Öğle yemeği için buluştuğum arkadaşım, yanına 7 yaşındaki oğlunu da getirmişti.
Birlikte bir restorana gittik. Masaya oturduğumuzda çocuğunu gördüm. Önceden haber vermemişti.
Garson siparişleri almak için geldi. Ben çorba ve tost söyledim. Arkadaşım kendine köfte menü, oğluna hamburger, patates ve içecek sipariş etti.
Yemekten sonra garson hesabı getirdi. Toplam 3.600 liraydı. Arkadaşım cüzdanından 1.500 lira çıkarıp masaya bıraktı. Sonra bana dönüp gülümsedi:
“Kalanı paylaşırız, değil mi?”
Ne demek istediğini anlayınca şaşırdım.+++
“Benim yediklerim 500 lira tutuyor. Neden hesabı eşit bölüşüyoruz?” dedim.
Arkadaşım gülerek cevap verdi:
“Ne olacak, beraber oturduk. Bir öğle yemeğinin hesabını mı yapacağız?”
Oğlunun siparişlerini hatırlatınca omuz silkti.
“Çocuğun hesabını mı ayıracağız şimdi?”
Arkada bekleyenler vardı. Tartışmayı uzatmak istemedim ve kalan parayı ödedim.
Dışarı çıktığımızda hiçbir şey olmamış gibi kahve içmeyi teklif etti. Kabul etmedim.
Çocuğunu getirmesine değil, kendi ve oğlunun siparişlerinin parasını da bana ödetmeye çalışmasına sinirlenmiştim. Üstelik itiraz edince beni cimri gibi göstermişti.
O günden sonra onunla bir daha dışarıda yemek yememeye karar verdim.
Bir veteriner kliniğinde önümdeki kadın, görevliye köpeğinin son günlerde yemek yemediğini anlatıyordu.
“Eskiden mama kabını koyar koymaz bitirirdi. Şimdi koklayıp gidiyor. Bir de sürekli kapının önünde bekliyor.”
Veteriner köpeğin kayıtlarını kontrol etti.
“Evde son zamanlarda bir değişiklik oldu mu?”
Kadın biraz düşündü.
“Eşim şehir dışında çalışmaya başladı. Yaklaşık bir aydır evde yok.”
Veteriner birkaç soru daha sordu. Kadın cevap verirken telefonuna bir görüntülü arama geldi. Arayan eşiydi.
Telefonu açıp köpeği gösterdi.
“Bak, yine yemek yemedi. Sen gittikten sonra böyle oldu.”
Eşi ekrana bakıp bir süre sustu. Sonra kadına beklemediği bir şey söyledi. +++
“Ben gitmeden önce de böyle değildi. Ama sana söylemediğim bir şey var.”
Kadın şaşkınlıkla sordu:
“Ne oldu?”
Eşi, köpeğin kendisiyle ilgili bir alışkanlığından bahsetmeye başladı.
“Her sabah işe gitmeden önce onunla yürüyüşe çıkıyordum. Sen uyurken de mama kabını ben hazırlıyordum. Galiba şimdi o saatlerde beni bekliyor.”
Veteriner konuşmayı duyunca kadına köpeğin günlük düzenini değiştirmemesini, yürüyüş saatlerini korumasını önerdi.
Kadın telefonu kapattıktan sonra köpeğinin başını okşadı.
“Demek beni değil, sabah yürüyüşlerini özlüyorsun.”
Veteriner gülümsedi.
Kadın da köpeğini kucağına alıp kliniğin kapısına yöneldi.
Bir okulun veli toplantısında önümde oturan kadın, öğretmene oğlunun notlarıyla ilgili itiraz ediyordu.
“Evde her gün ders çalışıyor. Denemelerde de iyi sonuçlar alıyor. Ama sınav notları sürekli düşük geliyor.”
Öğretmen defterini açıp birkaç sınav kâğıdını gösterdi.
“Derslerde başarılı ama sınavlarda soruları yarım bırakıyor. Özellikle son bölümlere hiç dokunmamış.”
Kadın şaşkınlıkla sordu:
“Peki neden böyle yapıyor?”
Öğretmen bir süre düşündü.
“Ben de kendisiyle konuştum. Ama bana söylediği şey biraz farklıydı.” +++
Kadın oğlunun neden böyle davrandığını öğrenmek için öğretmenden ayrıntılı bilgi istedi.
Öğretmen, çocuğun sınavlarda son soruları bilerek boş bıraktığını, ancak bunu arkadaşlarına anlatmadığını söyledi.
Kadın eve gidince oğluyla konuştu.
“Öğretmenin sınavları yarım bıraktığını söyledi. Bunun özel bir sebebi mi var?”
