Staff Member @UniOfOxford | @OxfordAmnesty |Director @cacass21| Former Diplomat |PhD, Constitutional law
Oxford, UK
Joined February 2012
- Tweets4.1K
- Following2.4K
- Followers9.4K
- Likes3.8K
Pinned Tweet
مصاحبه #ویژه من با بانو #انیسه_شهید.
روایت های از دهه هفتاد و دوره جمهوریت
چگونه #حامد_کرزی ریس جمهوری افغانستان و #زلمی_خلیل_زاد سفیر امریکا در کابل در ۲۰۰۳ قانون دو کشور ( افغانستان و امریکا) را پیرامون ترک تابعیت آقای خلیل زاد دور زدند؟
@KarzaiH
@realZalmayMK
برنامه کامل در لینک زیر ⬇️
@AnisaShaheed1
youtu.be/TAMaElcXZbg?si…
حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا در انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره، به پیروزی چشمگیر و تاریخی دست یافت و موفق شد اکثریت کرسی‌های کنگره را به دست آورد.
در مقابل، حزب جمهوری‌خواه به رهبری دونالد ترامپ با شکست سنگین انتخاباتی روبه‌رو شد، نتیجه‌ای که نشان‌دهنده تغییر معنادار در موازنه سیاسی آمریکا و چالش جدی برای دولت ترامپ در ادامه دوره ریاست‌جمهوری او خواهد بود.
این انتخابات بار دیگر نشان داد که اراده رأی‌دهندگان می‌تواند معادلات قدرت را تغییر دهد و حتی دولت مستقر را با محدودیت‌های جدی سیاسی و پارلمانی مواجه سازد.
تغییرات جدید در قوانین مهاجرت بریتانیا؛ افزایش مدت دریافت اقامت دایمی از ۵ به ۱۰ سال
وزیر داخله بریتانیا، شبانه محمود (Shabana Mahmood)، روز دوم نوامبر ۲۰۲۶ برنامه‌های دولت برای اصلاح و بازنگری گسترده در قوانین مهاجرت این کشور را اعلام کرد.
پیشنهادهای مربوط به تغییر شرایط دریافت اقامت دایمی بریتانیا، نخستین بار در نوامبر ۲۰۲۵ مطرح شده بود. پس از انجام مشورت‌های عمومی و بررسی دیدگاه‌های مختلف، وزیر داخله اکنون تصمیم نهایی دولت را درباره تغییراتی که قرار است اجرا شوند، اعلام کرده است.
اقامت دایمی (Settlement) و اجازه اقامت نامحدود (ILR) چیست؟
اجازه اقامت نامحدود یا Indefinite Leave to Remain (ILR) که به آن اقامت دایمی (Settlement) نیز گفته می‌شود، به فرد اجازه می‌دهد بدون محدودیت زمانی در بریتانیا زندگی، کار و تحصیل کند. افرادی که اقامت دایمی دارند، در صورت واجد شرایط بودن، می‌توانند از مزایای اجتماعی و کمک‌های دولتی نیز استفاده کنند. همچنین، افرادی که پس از دریافت اقامت دایمی، ۱۲ ماه در بریتانیا زندگی کرده باشند، در صورت داشتن سایر شرایط قانونی، می‌توانند برای دریافت تابعیت بریتانیا درخواست دهند.
افزایش مدت دریافت اقامت دایمی از ۵ به ۱۰ سال
بر اساس برنامه جدید دولت، مدت زمان استاندارد لازم برای دریافت اقامت دایمی بریتانیا از پنج سال به ده سال افزایش خواهد یافت.
بر اساس این مسیر ده‌ساله، متقاضیان باید در پنج سال از هفت سال بلافاصله پیش از دریافت اقامت دایمی، حداقل سالانه ۱۲٬۵۷۱ پوند درآمد داشته باشند.
با این حال، برای برخی گروه‌ها دوره کوتاه‌تر پنج‌ساله در نظر گرفته شده است. این گروه‌ها عبارت‌اند از:
۱. افرادی که در سه سال از پنج سال پیش از درخواست اقامت دایمی، حداقل سالانه ۵۰٬۲۷۱ پوند درآمد داشته باشند.
۲. کارکنان بخش مراقبت و نگهداری (Care Workers) که سالانه حداقل ۲۵٬۰۰۰ پوند درآمد داشته، شرایط ویزای خود را رعایت کرده و پیش از ماه می ۲۰۲۵ وارد بریتانیا شده باشند.
