para ediyor diye Çiftçilerimizi kandırıp dağlara taşlara evlerin bahçesine milyonlarca adet erkenci adı altında Dobashi Beni,Okitsu Wase,Miho Wase,Early N / Early M,Klausellina, Marisol ve Primasol isimlerinde ki Mandalinaları ektirdiler.Bu cinslerin erken yetişmesinin hiç cazibesi olmadı zira kış meyvesi olan mandalina erken dönemde yetişen bahsi geçen bu mandalinaların hasat tarihlerinin Eylül sonu ve Ekim ayı olması nedeniyle yine aynı tarihlerde yaz meyvelerinin bolluğu Nar,Trabzon hurması, erik,üzüm kavun ve karpuzun bol miktarda satışta olması,tüketicinin henüz mandalina yemeye hazır olmadığı ve de ihracat’da yaşanan çok ciddi olumsuzluklar nedeniyle erkenci diye adlandırılan bu mandalinaların vaktinde satışının olmamasından dolayı ne yazık ki dalında kalmıştır Bir de yağmurlarla birlikte meyvelerin dalında kalamamasından dolayı rekor bir döküm olmuştur.Rekoltenin yüksekliği,ihracatın yapılamaması ne yazık ki erkenci mandalinaların dalında kalmasına yahutta 2-3 liraya satılmasıyla bu yılın erkenci mandalina dönemi büyük zararla kapanmıştır. Artık bu aylardan sonra Şubata kadar Nova,Robinson,WMurcot ve Tango cinslerinin kaderi Çiftçi tarafından merakla beklenmektedir.Dua edelim ki bu cinslerin ihracatı yapılabilsin.
14
21
3
179
8,848
Büyükada İskelesi sahil yolu çökmeden bir felaket yaşanmadan acil onarım, müdahale edilmeli, bu süreçte yaya trafiğine kapatılmalı @ibbhaberr @dunyamirasiada @adalarbld @adalardannet
99
Eskiden asit erken hasat bilmem ne mi vardı giderdi zeytin fabrikaya alırdın yağını bitti. Bı sürü iş çıkardılar başımıza diye homurdanarak zeytin topladım bugün. Dikili ovasında da yıkılıyor zeytin ağaçları🫒 Merak ettim baktım. Alıntı yaptim yazan kim bilmiyorum şöyle; 1980'lere kadar Akdeniz'de zeytinyağı mantığı şuydu: "Zeytin ağaçta iyice kararsın, olgunlaşsın, yere düşsün; bol bol yağ çıksın." Yağın tadından çok miktarı önemliydi. Ancak 1985 yılının Ocak ayında İtalya'nın Toskana bölgesinde tarihi bir don yaşandı. Milyonlarca zeytin ağacı kurudu. Ağaçlarını yeniden diken veya kurtarabilen Toskanalı üreticiler (başta Frescobaldi, Badia a Coltibuono gibi şarapçılıktan gelen köklü aileler): Yağ miktarında rekabet edemeyeceklerini anladılar. Şarapta yaptıklarını zeytinyağında yapmaya karar verdiler: "Az olsun, ama lüks ve premium olsun." 2. "Şarapçı" Kafası Zeytinyağına Girdi Toskanalı üreticiler zeytini kararmadan, henüz yeşilken (erken hasat) toplamaya başladılar. Yağ oranı düşüktü (daha az yağ çıkıyordu) ama çıkan yağın asit oranı çok düşüktü (Serbest Yağ Asitliği %0.2 - 0.3 seviyelerinde). Meyvemsi, genzi yakan, acımsı ve yüksek antioksidanlı (polifenol) bir tat elde ettiler. Bunu tıpkı vintage şaraplar gibi özel tasarlanmış koyu cam şişelere koyup yüksek fiyatlarla "Gurme / Lüks Zeytinyağı" olarak satmaya başladılar. 3. Amerika ve "Foodie" Çılgınlığı (1990'lar) İtalyanlar bu yeni İtalyan zeytinyağı kültürünü ABD'ye ihraç etti. California'daki aşçılar, gurmeler ve yemek yazarları bu "yeşil, geniz yakan, düşük asitli" yağa bayıldı. Ardından Uluslararası Zeytinyağı Konseyi (IOC) ve tadım uzmanları, zeytinyağındaki acılık ve yakıcılığın bir kusur değil, aksine sağlık ve tazelik göstergesi (polifenol) olduğunu standartlaştırdı. 4. Türkiye'ye Gelişi: Edremit ve Ayvalık Dönüşümü (2000'ler) Türkiye'de geleneksel olarak yağlık zeytinler iyice olgunlaşınca (siyahlaşınca) toplanır, dip zeytinleri de karıştırılırdı. 2000'li yılların başından itibaren: İtalya ve Yunanistan'daki gelişmeleri takip eden, yurt dışı eğitimi almış veya sektöre sonradan giren yeni nesil Türk üreticiler/butik markalar İtalya modelini Türkiye'ye getirdi. İtalyanların şarap pazarlama stratejisini zeytinyağına uyarlaması ve bunu küresel bir "lüks ve sağlık" trendine dönüştürmesidir. Bugün market rafında taze çimen kokan, boğazı yakan, düşük asitli o pahalı yeşil şişeleri görüyorsak sebebi 1985'te Toskana'da donan o ağaçlardır!