Çocuk önce sustu, sonra cevap verdi:
“Anne, sınavı erken bitirince herkes benden cevapları istiyor. Vermeyince de benimle konuşmuyorlar. Ben de son soruları boş bırakıyorum ki benden yardım istemesinler.”
Kadın oğluna kızmadı. Ertesi gün öğretmeni arayıp durumu anlattı.
Çocuğun notlarından önce neden böyle davrandığını anlamanın daha önemli olduğunu düşünüyordu.
Dişimin üzerinde böyle bir siyah nokta oluştu. Hiç ağrım yok ama görüntüsü beni düşündürüyor. Sizce endişelenmeli miyim?
Hastanede sıra beklerken yanımdaki kadın, telefonda annesiyle tartışıyordu.
“Ben her ay para gönderiyorum, kardeşim bir kuruş vermiyor. Üstelik annem hâlâ onu haklı buluyor,” dedi.
Bir süre karşı tarafı dinledi, sonra sesini alçalttı.
“Ben de insanım. Her şeyin benim üzerime kalmasından yoruldum.”
Telefonu kapattıktan sonra çantasından bazı evraklar çıkardı. Kâğıtları düzenlerken bir tanesi yere düştü.
Eğilip uzattığımda evrakın bir evin satış işlemleriyle ilgili olduğunu gördüm. +++
Kadın kâğıdı elimden alıp dosyasına koydu. Sonra yanındaki koltuğa oturup kendi kendine konuşur gibi anlatmaya başladı.
“Babamdan kalan evde kardeşim oturuyor. Annem de onunla yaşıyor. Yıllardır faturaları, masrafları ben karşılıyorum. Geçen ay evi satmak istediğimi söyledim, annem benimle konuşmayı kesti.”
Tam o sırada telefonu çaldı. Arayan annesiydi.
Kadın açtı. Bir süre dinledi, sonra sakin bir sesle cevap verdi:
“Anne, evi satmaktan vazgeçmedim. Ama kardeşimin de artık masraflara katılmasını istiyorum. Ben tek başıma yetişemiyorum.”
Telefonu kapattıktan sonra dosyasını çantasına koydu. Sırası geldiğinde ayağa kalktı ve vezneye doğru yürüdü.
Bir arkadaşımın düğününde masalara dağıtılan yemeklerin eksik geldiğini fark ettim. Bazı masalara ana yemek ulaşmış, bazılarına ise sadece salata bırakılmıştı. Garsonlara sorduğumuzda mutfakta sırayla çıkarıldığını söylediler. Bir süre bekledik ama durum değişmedi. Yan masadaki aile de aynı sorunu yaşayınca garsonlardan biri salon sorumlusunu çağırdı. Sorumlu mutfağa gidip geri döndüğünde yüzü oldukça asıktı. +++
Salon sorumlusu önce yemeklerin birazdan geleceğini söyledi. Ancak mutfaktan çıkan garson, hazırlanan yemeklerin sayısının davetli sayısından az olduğunu açıkladı. Meğer organizasyon şirketine bildirilen kişi sayısı ile salona gelen kişi sayısı farklıymış. Düğün sahibi bunu duyunca hemen organizasyon yetkilisini çağırdı. Yetkili, kendilerine verilen listenin doğru olduğunu savundu. Bunun üzerine düğün sahibi kendi gönderdiği son listeyi telefonundan açtı. Listede 180 kişi yazıyordu, organizasyonun mutfağa ilettiği belgede ise 145 kişi görünüyordu. Bir anda tartışma başladı. Yetkili hatanın kendilerinden kaynaklanmadığını söyledi ama düğün sahibinin elindeki mesajlarda kişi sayısının sonradan güncellendiği açıkça görülüyordu. Mutfak kalan yemekleri hazırlamaya başladı. Fakat bu kez de servis gecikti ve düğünün en önemli anlarından biri yemek beklenerek geçti.
Bir mobilya mağazasından aldığım koltuğun teslimatında yaşadığım küçük bir sorun, mağazanın çalışma şeklini tamamen değiştirmeme neden oldu.
Geçen ay salon için yeni bir koltuk takımı aldım. Satış sırasında ürünün bir hafta içinde teslim edileceği söylendi. Ödemeyi yaptım ve teslimat gününü beklemeye başladım.
Bir hafta sonra koltuklar geldi. Ancak gelen takımın bir parçasının renginin diğerlerinden farklı olduğunu fark ettim. Teslimat görevlileri bunun ışık farkından kaynaklandığını söyleyip gitmek istedi. +++
Ürünü teslim alırken durumu fotoğrafladım ve mağazayı aradım. Telefonda görüştüğüm çalışan önce bunun normal olduğunu söyledi. Ben de mağazada gördüğüm ürünün renginin böyle olmadığını belirttim.
Birkaç gün sonra mağazadan aradılar ve kontrol için eve geleceklerini söylediler. Gelen görevli koltukları inceledikten sonra gerçekten renk farkı olduğunu kabul etti.