۳. کارکنان متخصص خدمات عمومی، مانند پزشکان، پرستاران و معلمان.
۴. سایر کارکنان بخش صحت و آموزش که در سطح مهارتی پایین‌تری قرار دارند؛ برای مثال، دستیاران پرستاری و دستیاران معلمان، مشروط بر اینکه پیش از ماه می ۲۰۲۵ وارد بریتانیا شده باشند.
۵. شهروندان هنگ‌کنگ که دارای وضعیت تابعیت ملی بریتانیا در خارج از کشور (British National Overseas یا BN(O)) هستند.
همچنین افرادی که درآمد سالانه آنها بیش از ۱۲۵٬۱۴۱ پوند باشد و مهاجران دارای مهارت‌های بسیار بالا، مانند دارندگان ویزای Global Talent و Innovator Founder، پس از سه سال واجد شرایط دریافت اقامت دایمی خواهند شد.
در مقابل، مهاجرانی که از برخی کمک‌های دولتی استفاده کرده باشند یا قوانین مهاجرت را نقض کرده باشند، ممکن است مجبور شوند حداقل ۲۰ سال برای دریافت اقامت دایمی انتظار بکشند.
سایر شرایط دریافت اقامت دایمی
متقاضیان علاوه بر مدت اقامت و شرایط درآمدی، باید شرایط دیگری را نیز رعایت کنند؛ از جمله نداشتن سابقه کیفری، تسلط به زبان انگلیسی در سطح بالا، نداشتن بدهی به دولت و نهادهای مالیاتی بریتانیا و داشتن حداقل درآمد سالانه ۱۲٬۵۷۱ پوند برای دست‌کم سه سال. این رقم با آستانه درآمد مشمول مالیات بر درآمد هماهنگ شده است.
وضعیت پناهندگان در قوانین جدید
برای پناهندگان، یعنی افرادی که به دلیل ترس از آزار و تعقیب در کشور خود، در بریتانیا درخواست پناهندگی داده و درخواست آنها پذیرفته شده است، مقررات جداگانه‌ای در نظر گرفته خواهد شد.
بر اساس برنامه جدید، پناهندگانی که از طریق برنامه‌های رسمی و مورد تأیید دولت بریتانیا وارد کشور شده‌اند، پس از پنج سال واجد شرایط دریافت اقامت دایمی خواهند شد.
اما سایر پناهندگان باید ده سال منتظر بمانند، مشروط بر اینکه در این مدت کار یا تحصیل کنند. افرادی که کار یا تحصیل نکنند، باید ۲۰ سال برای دریافت اقامت دایمی انتظار بکشند.
همچنین پناهندگانی که از طریق قایق‌های کوچک (Small Boats) یا سایر مسیرهای غیرقانونی وارد بریتانیا شده‌اند، در صورت کار یا تحصیل باید ۲۰ سال و در صورت نداشتن کار یا تحصیل باید ۳۰ سال منتظر دریافت اقامت دایمی باشند.
آیا مهاجرانی که هم‌اکنون در بریتانیا زندگی می‌کنند نیز مشمول قوانین جدید خواهند شد؟
بله. تغییرات جدید شامل مهاجرانی نیز خواهد شد که در حال حاضر در بریتانیا زندگی می‌کنند. با این حال، افرادی که پیش از اجرای قوانین جدید اقامت دایمی (ILR) خود را دریافت کرده‌اند، مشمول این تغییرات نخواهند شد.
1/1
وضعیت همسر و سایر اعضای خانواده
همسری که هم‌زمان با فرد اصلی وارد بریتانیا شده باشد، می‌تواند در همان زمان با همسر خود برای اقامت دایمی اقدام کند؛ البته به شرط آنکه شرایط قانونی مربوطه را داشته باشد.
اما همسری که در زمان بعدی به فرد اصلی ملحق شده باشد، باید دوره اقامت موردنیاز خود را به‌طور مستقل تکمیل کند.
زوج‌هایی که شرایط لازم را داشته باشند، می‌توانند درآمدهای خود را با یکدیگر جمع کنند تا حداقل درآمد موردنیاز برای دریافت اقامت دایمی را تأمین نمایند. حداقل درآمد خانوادگی موردنیاز برای این منظور، سالانه ۲۵٬۱۴۲ پوند خواهد بود؛ یعنی دو برابر حداقل درآمد فردی.