73
214
12
1,648
86,470
Girit’te “rakı” denince aklına 'Uzo' ya da 'Yeni Rakı gelmesin. Oradaki 'rakı' yani tsikoudia (çikudya), anasonsuz. Şarap yapıldıktan sonra kalan kabuk, çekirdek ve posadan damıtılıyor. Tadı anasonlu değil. Burnuna ilk gelen şey üzümün kokusu. İyi olanı içimi sert ama boğazı yakmaz; yeni ezilmiş üzüm gibi kokar. Kötüsüyse yakar, ağır kokar. Hatta “kazan” kokar. Suya karışınca da beyazlamıyor. Yani Türk rakısının kardeşi değil; daha çok anasonsuz tsipouro ya da İtalyanların grappası gibi yani kuzen sayılır. Videoda görüldüğü gibi Ekim-Kasım’da posa bakır kazana konuyor, odun ateşi yakılıyor, kapağı kapatılıyor. İlk damlalara “protoraki” deniliyor. Tabii ki içilmiyor. Zaten o kadar sert ki eskiden göğüs ovması ve soğuk ilacıymış. Asıl içilen, ortadaki “kalp” kısmı. sona kalan bölüm de içilmiyor buradaki gibi... Kazanın başı sessiz olmuyor. Komşu geliyor, et kızarıyor, 'lyra' yani 'Girit kemanesi'çalıyor, ilk damlalar oracıkta tadılıyor. Buna 'rakokazano' diyorlar. Girit’te bu içki düğünlük, bayramlık değil. Eve biri girince hemen çıkarılıyor. Evlerde hiç bulunmaması bile uğursuzluk sayılıyor. 1920’lerde Giritli başbakan Venizelos, köylünün evde rakı damıtmasına izin verdi. Bugün de çoğu köyde 1-2 kazan var; yapım lisansı babadan oğula geçiyor. Yani hem şaraptan artan posa ziyan olmuyor, hem de eve gelen misafirlerle keyifle paylaşılan bir ürün ortaya çıkıyor. Market şişesi Girit’te 500 ml aşağı yukarı 13–20 euro. Ev yapımı olan çoğu zaman şişelenmiyor, ancak eşe dosta hediye ediliyor. #Girit #Tsikoudia #Rakı #Yemek
26
50
5
487
112,693
Zeynel Abidin Cümbüş Üsküplü. İcat ettiği enstrümana ‘cümbüş’ adını veriyor, Atatürk aletin sesini çok beğeniyor ve Zeynel Abidin’in soyadının Cümbüş olmasını istiyor. Fakat bahtsız bir enstrüman, bir türlü hakettiği şöhreti yakalayamıyor. Alete hem udun perde düzenini ekliyor hem de Afrika banjosundan esinleniyor. Nasıl yüksek bir rezonans elde ediyor bu sebeple. Yine bu sebeple enstrüman ancsk düğün, eğlence, meyhane, Roman müzisyenliğiyle özdeşleşiyor. Klasik Türk musikisinin kurumsal çevreleri kibirlidir malum; bu sebeple ud ve tanburun sahip olduğu tarihsel, estetik itibarı da kazanamıyor. Konservatuvar geleneğine de yerleşmiyor haliyle. E tek gideri olan yüksek ses de mikrofondur ses sistemidir çıkınca iyice gözden çıkarılıyor. Fakat sonra ne oluyor?
