aras.hajizadeh retweeted
بابت همین عشق، تبعید شد و بیکار،
اجازهی انتشار و تدریس نیافت،
نامش و آثارش ممنوعه شد،
زندگی و جانش آواره،
و پیکر خودش و کارونش پارهپاره!
ولی شگفتا که همین عشق، نامش را زنده کرد و روحش را در تاریخ این خاک جاودانه!
که این سِحر عشق است به راستی و آزادگی،
به درخشش نور امید در شبهای تار وطن،
به همان که همسرش گفت؛
بخاطر شادی روح حمید، ما ماندیم و میمانیم و ادامه میدهیم!
او که از امید گفته بود و چه بسا بیش از خودش، برای ما سروده بود:
چون مرغ حق، از دل بکشم آه، وطن، آه
چون خنجرِ برنده نمایم، سخنم را
آن لحظه که پر خون شودم حنجره از تیر
چون کاوه فرازم به فلک، پیرهنم را
- امروز ۲۸ سال از جاودان شدن حمید حاجیزاده و کارونِ ما گذشت!
۱۰/۱۰
aras.hajizadeh retweeted
۳۱ شهریور، سالگرد قتل حمید حاجیزاده و پسر ۹ سالهاش، کارون است. حمید و کارون از قربانیان قتلهای سیاسی موسوم به «قتلهای زنجیرهای» بودند. پروژهی خونینی که فقط روایت حذف نویسندگان و دگراندیشان نیست. بخشی از تاریخ سرکوب سیاسی در جمهوری اسلامی است. کنگره آزادی ایران بر حقیقتیابی، پاسخگویی و عدم مصونیت از مجازات در همه قتلهای سیاسی تاکید میکند.
aras.hajizadeh retweeted
۳۱ شهریور، سلاخی کارون توسط جانیان وزارت اطلاعات!
۳۱ شهریور ۱۳۷۷ روز سلاخی «حمید پورحاجیزاده» شاعر و دبیر ادبیات کرمانی، متخلص به «سحر»، و پسرش کارون است.
آنها از قربانیان قتلهای سیاسی موسوم به قتلهای زنجیرهای بودند. حمید با ۲۷ و کارون با ۱۶ ضربه چاقو قطعهقطعه شدند. حمید در سال ۱۳۲۹ در بافت به دنیا آمد. پس از تحصیلات ابتدایی و دبیرستان، لیسانس ادبیات را در کرمان گرفت. در شعر و نوشتن دستی توانا داشت، اما بهدلیل مطالب اعتراضی کتابهایش مجوز چاپ نمیگرفت و چند سال تبعید شد.
حمید همراه کودک ۹سالهاش کارون، شب ۳۱ شهریور ۱۳۷۷ با مجموعاً ۴۳ ضربه چاقو بهطرز دلخراشی به قتل رسیدند. مادر کارون گفته است: «کارون دهان و دستانش پر از مو و خون بود؛ موهای پدرش. از پشت بابایش را با دست و دندان گرفته بود.»
#قتلهای_زنجیرهای #کارون_پورحاجیزاده #حمید_پورحاجیزاده
aras.hajizadeh retweeted
«اگر قرار بود بکشی، حاضری کارون را چاقو بزنی»
چهل روز قبل از سلاخی شاعر و کارون ۹ سالهاش، یک ماشین با چند سرنشین در چهارراه “باغ ملی” جلوی حمید حاجیزاده را میگیرد و میگویند بیشتر از حد مجاز حرف میزند و تهدیدش میکنند:
«پایت را روی دم شیر میگذاری، نابودت میکنیم»
شاید هیچکس به اندازهی خود آقای معلم، حرف آن حرامیان را جدی نگرفت.
برخی کتابها و نوشتههایش را شبانه از خانه خارج کرد و بیآنکه بیش از این چیزی به همسرش بگوید، دل نگران نشست.
دل نگران بود، اما نه برای خودش!
بیش از خودش برای پسرانش؛ ارس، اروند، کارون.
و حتی بیش از آنها، برای ایران!
برای وطنش!
بیسبب نبود که سروده بود:
«مسوزان وطنم را»
و سوزاندند گماشتگانِ بُت اعظم سینهی شاعر را،
و کارد آجین کردند حرامیان بدنِ کارون ۹ سالهاش را،
و کُشتند روح بازماندگانش را و به صلیب رنج کشیدند عشقش را به فرهنگ ایران،
۲۸ سال پیش، شاعر را پیش ِچشم پسرکاش چنان تکهتکه کردند، که امروز آرزوی ارس و اروند این است که کاش، اول پدر را کشته باشند، مبادا پیکر کارون را به چشم دیده باشد!
این داستان حمید حاجیزاده، شاعر این خاک نیست،
نه حتی داستان کارون ۹ ساله و همسر و پسران هزار تکهاش،
این داستان خود ِایران است که برایش سروده بود:
ایرانِ من، ای عشقِ من، ای زندگیِ من
خواهم که بدوزی تو به راهت کفنم را /۱
aras.hajizadeh retweeted
کارون نیمهشب ۳۱ شهریور ۱۳۷۷ در خانهاش در کرمان کنار پدرش با ضربات چاقو به قتل رسید. پدر ۲۷ ضربه و پسر ۱۰ ضربه خوردند. وزارت اطلاعات مسئولیت این قتل را که در پروژه قتلهای زنجیرهای رخ داد، رسماً نپذیرفت؛ همانطور که قتل دهها دگراندیش، نویسنده و مترجم دیگر آن دوره را بر عهده نگرفت.