فرزندان زیر ۱۸ سال همچنان می‌توانند همراه با والدین خود اقامت دایمی دریافت کنند. آنها از شرایط حداقل درآمد، نداشتن بدهی به دولت، تسلط به زبان انگلیسی و قبولی در آزمون زندگی در بریتانیا (Life in the UK Test) معاف خواهند بود؛ اما همچنان باید شرایط مربوط به صلاحیت قانونی و نداشتن سوابق کیفری را رعایت کنند.
جوانان ۱۸ تا ۲۴ سال که همچنان از نظر مالی وابسته به خانواده خود هستند، نیز می‌توانند همراه با خانواده برای اقامت دایمی اقدام کنند. از آنها انتظار می‌رود تمام شرایط اجباری مربوط به بزرگسالان را رعایت کنند، اما از شرط حداقل درآمد فردی معاف خواهند بود.
در مقابل، افرادی که هنگام واجد شرایط شدن خانواده برای دریافت اقامت دایمی، ۲۵ سال یا بیشتر سن داشته باشند، باید به‌صورت مستقل و بر اساس شرایط مربوط به خود برای اقامت دایمی اقدام کنند.
وضعیت خانواده شهروندان بریتانیا
همسران، والدین و فرزندان واجد شرایط شهروندان بریتانیا همچنان می‌توانند پس از پنج سال برای دریافت اقامت دایمی اقدام کنند و این بخش از مقررات بدون تغییر باقی خواهد ماند.
جمع‌بندی
اصلاحات جدید مهاجرتی دولت بریتانیا یکی از گسترده‌ترین تغییرات در نظام دریافت اقامت دایمی این کشور به شمار می‌رود. مهم‌ترین تغییر، افزایش مدت استاندارد دریافت اقامت دایمی از پنج به ده سال است؛ هرچند برای برخی گروه‌های شغلی، افراد با درآمد بالا و مهاجران دارای مهارت‌های ویژه، مسیرهای کوتاه‌تری در نظر گرفته شده است.
این تغییرات همچنین تأثیر قابل توجهی بر وضعیت پناهندگان، خانواده‌های مهاجران و افرادی خواهد داشت که هم‌اکنون در بریتانیا زندگی می‌کنند.
نکته مهم این است که اعلام سیاست‌های جدید لزوماً به معنای اجرایی شدن فوری تمام جزئیات آن نیست. بنابراین، متقاضیان باید تاریخ اجرای رسمی مقررات و دستورالعمل‌های وزارت داخله بریتانیا (Home Office) را نیز دنبال کنند.
منبع: گزارش بی‌بی
1/2
رقابت ناسالم و سقوط انسانیت.
آدم های عصر ما غرق کوچک اندیشی شده اند. خدا خانه ی هوش مصنوعی را خراب کند. هر کم سوادی، صاحب قلم شد! لعنت به آنهایی که با استفاده از این پلتفارم رقابت های منفی را در تمام سطوح دامن میزنند.
حتی تقلب در رقابت سالم، تقلب در همه چیز!
سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی
دل ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمی
چشم آسایش که دارد از سپهر تیزرو؟
ساقیا جامی به من ده تا بیاسایم دمی
زیرکی را گفتم: «این احوال بین»، خندید و گفت:
«صعب‌روزی، بوالعجب‌کاری، پریشان‌عالمی»
سوختم در چاه صبر از بهر آن شمع چگل
شاه ترکان فارغ است از حال ما، کو رستمی؟
در طریق عشق‌بازی امن و آسایش بلاست
ریش باد آن دل که با درد تو خواهد مرهمی
اهل کام و ناز را در کوی رندی راه نیست
رهروی باید جهان‌سوزی نه خامی بی‌غمی
آدمی در عالم خاکی نمی‌آید به دست
عالمی دیگر بباید ساخت وز نو آدمی
خیز تا خاطر بدان تُرک سمرقندی دهیم
کز نسیمش بوی جوی مولیان آید همی
گریهٔ حافظ چه سنجد پیش استغنای عشق
کاندر این دریا نماید هفت دریا شبنمی
حافظ
🤖 Made with AI
گفتگوی دکتر عزیز بارز با تلویزیون آمو، پیرامون ادامه تنش میان پاکستان و طالبان.
