دائم‌الاسترس

تصور كن بهاري را كه از دست تو خواهد رفت

هر روز دارم زور می‌زنم اندک نوری رو که توی وجودم مونده، روشن نگه دارم. به معنای واقعی کلمه، آگاهانه براش تلاش می‌کنم. هم‌زمان سعی می‌کنم تمام زندگی‌م به آینده گره نخوره، با فکر کردن به گذشته به هم نریزم، از حال ناامید نشم و اضطرابم رو هم مدیریت کنم. قرار نبود این‌قدر سخت باشه.

هوای امروز هوای فسق و فجور بود، نه تا نصفه‌شب کلاس داشتن.

این موضوع هم ناراحتم می‌کنه که خیلی‌ها با وجود اینکه لایق و عاشق والد شدن هستن، احتمالا هیچوقت به‌خاطر شرایط موجود و مسئولیت‌پذیریشون نمی‌تونن این تجربه رو داشته باشن.

این یهویی از تو خالی شدن رو نمی‌شه درست کرد؟ یعنی چی که داری تلاش می‌کنی برای زندگیت قدم برمی‌داری، بعد یهو یه موج پوچی میاد سراغت و با خودت می‌گی: خب که چی؟

به نظرم اون‌قدری که باید، قدردان پنجره‌های دوجداره نیستیم. من به‌شخصه از خالق این محصول بی‌نظیر متشکرم.

یکی دو هفته وقت دارم تا قبل از هجوم پی‌ام‌اس و پریود، یه سری کارها رو شروع کنم. دیر بجنبم، از دستم رفته.

توی خیلی از مسائلی که شاید فقط خودم متوجهشون بشم، بهتر شدم؛ چه درونی و چه بیرونی.‌‌ گاهی به خودم می‌گم چی شد که بهتر شدم؟ میبینم آدم‌ها و تجربه‌هایی که داشتم. آدم‌هایی که باهاشون در ارتباطیم، خیلی زیاد می‌تونن رومون تاثیر مثبت یا منفی بذارن و زمینه‌ی رشدمون رو فراهم کنن. خیلی.

از یاد گرفتن چیزهایی که هیچ ایده‌ای ازشون ندارم خوشم میاد. از یاد گرفتن چیزهایی که یه ایده‌ای ازشون دارم هم خوشم میاد. اصلا از یاد گرفتن خوشم میاد. نمی‌دونم تا کی این heuristic بودن و ambiguity-tolerant بودن در من جفت‌وجور می‌مونه، ولی امیدوارم بتونم تا جایی که می‌شه حفظش کنم.

استادمون داشت درس میپرسید از یکی از بچه‌ها، خیلی طول کشید جواب بده، بعد از اینکه جواب داد گفت «بالاخره تونستی یه جمله متولد کنی، زایمان سختی هم داشتی.» :))

دکستر اومد. 💆🏻‍♀️

این حسِ عقب موندن چیه که یهو یقه‌ی آدمو می‌گیره و حس می‌کنی دیگه نمی‌تونی نفس بکشی؟

توییت‌های ونزوئلایی‌ها میاد توی تایملاینم و من هی بغض می‌کنم.

نشستی داری کارهاتو می‌کنی، یهو وسطش با خودت می‌گی ما خیلی گناه داریم، خیلی حیفه اگه نشه. کاش بشه، کاش برسیم.

آخر فصله و تازه فراری داره خوب میشه.

دو روزه کاملا حس میکنم که نفس کشیدنم هم داره ازم انرژی میگیره.

داشتم کلی فکر میکردم که فرمول یک رو ببینم یا ال‌کلاسیکو، آخرش به این نتیجه رسیدم که سریال ببینم.

کرم خریدن کتاب‌خوان افتاده تو سرم و در حال مقاومتم.

خوشحالم توی عصری زندگی می‌کنم که دارم ماشینی که پرواز میکنه رو می‌بینم. دیگه فقط مونده رفتن آخوندها.