Sırbistan'da öğrenciler doğrudan demokrasi yöntemini seçim siyasetine taşıdılar. Liderlere dayalı, yukarıdan aşağıya bir örgütlenme yerine, herkesin söz alabildiği öğrenci genel kurulları (plenum) oluşturdular. Kararlar tartışılarak, mümkün olduğunca uzlaşmayla alındı. Bu yöntemi üniversitelerin dışına da taşıdılar. Mahallelerde, kentlerde ve köylerde yurttaş meclisleri (zborovi) kuruldu. İnsanlar kendi sorunlarını tartışmak, çözüm önermek ve birlikte karar almak için toplandı. 250 kişilik milletvekili aday listesini de şöyle oluşturdular: 1- Önce 250 adaylık kontenjanı, öğrenci sayılarına göre altı üniversite kenti arasında paylaştırdılar. Belgrad'ın listeye hâkim olmaması için diğer kentlerin de üst sıralarda temsil edilmesini sağladılar. Ardından her kentin kontenjanını fakülteler arasında dağıttılar. 2- Ülke genelinde 80'den fazla fakültede öğrenci genel kurulları toplandı. Öğrenciler kendileri aday olmadı ama her biri aday önerebildi ve neden o kişiyi önerdiğini açıkladı. İsimler tartışıldı, önce uzlaşma arandı, gerektiğinde oylama yapıldı. 3- Mevcut siyasi kadrolara kapıyı kapattılar. İktidar partilerinin mevcut ve eski üyelerini, iktidar adına görev yapmış siyasetçileri ve bürokratları, muhalefet partilerinin üst düzey yöneticilerini aday göstermediler. Böylece hem iktidardan hem de yerleşik muhalefetten bağımsız bir liste oluşturdular. 4- Fakülteler birbirlerinin adaylarını da denetledi. Önerilen bütün isimler ortak bir listede toplandı ve tüm fakültelerin incelemesine açıldı. İtirazlar öğrenci kurullarında tartışıldı. Adayın elenmesi için kurulların yarısından fazlasının veto etmesi gerekiyordu. Tek bir fakültenin itirazı yeterli değildi. 5- Elenen veya çekilen adayların yerine yedekler getirildi. Böylece profesörlerin, doktorların, bilim insanlarının, işçilerin, sanatçıların ve aktivistlerin yer aldığı 250 kişilik liste ortaya çıktı.