@AmuTelevision
youtube.com/@AzizBarez
گفتگو اینجانب با برنامه #فراخبرطلوع در مورد نشست صدر اعظم های کشورهای عضو کنفرانس همکاری های شانگهای در دوشنبه-تاجیکستان.
رسانه های داخلی زیر فشار اند، شیوه اجرای برنامه ها تغیر دادند. روح آزادی بیان در طلوع مرده است.
youtu.be/g6Tp00rKiO4?is=ZtnP…
موفقت بانو کوفی را به عنوان عضو شورای شهر گوتیتگین- آلمان، صمیمانه تبریک می گویم.
پیوستن جامعه دایاسپورای افغانستان به کشور های که مقیم اند، روزنه ی برای پیشرفت آنها و فرزندان شان است. @koofi_kahkashan
نقد سالم
اظهارنظر و نقد سالم، حق طبیعی و انسانی هر فرد است و باید به نظر هر انسان احترام گذاشته شود، حتی اگر با آن مخالف باشیم.
اما چند نکته قابل تأمل است:
اول: هرکس که کار می‌کند، ممکن است اشتباه هم بکند؛ هیچ استثنایی وجود ندارد.
دوم: پذیرش نقد سالم، ظرفیت می‌خواهد. متأسفانه این موضوع هنوز در حوزه تمدنی ما به‌خوبی جا نیفتاده است. گاهی هر کسی را که نقد کنی، دشمن تلقی می‌شوی.
سوم: نقدهای ما نیز اغلب معیار مشخصی ندارند و بیشتر تابع احساسات، حب‌وبغض‌ها و دلتنگی‌های شخصی ما هستند.
چهارم: برخی افراد بی‌ریشه، کاسه داغ‌تر از آش می‌شوند و به دفاع از شخصیت‌هایی می‌پردازند که کارنامه سیاسی سالمی ندارند و تنها برای تأمین منافع شخصی کنار آمده‌اند، بی‌آنکه به آرمان‌های هیچ مکتب سیاسی باور و پایبندی داشته باشند.
پنجم: بی‌ثباتی دائمی و بی‌اعتمادی نسبت به شخصیت‌های سیاسی افغانستان، که خود را به ساختارهای حزبی معیاری پایبند نمی‌دانند، باعث شده است که این شخصیت‌ها در میان برخی گروه‌ها به تابو تبدیل شوند و نقد آنان تحمل‌پذیر نباشد.
ششم: در افغانستان، تقریباً همه اهل سیاست بی‌برنامه‌اند و به‌صورت موقتی و کوتاه‌مدت عمل می‌کنند. اگر درد دل یک پشتون، هزاره یا ازبکِ تحصیل‌کرده و دلسوز را درباره وضعیت کشور و عملکرد رهبران سیاسی بشنوی، خواهی دید که در بسیاری از نگرانی‌ها و ناامیدی‌ها، شباهت زیادی میان آنان وجود دارد.
از دید من، وضعیت عمومی و فضای سیاسی کشور به‌شدت بی‌ثبات است و هنوز زمینه لازم برای شکل‌گیری نقد سالم در یک فضای عمومی ناسالم فراهم نشده است. شخصاً طرفدار نقد سالم، منصفانه و بی‌طرفانه هستم و باور دارم که نقد سالم می‌تواند پیامدهای مثبت و سازنده‌ای به همراه داشته باشد.
تأمین عدالت اجتماعی، بازگرداندن قدرت سیاسی به مردم و اعاده حقوق اساسی آنان، یک نیاز مبرم و اساسی است. ثبات و رفاه عمومی، زمینه‌ساز شکل‌گیری نقد سالم، گفت‌وگوی سازنده و حرکت به سوی آبادی و سازندگی خواهد شد.
تبصره دیروز من با مهمان دیگر در مورد هشتمین دور نشست « فارمت مسکو»
چرا این دور نشست بی نتیجه پایان یافت؟
@dw_persian @dwnews
youtube.com/live/DMjrKTsaOwY…
نشست مسکو:،تلاش برای مصالحه در افغانستان تا مدیریت منطقه‌ای طالبان
هشتمین نشست «فرمت مسکو» درباره افغانستان امروز دوشنبه ۱۳ میزان در مسکو آغاز شد. نشستی که نمایندگان و مقامات ارشد روسیه، ایران، چین، هند، پاکستان، قزاقستان، قرغیزستان، تاجیکستان، اوزبیکستان و هیأت طالبان در آن حضور دارند. امیرخان متقی، وزیر خارجه طالبان، نیز برای شرکت در این نشست به مسکو رفته است. یکی از موضوعات مهم این نشست، تنش میان طالبان و پاکستان است. روسیه اعلام کرده که حاضر است از ظرفیت فرمت مسکو برای کمک به رسیدن کابل و اسلام‌آباد به یک «سازش معقول» استفاده کند.
