بچهی ده ساله ptsd جنگ و انفجار بگیره میدونی ینی چی؟ بعد آمریکاییِ مادرجنده با فیلمهای هالیوودی برای سربازش که تو عراق و افغانستان سر سلاخی کردن پیرزن و بچهی خردسال ptsd گرفته همدلی میخره.
سؤال اولم اینه که چی میشه که یهو یه کلمه انقد ترند میشه؟ همین دسخوش منشأش کجاست سؤال بعدیم هم اینه که چرا باهاش مشکل دارن؟ چی میشه مگه؟ مثلا اسلی، دیوا، کیوت، و... رو چرا بدشون نمیاد؟
به نظرم من تو فاز همسر بودن و زن بودن برای کسی نیستم. اینجوریام که بیا ازدواج کنیم و مثل دوتا رفیق مشتی باشیم با همدیگه. که از پیدا کردن چنین یاری هم متأسفانه ناامیدم.
بچهها خیلی دانشگاه و این چیزا رو دوست دارم واقعا. :( اصلا راهروی دانشگاه و دانشجو و استاد میبینم حالم خوب میشه. :( کتاب صندلی تخته کلاس این چیزا. :(
یه شب چندسال پیش، که خیلی حالم خراب بود، رندوم رفتم یه برنامه قرآن نصب کردم و گوش دادم. ویژگی خوبش این بود که قاریها رو میتونستی انتخاب کنی و قاری ایرانی هم داشت.
الان چندوقته دنبال اون برنامهام، ولی اسمش یادم نمیاد.
گاهی این احساس به یادم میاد که وقتی بمیرم، هیچکس دلش نمیسوزه. هیچکس عمیقا ناراحت نمیشه. ناراحت هم بشن، مدتی بعد فراموششون میشه. چرا نیاز دارم که موقع مرگم برام بسوزن؟ شاید چون در زنده بودنم، میخوام عمیقا احساس و درک بشم و ببیننم.