6
16
1
198
39,127
Ülkemizde seslendirme sanatı denilince ilk akla gelen isimlerden biri olan Sungun Babacan, mesleğinin inceliklerini anlatıyor. 🎙️
12
2
99
18,582
Takıcıların ve kuyumcuların bilmenizi asla istemediği o sihirli düğüm…
94
2,572
54
14,517
2,054,861
Dünyanın en güzel bestelerinden biri. Şostakoviç waltz no.2
4
82
7
773
28,115
Antalya”nın Konya sınırındaki minik ilçesi İbradı”dan yükselen muhteşem bir kadın dansı sizlerle. Müzik, hepimizin ortak paydası.
18
50
1
888
64,523
Bedri Rahmi Eyüboğlu eserleri, Anadolu'nun Neolitik Dönem'den itibaren süzülen kültürünü gösterir.
7
127
10
1,359
140,581
Kadir İnanır'ın Rumluğu Türkiye sinemasının devlerinden birini bugün uğurluyoruz. Bu dünyadan bir Kadir İnanır geçti. Filmlerinde işçilerin, ezilenlerin ve halkların yanında duran bir sanatçıydı. Kürt halkının taleplerine destek vermekten de geri durmadı. Ancak geriye şu soru kaldı: Kadir İnanır kimdi? Ordu'nun Fatsa ilçesinde doğmuştu; ailesi ise Trabzon'un Sürmene ilçesindendi. Ne kendisinden ne de ailesinden bugüne kadar Rum kökenine ilişkin bize yansıyan açık bir beyan duymadık. Hayat arkadaşı Jülide Kural ise cenaze töreninde şu ifadeleri kullandı: "O aslında halktır, Anadolu'dur ve bütün halkların dostudur. O yüzden Rum'dur, Türk'tür, Çerkes'tir, Ermeni'dir, Boşnak'tır, Arap'tır ve tabii Kürt'tür." Bir tiyatrocu olan Jülide Kural'ın özellikle "Rum" ifadesini ilk sıraya yerleştirmesi ve oraya özel vurgu yapması, metin okuma geleneğine aşina olanlar açısından çeşitli yorumlara açık bir tercih olarak görülebilir. Ben de bu tercihin, Kadir İnanır'ın Rum kökenine işaret eden bilinçli bir vurgu olabileceğini düşünüyorum. Kadir İnanır'ın, yaşamı boyunca bize bir Rum olarak görünmemesi, Rumca konuşmaması ya da bu kimliğini kamusal alanda ifade etmemesi ise üzerinde düşünülmesi gereken başka bir meseledir. Çünkü yıllarca insanların ana dillerini kamusal alanda kullanmalarını yasaklayan ya da baskı altına alan devlet politikaları, birçok insanı kendi diliyle ve kimliğiyle arasına mesafe koymaya zorladı. Eğer gerçekten böyle bir geçmiş söz konusuysa, bunu ancak cenaze törenindeki bir konuşmadan hareketle tartışıyor olmamız bile başlı başına düşündürücüdür. Bizim için Kadir İnanır'ın Rum, Ermeni, Türk, Kürt ya da Çerkes olması hiçbir zaman onu sevmemizin ölçütü olmadı. Ancak insanların kendi kimliklerini ve ana dillerini özgürce ifade edebilecekleri bir toplumu kuramamış olmamız, ortak eksikliktir. Herkesin kendi özgül kimliğiyle var olabildiği ve bunu özgürce ifade edebildiği bir toplumdan hâlâ uzağız ve böylesi toplum ve onun devrimini Kadir İnanır'a borçluyuz.