Asıl şaşırdığım şey ise çözüm oldu. Mağaza, bütün takımı değiştirmek yerine yalnızca farklı renkli parçayı yenisiyle değiştirmeyi teklif etti. Ben de kabul ettim. Birkaç gün sonra yeni parça geldi ve sorun çözüldü. O günden beri mobilya alırken teslimat koşullarını da en az ürünün kendisi kadar dikkatli inceliyorum.
Beş yıl sonra buluştuğum eski arkadaşımın beni götürdüğü restoranda yaşadığım olay, o güne kadar ona duyduğum güveni tamamen bitirdi.
Dokuz yıl aynı mahallede oturmuştuk. Birlikte büyümüş, yıllarca görüşmüştük. Sonra yollarımız ayrıldı, uzun süre haberleşmedik.
Geçen hafta mesaj attı. "Uzun zaman oldu, bir kahve içelim," dedi. Buluştuk. Önce küçük bir kafede oturduk, eski günlerden konuştuk. Ardından yakındaki bir restorana geçmeyi önerdi.
Yemeklerimizi söyledik, sohbet ettik. Bir süre sonra telefonuna baktı ve acil bir işi çıktığını söyleyerek dışarı çıktı.
Geri dönmeyince hesabı istedim. Garson fişi masaya bıraktı. 5 bin lira yazıyordu. Şaşırdım. Arkadaşımı aradım ama telefonu kapalıydı. +++
Garsona arkadaşımın nerede olduğunu sordum.
"Biraz önce çıktı. Hesabı sizin ödeyeceğinizi söyledi," dedi.
Önce şaka yaptığını düşündüm. Beş yıl sonra buluştuğum insan beni böyle bir durumda bırakıp gitmişti.
Garsona hesabın tamamını benim ödemek zorunda olmadığımı söyledim. Ancak siparişlerin birlikte verildiğini, bu nedenle hesabın kapatılması gerektiğini anlattı.
Cebimdeki parayı kontrol ettim. 5 bin lirayı ödeyip mekândan çıktım. Eve gidene kadar da arkadaşımı aramaya devam ettim. +++
Ertesi gün ortak bir arkadaşımıza durumu anlattım. Bir süre sessiz kaldıktan sonra bana daha önce de benzer şeyler yaptığını söyledi.
Meğer son zamanlarda birçok kişiden uzaklaşmış, bazı arkadaşlarıyla da bu yüzden arası açılmış.
En çok da şuna şaşırdım: Beş yıl boyunca hiç aramayan bir insan, birdenbire seni hatırlıyorsa bunun sebebi her zaman özlem olmayabiliyormuş.
O günden sonra eski arkadaşımın numarasını bir daha aramadım.
Bir oto yıkamacıda yaşadığım en tuhaf olay, bir müşterinin aracındaki çizik yüzünden çalışanlarla tartışmaya başlamasıyla ortaya çıktı.
İki gün önce arabamı yıkatmak için bir oto yıkamacıya gittim.
Görevli aracımı teslim aldı ve yıkama sırasına koydu.
Ben bekleme bölümünde otururken başka bir müşteri içeri girdi.
Aracını yıkamadan teslim alacağını söyleyip görevliyi çağırdı.
"Arka kapıda yeni bir çizik var. Ben buraya getirdiğimde böyle değildi."
Görevli kapıyı kontrol edip çizgiye baktı.
"Abi, araç bize geldiğinde de bu çizik vardı."
Adam sinirlenerek cevap verdi.
"Ben arabamı her gün kullanıyorum. Böyle bir şeyi fark etmemem mümkün değil."
Görevli aracı teslim alırken yapılan kontrolü göstermek istedi ama adam dinlemedi.
Tam o sırada işletme sahibi yanlarına geldi.
"Bir sorun mu var?" +++
İşletme sahibi önce aracın yanına gidip çizilen bölgeyi inceledi.
Ardından görevliye aracın teslim alındığı sıradaki kontrol formunu getirmesini söyledi.
Formda aracın mevcut çiziklerinin işaretlendiği bölüm vardı.
Arka kapıdaki çizik de teslim sırasında kayda alınmıştı.
Adam forma bakıp bir süre sessiz kaldı.
"Ben bu çizgiyi daha önce görmemişim," dedi.
İşletme sahibi herhangi bir ücret talep etmeden aracı tekrar kontrol etmeyi teklif etti.
Adam teşekkür edip aracına bindi.
Ben de aracımın yıkama işlemi bitince ücretimi ödedim.
Tam çıkarken işletme sahibinin çalışanlara,
"Aracı teslim alırken müşterinin yanında kontrol yapın, sonradan kimse mağdur olmasın," dediğini duydum.








