از دو پاکت سیگارِ نیمهتمام، چهار نخ کنار گذاشتم؛ هر بار میرم سراغشون، به خودم میگم: بذار با هم بکشیم. چند ماهه این قرار رو عقب انداختم؛ مگه دوست داشتن همین نیست؟
92
775
«خونه» گفتن به این چهاردیواری هنوز برام سخته. میپرسی کجام؟ اسم ساختمون رو میگم، نه خونه؛ چون خونه دیوار و سقف نیست، گرهخوردن صداها و نفسهاست، عطر قهوهی صبح و ردِ زندگی روی وسایل.
یه روتین تکراری با جادوی جزئیات معمولی.
آدم در این سنوسال نباید سراغ کشوهای قدیمی برود، بعضی چیزها را که بیرون میکشی دیگر نمیدانی کجا باید دفنشان کنی.
اداره، اول صبح:
نگهبان اسپند دود کرده و بعدش عطر مشهد زده؛ انگار قراره با معجزهی دود و عطر، تعفن اوضاع رو قابل تحمل کنه!
93
929
اینروزها به نامهی ویتا سکویل وست به ویرجینیا وولف در ۲۱ ژانویهی ۱۹۲۶ فکر میکنم؛ آنجا که مینویسد:
«به چیزی تقلیل یافتهام که فقط ویرجینیا را میخواهد. به سادهترین، نومیدانهترین و انسانیترین شکل ممکن، دلم برایت تنگ شده است.»