140
30
18
460
155,417
Sıkıcı botanik terimlerini bir kenara bırakıp Doğu Anadolu’nun sert rüzgarlı steplerine, Kafkasya’nın yalçın dağlarına gidelim. Karşımızda, bitkiler dünyasının en mağrur, en dramatik karakterlerinden biri var: Halk arasında “Kurt Kulağı” diye bilinen, bilim dünyasının ise Iris iberica adını verdiği gizemli bir süsen. Gelin bu sıra dışı çiçeğin doğadaki hayatta kalma mücadelesine yakından bakalım. Doğu Anadolu’nun, Ermenistan’ın ya da Kuzeybatı İran’ın 1100 ile 2250 metre arasındaki o yüksek, kayalık ve kurak yamaçlarında yürürken birden karşınıza çıkıverir. Boyu öyle çok uzun değildir; topu topu 13 ila 30 santimetre arasında değişen minyon bir gövdesi vardır. Ama boyunun kısalığına aldanmayın, çünkü tepesinde taşıdığı o tek çiçek, bitkinin kendisine oranla o kadar devasa ve gösterişlidir ki, yanından geçen birinin onu fark etmemesi imkansızdır. Bu bitki tam bir kuraklık ustasıdır. Toprağın altında, yayılmayı sevmeyen, kendi halinde ama oldukça etli ve kalın bir rizom (kök sapı) saklar. Toprağın üstünde ise yukarı uzanan 4 ila 6 tane yaprağı vardır. Bu yapraklar düz değildir; bir samuray kılıcı ya da bir hilal gibi orak şeklinde içe doğru kıvrılırlar. Renkleri ise güneş ışınlarını yansıtıp su kaybetmesini önlemek için grimsi-yeşil bir örtüyle kaplıdır. Eğer mikroskopla yaprağına ve köküne baksaydık, hücrelerinin kuraklığa dayanmak için adeta bir zırh gibi “U” şeklinde kalınlaştığını ve su kaçışını engelleyen minik tüylerle (papiller) kaplandığını görürdük. Yani bitki, o sert dağ iklimine tam teçhizatlı bir şekilde uyum sağlamıştır. Gelelim Mayıs ve Haziran aylarında açan o büyüleyici çiçeğine. Tasarımı tam bir tezatlar kraliçesidir. Gökyüzüne Bakan Kubbe (İç Yapraklar): Çiçeğin üst kısmındaki üç yaprak, 4.5 ila 11 santimetre boyutlarındadır. Saf beyaz, krem ya da çok açık leylak rengindedir. Adeta bir tül gibi narin ve temiz görünür. Yeryüzüne Bakan Pelerin (Dış Yapraklar): Alt kısımdaki üç yaprak ise aşağı doğru sarkar ve üsttekilerin aksine inanılmaz karanlık bir dramaya sahiptir. Beyaz veya sarımsı bir zemin üzerine, bir sanatçının fırçasından çıkmış gibi yoğun koyu mor, bordo ve kahverengi damarlarla nakış gibi işlenmiştir. Dış yaprakların tam merkezinde, siyah kadar koyu mor, kadifemsi dokuda dairesel bir “sinyal lekesi” bulunur. Bu leke, doğadaki tozlaştırıcı arılara ve böceklere “Hey, buraya kon, burada ödül var!” diyen bir iniş pistidir. Hemen bu lekenin üzerinde ise morumsu-kahverengi tüylerden oluşan, botanikçilerin “sakal” (beard) dediği tüylü bir şerit uzanır. İşte bu tüyler yüzünden bitki, uzak doğudaki akrabalarıyla birlikte Oncocyclus (Sakalcıklı) süsenler ailesinde yer alır. Genetik yapısı ise 2n = 20 kromozomludur; yani doğadaki diğer yakın süsen türleriyle flört etmeye (melezleşmeye) oldukça müsaittir. Bu asil çiçeğin doğada iki farklı yüzüyle karşılaşabiliriz. 1. subsp. elegantissima: Türkiye’de daha çok görürsün. Adı üstünde “en zarif” olanıdır. Üst yaprakları temiz, desensiz bir beyazdır; alt yaprakları ise krem rengi üzerine incecik mor damarlarla süslüdür. 2. subsp. lycotis: İşte “Kurt Kulağı” isminin hakkını tam veren form budur! Çiçek o kadar yoğun, o kadar koyu kahverengi ve siyahımsı damarlarla kaplıdır ki, uzaktan baktığında gerçekten dağda saklanan bir kurdun kulağını andırır. Iris iberica, kışın dondurucu soğuklarına göğüs geren, yazın ise kupkuru toprakta adeta uykuya yatan (yaz uykusu) gururlu bir bitkidir. Ancak onun bu güzelliği, en büyük düşmanını da yaratmıştır: İnsanlar. Doğadan kaçak olarak sökülmesi ve yaşam alanlarının bozulması yüzünden şu an Kafkasya ülkelerinde ve uluslararası listelerde nesli tehlike altındaki türler arasında (Red Data Book) kırmızı alarm veriyor. Onlar, seralarda veya ev saksılarında değil, ait oldukları o sert ve özgür dağ yamaçlarında güzel.
