A natureza do Xurés através dos meus ollos
Lobios, España
Joined June 2022
- Tweets727
- Following3.8K
- Followers2.2K
- Likes1.2K
Nos altos cumios do Xurés, alí onde o vento afila as pedras e o ceo parece máis preto, dous antigos reis mirense aos ollos nun desafío ancestral. Son os machos monteses, señores indiscutibles destas fragorosas alturas, nunha danza de forza e sangue que se repite cada ano.
No corazón da serra que ninguén esqueza que, mentres un garrano siga correndo libre entre a néboa, o espírito salvaxe do Xurés seguirá vivo. E mentres ese espírito resista, tamén resistiremos nós.
Os garranos non son pasado. Son presente. Son identidade. Son liberdade.
Os camiños nas carballeiras son arterias cheas de vida, recunchos máxicos onde o tempo parece deterse para escoitar o murmullo do bosque.
Coa chegada do outono, o manto da terra vístese de ouro e memoria.
Contemplar a serra é lembrar quen somos e de onde vimos. É entender que a verdadeira maxia deste terreo é a súa capacidade para facernos sentir pequenos ante a súa immensidade, pero ao mesmo tempo enormes polo orgullo de pertencerlle.
O momento pasou, pero a pegada permanece inalterable. Mentres esa imaxe siga viva, o lobo continuará a trotar ceibe na memoria, lembrándonos que a verdadeira beleza da nosa terra resides naquilo que aínda é capaz de mirarnos aos ollos e gardar a súa liberdade.
Imaxes coma esta non só amosan a beleza crua e salvaxe que aínda habita no noso patrimonio natural, senón que nos conectan coa esencia máis pura da terra, lembrándonos a fraxilidade e a forza do mundo salvaxe. Gracias Carlos Pontes
O solpor ese instante máxico no que a luz do presente acende a memoria dos milenios, e o Val do Salas confésase non como un simple mapa, senón como unha obra de arte onde a pedra ancestral, a auga e o ceo se funden para sempre.
Mentres haxa quen alce o mallo na eira e quen coide o chan que pisa, a forma de vida das nosas montañas nunca morrerá. Seguiremos facendo soar a nosa propia historia.
Esta silueta do lobo ouveando sobre a rocha non é só a figura dun lobo. É o ouveo desesperado do noso rural.
Un glamido que retumba nas montañas baleiras para lembrar que nos están deixando sós. Ouveamos pola desprotección, pola soidade e polo esquecemento.
"Arterias de prata que baten con forza no corazón da montaña, debuxando camiños de luz e murmurios onde a vida tece o seu milagre máis puro."