آیا فرمت مسکو امروز چه نقشی در مسئله افغانستان دارد و تا چه اندازه با مأموریت اولیه آن تفاوت کرده است؟
فرمت مسکو از سال ۲۰۱۷ آغاز به کار کرد و در آغاز، هدف آن کمک به روند صلح و مصالحه ملی افغانستان و ایجاد یک چارچوب منطقه‌ای برای گفت‌وگو درباره جنگ افغانستان بود. در آن دوره، طالبان هنوز قدرت را در کابل در اختیار نداشتند و روسیه از ضرورت مشارکت طالبان در روند سیاسی سخن می‌گفت. اما حالا مهم ترین غایب این نشست مخالفان سیاسی، جامعه مدنی و زنان افغانستان است.
طالبان از سال ۲۰۲۱ کنترل کامل کشور را در دست دارند و روسیه نیز در جولای ۲۰۲۵ حکومت این گروه را رسماً به رسمیت شناخت. بنابراین مسکو دیگر صرفاً با یک طرف مسلحِ خارج از ساختار قدرت مذاکره نمی‌کند؛ بلکه با حکومتی تعامل می‌کند که خود آن را به رسمیت شناخته است.
از «وادار کردن طالبان» تا «مدیریت طالبان»:
این تحول، معنای نشست مسکو را تغییر داده است.
در سال‌های نخست، یکی از مطالبات اصلی کشورهای شرکت‌کننده ایجاد یک حکومت فراگیر و مشارکت سیاسی گروه‌های مختلف افغانستان بود. حتی در سال ۲۰۲۳، مقام روسی مسئول پرونده افغانستان تصریح کرده بود که موضوع تشکیل حکومت «فراگیر قومی و سیاسی» در دستور کار نشست قرار دارد و پیشرفتی در این زمینه مشاهده نشده است.
اما تجربه چند سال گذشته نشان داده است که طالبان حاضر نشده‌اند ساختار قدرت خود را بر اساس خواست مردم افغانستان و کشورهای منطقه بازطراحی کنند.
کشورهای منطقه نیز به این نتیجه رسیده‌اند که تعامل با ساختار موجود در کابل برای امنیت، تجارت، مرزها، مهاجرت و مبارزه با گروه‌های مسلح ضروری است.
در نتیجه، سیاست منطقه‌ای و نشست فارمت مسکو به‌تدریج از «تغییر رفتار طالبان از طریق فشار» به «مدیریت واقعیت طالبان از طریق تعامل» جاگزین شده است.
روسیه در این میان حتی یک گام جلوتر رفته و با به‌رسمیت‌شناختن طالبان، عملاً نشان داده است که «واقعیت قدرت در کابل» را بر ملاحظات مربوط منافع مردم افغانستان، به نوع نظام سیاسی و مردم سالاری ترجیح می‌دهد.
سیاست روسیه نیز این تحول را نتیجه محاسبات امنیتی و ژئوپولیتیکی مسکو، را دنبال می کند از جمله نگرانی درباره داعش خراسان است و تلاش برای حفظ نفوذ در آسیای مرکزی.
غیبت مخالفان طالبان؛ ضعف ساختاری فرمت مسکو:
یکی از پرسش‌های جدی درباره نشست مسکو این است که چگونه درباره آینده سیاسی افغانستان می‌توان تصمیم یا توصیه‌ای جدی مطرح کرد، که نمایندگان مخالف طالبان در میز گفت‌وگو حضور ندارند؟
البته باید توجه داشت که فرمت مسکو اساساً یک نشست منطقه‌ای میان دولت‌هاست و نه یک کنفرانس بین‌الافغانستانی. بنابراین غیبت مخالفان طالبان از نظر ساختار رسمی این نشست الزاماً یک تخلف از دستور کار آن نیست. اما از نظر سیاسی، این مسئله یک محدودیت جدی ایجاد می‌کند، اگر کشورهای منطقه درباره «حکومت فراگیر»، «مشارکت سیاسی» یا «مصالحه ملی» صحبت کنند، ولی بخش‌های مهمی از جامعه سیاسی افغانستان در میز حضور نداشته باشند، این خواسته‌ها بیشتر در سطح توصیه‌های دیپلماتیک باقی می‌ماند تا یک روند واقعی مصالحه ملی.
