Zehra Taşkesenlioğlu 🇹🇷

Amerika'da nasıl büyük siyasi dönüşüm yaşandığından bihaber yapılan ara seçim yorumları çok tuhaf. "Sistemin adamı hepsi ağbii, herkes aynı" "Amerikan seçmeni Filistin'i umursamaz" "Solcular solcu değil; Müslümanlar Müslüman değil" Abdul El Sayed'i 8 senedir takip ediyorum. Sadece onun hikayesi bile yaşanan dönüşümün özeti. 2018'deki başarısız bir valilik kampanyasının ardından sol ve sosyalistlerle iç içe kendi hareketini kurdu, sahadan inmedi. Kendisini geniş kitlelere tanıtan an Gazze soykırımı oldu. Michigan'daki Müslüman azınlık ile solcuların geniş eylemleri, toplantıları sürecinde El Sayed parladı. Gazze'yi iyi bilen, iki tarafa da yakın biri olarak bir ivme yakaladı. Ve Michigan senatörlük önseçimlerinde İsrail lobisinin harcadığı milyonlarca dolara, İsrailci Demokratların Haley Stevens ısrarına rağmen inanılmaz bir önseçim zaferi elde etti. Sanders'tan Hasan Abi'ye tüm sol kanat seferber oldu. Gazze soykırımına duyulan öfke ekonomik sıkıntılarla birleşince işler değişti. Tıpkı Zohran'da olduğu gibi. Tıpkı Demokratik Sosyalist Parti mensubu birçok Demokrat vekilin "bomba değil bebekler" diyerek İsrail'e yardımların kesilip bu paranın sosyal yardımlara aktarılmasını savunduğu gibi. Gündelik yaşamla dış politika birleştirildi. Müslümanlarla solcuların işbirliği aslında yepyeni dinamik bir ideolojik hat oluşturdu. Gazze soykırımı, solun fikirlerine duygusal ve ahlaki bir duruş kattı. Bu çok önemli bir eşik. Birçok yeni üye kazandı sosyalistler. Abdul El-Sayed ve diğer solcu adayların yıktığı duvarlar çok büyük. Hayatı boyunca 1000 kişiyi bir araya getirip de 1 ay boyunca bırak seçime girmeyi aynı çatı altında tutmayı başaramamışların böylesine uzun soluklu bir mücadeleyi inşa eden siyasi kavgayı küçümsemesi acayip. Yada kendisine benzeyenin yaptığı en ufak hatayı bile eleştirmekten acizlerin en ufak fikri olmadıkları kişilerin "Müslümanlığını" sorgulaması da acayip. Fakat anlaşılabilir. Belediye konferanslarında okunan şiirler, uzun uzun metinler, kendi kendimize yaptığımız konuşmalar değil; Amerikan Senatosu'nda yapılacak ilk Gazze konuşmaları, Kongre'de kefiye takanların sayısının artması Gazze'ye en çok katkıyı sunacak. Bunu fark etmek acı. İnkar etmek en kolayı. Bugün Gazze için, insanlık için yazılan en iyi konuşmalar, Türkçe, Arapça, Urduca değil. İngilizce, Fransızca. Yepyeni bir insanlık hareketi yükseliyor. Batı'ya inat, Batılı elitlere, İsrailci Demokrat/Cumhuriyetçi fark etmez her türlü müesses nizam figüre karşı. Hem de Batı'nın tam kalbinden. İsterseniz küçümseyin, isterseniz yok sayın, isterseniz gözünüzü çevirin. Çözüm bu ittifakta sanki. Sanırım son 3 senedir durmadan bu değişimden bahsediyorum. Her seferinde çok daha fazla örnek, insan çıkıyor. Yaz yaz bitmiyor. New York oldu, "orası metropol" dendi / Sayed oldu "solcu da Müslüman da değil" dendi- Colorado Filistin aktivisti sadece Gazze diyerek 30 yaşında meclise giriyor, ilk kez sosyalistler 10-15 rakamlarına ulaşıyor. İsrail'i savunan ne kadar Demokrat varsa çatır çatır önseçim kaybediyor. Yine de 10-20 senelik Amerika okumaları. Ne diyim. gözünüzün önünde yaşanan değişimi görmemek ya bilgisizlikten ya da insanın kendi yetersizliklerini kendisine durmadan hatırlatan birilerini görünce duyduğu öfkeli kindarlıktan. sonuçta kendisine benzemeyenin derdini dert edinmek ve mahalle duvarlarını aşıp uzun soluklu bir mücadele vermek zor iş. Amerika'da Müslümanlar ve solcular bunu başarıyor işte. Sosyalistler bunu yapıyor. Yapmaya da devam edecek.