6
42
3
305
11,893
Keneler hakkında…
69
247
6
2,799
104,415
Bence şöyle demeli; ‘Adem harikalar diyarında’ Sabah Eskikaraağaç’ta karşılaştığım ana bakın. #DoğayaKanatAçtık #YarenLeylek
16
59
13
997
20,561
İyi akşamlar. Rahmetli Müzeyyen Senar’ın kızına bu ismi seçmesinde, seslendirdiği ve çok sevdiği bu Muğla türküsünün etkili olduğu biliniyor. Feraye 🩵
12
31
1
499
15,299
MARMARA'DA NELER OLUYOR? Son haftalarda Marmara'da farklı bölgeler farklı renklerde deniz görüyoruz. Boğazda turkuaz, Bandırma'da koyu lacivert, Gemlik'te pas rengi gibi... Telaşla soruyoruz: Müsilaj mı? Cevap: Hayır! "Oh çok şükür" deyip geçiyoruz. Rahatlayıp günlük hayatımıza dönüyoruz. Sanki Marmara'nın tek sorunu müsilajmış gibi... Oysa denizdeki her değişim bir mesaj. İklim değişiyor ve deniz suyu sıcaklıkları artıyor. Bunu kontrol edemiyoruz. Marmara Denizi, Akdeniz ve Karadeniz arasında bir geçiş denizi. Bunu da kontrol edemiyoruz. Marmara'nın çevresine kümelenmiş resmi rakamlara göre 23 milyon nüfus var ve bunların evsel atıklarının ancak yarısını arıtıyoruz. Türkiye endüstrisinin %60'ı bu bölgede ve sanayi atıklarının ancak %30'unu arıtıyoruz. Tarım zehirleri ve diğer atıklar da cabası. Gemlik Körfezi görüntüsü 2 Haziran 2026 Salı gününe ait. Görüntüde deniz içinde yeşilin farklı tonlardında yayılım var. Bir de çizgi gibi oluşumlar mevcut. Yeşilin farklı tonlarındaki deniz içinde gördüğümüz yayılım kirlilik ve sıcaklık etkisiyle aşırı artan algler. Çizgi gibi oluşumlar ise bunların yüzeyde birikimini temsil ediyor. Körfez çevresindeki yerel gazatelere bakarsanız kıyılardaki tarhana çorbası kıvamındaki görüntüler var bol bol. Yetkililere sorarsanız "her şey normal", "analiz için örnek alındı, kontrole gönderildi". Biraz daha üstelerseniz boyunuz kadar yazışma ve denetim dosyasını koyuyorlar önünüze. Herkes çok çalışıyor, herkes işini mükemmel yapıyor! Ben denize bakıyorum. Başkalarını bilmem ama deniz yalan söylemiyor. Görüntünün sol alt köşesinden denize uzanan küçük çizgi Nilüfer Çayı-Susurluk Çayı-Çapraz Çay ve daha birçok akarsuyun birleşerek Karacabey Longozu'ndan denize karıştığı yer. Çayın karıştığı yerden yeşil rengi takip edin. Gemlik Körfezi'ne doğru kıyıdan ilerlediğini göreceksiniz. Körfez çevresindeki akarsu girişlerine dikkat edin. Renklenmenin nasıl artığını göreceksiniz. Sonuç Arıtmadan denize boca ettiğimiz evsel, endüstriyel, tarımsal atıklar körfezi boğmak üzere! Zehir kanalına döndürdüğümüz akarsularla denize giden atıklar Gemlik Körfezi'ne geri dönüp birikiyor! Yani bizim atıklarımız bize geri dönüyor! Su sıcaklığı arttığı ve deniz şartları da durağan olduğunda aşırı alg artışıyla karşılaşıyoruz. Denizdeki bu alg artışı doğal değil. Tamamen bizim eserimiz. Marmara'yı sihirbaz zannetmemizden, atık çukuru olarak kullanmamızdan kaynaklanıyor. 5 Haziran Dünya Çevre Günü arefesindeyiz. Lütfen birbirimizi kandırmaktan vazgeçelim. Suçu, sorumluluğu bimbirimize atarak Marmara'yı temizleyemeyeceğimizi sanırım artık anladık. Şu anda müsilaj yok ama kirliliği önlemediğimiz sürece müsilaj mutlaka geri dönecektir. Marmara'nın tek sorunu müsilaj değil. Denizdeki kirliliği önlemek yerel ve merkezi yönetimlerin işi. Benim veya vatandaşın işi değil. Akademi bilimsel olarak, vatandaş atığını azaltarak bu sürece katkı sağlar. Tekrar ediyorum arıtma tesisi yapmadan, fabrikaların zehirlerini denetlemeden, vatandaşın bilinç düzeyini yükseltmeden başarılı olamayız. 2026 Dünya Çevre Günü'nü milat kabul edelim. Lütfen Marmara ile ilişkimizi değiştirmeki için adım atalım.
32
323
23
925
127,140