در واقع مسکو درباره افغانستان بدون حضور همه طرف‌های افغانستان گفت‌وگو می‌کند. این می‌تواند برای مدیریت بحران امنیتی و منطقه‌ای مفید باشد، اما ظرفیت آن برای حل مسئله سیاسی داخلی افغانستان محدود می‌ماند.
آیا روسیه واقعاً به دنبال حکومت فراگیر است؟
در اینجا باید میان دو سطح عملکرد تفاوت گذاشت.
۱- در سطح اعلامی، روسیه و دیگر کشورهای شرکت‌کننده همچنان می‌توانند از تشکیل حکومت فراگیر، مبارزه با تروریسم، ثبات افغانستان و رعایت تعهدات بین‌المللی سخن بگویند. برای نمونه، بیانیه مشترک نشست ۲۰۲۴ بر مبارزه با گروه‌های تروریستی و انجام اقدامات قابل مشاهده و راستی‌آزمایی از سوی مقامات طالبان تأکید کرده بود. دربیانیه، کشورهای شرکت‌کننده همچنین با استقرار زیرساخت‌های نظامی کشورهای ثالث یعنی«غرب» در افغانستان و کشورهای همسایه مخالفت کردند.
۲- در سطح عملی، اولویت‌های روسیه و بسیاری از کشورهای منطقه با اولویت‌های غرب یکسان نیست. ۱/۱
برای مسکو، تهران، پکن و کشورهای آسیای مرکزی، مسائلی مانند جلوگیری از گسترش داعش خراسان، جلوگیری از بی‌ثباتی مرزی، کنترل قاچاق مواد مخدر، مهاجرت، تجارت و جلوگیری از تبدیل شدن افغانستان به پایگاه تهدید علیه کشورهای همسایه، اهمیت بالا دارد. به همین دلیل، مسئله ساختار سیاسی داخلی افغانستان در بسیاری موارد اهمیت درجه دوم قرار می‌گیرد.
همین تفاوت میان اولویت‌های امنیتی همسایگان و تمرکز غرب بر مسائل حقوق بشری و سیاسی را برجسته کرده‌اند.
احتمال دارد «حکومت فراگیر» برای بسیاری از کشورهای منطقه همچنان یک هدف مطلوب دیپلماتیک باشد، اما نه شرطی که حاضر باشند به خاطر تحقق آن رابطه خود با کابل را متوقف کنند.
روسیه و مسئله حضور غرب:
عامل مهم دیگر، رقابت ژئوپولیتیکی است.
فرمت مسکو از ابتدا یک ابتکار منطقه‌ای بود که تلاش می‌کرد کشورهای پیرامون افغانستان را در یک چارچوب مستقل از حضور نظامی امریکا و ناتو گردهم آورد. امروز این ویژگی برای روسیه اهمیت بیشتری پیدا کرده است.
در بیانیه‌های نشست‌های مسکو، مخالفت با استقرار زیرساخت‌های نظامی کشورهای ثالث «غرب» در افغانستان و کشورهای همسایه صریحاً مطرح شده است. بنابراین می‌توان گفت که فرمت مسکو سازوکار درباره «مسئله افغانستان» است و نیز تلاش روسیه برای تعریف معماری امنیتی منطقه بدون نقش مسلط قدرت‌های فرامنطقه‌ای است.
واقعیت دیگر این است که همه کشورهای حاضر در نشست دقیقاً با اهداف ژئوپولیتیکی روسیه هم‌نظر باشند، چین، هند، ایران، پاکستان و کشورهای آسیای مرکزی هرکدام محاسبات خاص خود را دارند. نقطه مشترک آنان بیشتر در این است که هیچ‌کدام نمی‌خواهند بی‌ثباتی افغانستان مستقیماً به امنیت خودشان منتقل شود.
پاکستان؛ آزمون جدید برای فرمت مسکو:
تنش افغانستان و پاکستان برای نشست هشتم اهمیت ویژه دارد. مسکو اعلام کرده است که آماده است از فرمت مسکو برای نزدیک‌کردن دیدگاه‌های کابل و اسلام‌آباد استفاده موثر کند. این موضوع برای روسیه یک فرصت است تا نشان دهد فرمت مسکو فقط محل صدور بیانیه نیست، بلکه می‌تواند به یک ابزار میانجی‌گری منطقه‌ای تبدیل شود.
این موضوع یک دشواری اساسی نیز دارد: روسیه اکنون رسماً طالبان را به رسمیت شناخته است. بنابراین اگر بخواهد میان طالبان و پاکستان میانجی‌گری کند، باید هم‌زمان نشان دهد که نزدیکی سیاسی به کابل به معنای پذیرفتن تمام مواضع طالبان نیست.
موفقیت یا عدم موفقیت این تلاش می‌تواند بر اعتبار آینده فرمت مسکو تأثیر بگذارد.
نشست هشتم احتمالاً چه چیزی را در پی خواهد داشت؟
به جای انتظار داشتن یک تصمیم بزرگ درباره آینده سیاسی افغانستان، شاید بهتر باشد نشست هشتم را در سه سطح ارزیابی کنیم:
۱-سطح امنیتی: آیا کشورهای منطقه می‌توانند طالبان را به اقدامات مؤثرتر علیه داعش خراسان و سایر گروه‌های مسلح وادار یا تشویق کنند؟
۲- سطح منطقه‌ای: آیا مسکو می‌تواند در کاهش تنش افغانستان و پاکستان نقش عملی ایفا کند؟
۳- سطح سیاسی: آیا بار دیگر بر تشکیل حکومت فراگیر و مشارکت سیاسی تأکید خواهد شد، بدون اینکه سازوکاری برای اجرای آن ارائه شود؟
اگر نتیجه نشست عمدتاً تکرار توصیه‌های قبلی درباره حکومت فراگیر باشد، بدون آنکه طالبان تعهد مشخص داشته باشند، نشان خواهد داد که شکاف میان خواست کشورهای منطقه و برداشت طالبان از حاکمیت همچنان پابرجاست.
اگر نشست به سمت همکاری امنیتی، میانجی‌گری میان کابل و اسلام‌آباد، توسعه تجارت و اتصال منطقه‌ای حرکت کند، می‌توان آن را نشانه تقویت رویکرد «تعامل با واقعیت موجود» دانست.
در نتیجه، فرمت مسکو امروز بیش از آنکه یک پروژه برای تغییر ساختار قدرت در افغانستان باشد، به سازوکاری برای مدیریت افغانستانِ تحت حاکمیت طالبان تبدیل شده است.
روسیه با به‌رسمیت‌شناختن طالبان این تحول را بیش از سایر کشورهای منطقه آشکار کرده است. اما این به معنای آن نیست که مسکو یا سایر کشورهای منطقه تمام سیاست‌های طالبان را تأیید می‌کنند. انها در موضوعاتی مانند تروریسم، امنیت مرزی، مواد مخدر، روابط طالبان با همسایگان و تا حدی ساختار سیاسی افغانستان همچنان خواست‌هایی از کابل دارند؛ اما ابزار فشار و میزان اولویتی که برای تحقق این خواسته‌ها قائل‌اند، با رویکرد کشورهای غربی متفاوت است.
از همین‌رو، پارادوکس اصلی نشست مسکو این است: کشورهای منطقه می‌خواهند طالبان را به رفتار قابل پیش‌بینی‌تر وادار کنند، اما هم‌زمان نمی‌خواهند با فشار بیش از حد، حکومتی را که اکنون شریک امنیتی و اقتصادی خود می‌دانند، بی‌ثبات کنند.
و طالبان نیز تاکنون نشان داده‌اند که حاضرند با همسایگان همکاری کنند، اما این همکاری را الزاماً به معنای پذیرش بازتعریف ساختار قدرت داخلی خود نمی‌دانند.
۱/۲
اگر نشست هشتم بار دیگر بر «حکومت فراگیر» تأکید کند، چه سازوکار عملی برای تحقق آن پیشنهاد شد و چه هزینه‌ای برای نپذیرفتن آن وجود دارد؟
فرمت مسکو بیش از آنکه مسیر رسیدن به یک توافق سیاسی جامع در افغانستان باشد، به بستری برای هماهنگی کشورهای منطقه، مدیریت رفتار طالبان و تثبیت نقش روسیه در معماری امنیتی پیرامون افغانستان است. ۱/۳