مادر #کارون_حاجی_زاده از آن شب میگوید: «خسته بودم. رفتم اتاق روبهرو که سه متر با اتاق آقای حاجیزاده فاصله داشت و خوابیدم. او عادت داشت تا برگشتن بچهها نخوابد و تا سه، سه و نیم مطالعه کند. به همین دلیل اتاق دیگر خوابیدم. خوابم برد. پسر فامیل همسن کارون را هم پدرش برده بود. اروند و ارس ساعت دو و نیم برگشته بودند. در زدند، کسی باز نکرد. اروند از بالای در رفت و در را باز کرد. به اتاق پدر رفتند، چراغ خاموش بود و کنتور را بالا زده بودند. برق خانه قطع بود و فقط کمی نور از تیر برق بیرون میآمد.
ارس فکر کرد من هم کشته شدهام. رختخواب را کنار زد و با پا و دست مرا بیدار کرد. گفت بابا مرده. با ذهنیت مرگ برادرم وارد اتاق شدم. سر آقای حاجیزاده طرف پنجره و پاهایش طرف در بود. پایش را گرفتم؛ گرم بود. گفتم ارس، بابات سکته کرده. فکر کردم سکته کرده، سرش به پنجره خورده و خون روی صورتش از همین است. ارس گفت کارون را هم کشتند.
نگاه کردم؛ کارون را وحشتناک کشته بودند. دهان و دستانش پر از مو و خون بود و چشمانش باز. نتوانستم بایستم. بیرون آمدم، جیغ میزدم و کارون را صدا میزدم. نتوانستم دوباره به اتاق برگردم. کفش کارون را دم در دیدم و بو میکردم؛ خودش نزدیکم بود اما کفشش را بو میکردم.
آقای پوررضا قلی به اتاقی که خوابیده بودم آمد، چیزی مثل پنبه یا دستمال کاغذی از روی تشک برداشت و گفت این چیست؟ گفتم نمیدانم؛ گیج بودم. دیدم نشسته گریه میکند. فکر کردم قاتل است و گرفتهاندش. به او حمله کردم و گفتم چرا بچه خوشگلم را کشتی؟ گفت من قاتل نیستم، پوررضا قلی هستم. باز نشناختم. کسی گفت رئیس آگاهی است.»
#قتلهای_زنجیره_ای
نوشتهای دهشتناک و سیاه و خونین، که هنوز جزئی هم از آن شب خونین و سالهای سیاه بعدش نیست.
بخوانیم، به خون جگر.
«اگر قرار بود بکشی، حاضری کارون را چاقو بزنی»
چهل روز قبل از سلاخی شاعر و کارون ۹ سالهاش، یک ماشین با چند سرنشین در چهارراه “باغ ملی” جلوی حمید حاجیزاده را میگیرد و میگویند بیشتر از حد مجاز حرف میزند و تهدیدش میکنند:
«پایت را روی دم شیر میگذاری، نابودت میکنیم»
شاید هیچکس به اندازهی خود آقای معلم، حرف آن حرامیان را جدی نگرفت.
برخی کتابها و نوشتههایش را شبانه از خانه خارج کرد و بیآنکه بیش از این چیزی به همسرش بگوید، دل نگران نشست.
دل نگران بود، اما نه برای خودش!
بیش از خودش برای پسرانش؛ ارس، اروند، کارون.
و حتی بیش از آنها، برای ایران!
برای وطنش!
بیسبب نبود که سروده بود:
«مسوزان وطنم را»
و سوزاندند گماشتگانِ بُت اعظم سینهی شاعر را،
و کارد آجین کردند حرامیان بدنِ کارون ۹ سالهاش را،
و کُشتند روح بازماندگانش را و به صلیب رنج کشیدند عشقش را به فرهنگ ایران،
۲۸ سال پیش، شاعر را پیش ِچشم پسرکاش چنان تکهتکه کردند، که امروز آرزوی ارس و اروند این است که کاش، اول پدر را کشته باشند، مبادا پیکر کارون را به چشم دیده باشد!
این داستان حمید حاجیزاده، شاعر این خاک نیست،
نه حتی داستان کارون ۹ ساله و همسر و پسران هزار تکهاش،
این داستان خود ِایران است که برایش سروده بود:
ایرانِ من، ای عشقِ من، ای زندگیِ من
خواهم که بدوزی تو به راهت کفنم را /۱
#به_یاد_آر
۲۸ سال از این جنایت گذشت و ظلم هنوز پایدار است
#۳۱شهریور
#سالگرد
#حمید_حاجی_زاده
#کارون_حاجی_زاده
#قتلهای_زنجیره_ای
#کودک_کشی
۲۸ سال گذشته، اما این سؤال هنوز بیپاسخ مانده است:
پدر، در آخرین لحظات زندگیاش، با خون و انگشتان بریده چه میخواست بنویسد؟
#۳۱شهریور #حمید_حاجی_زاده #کارون_حاجی_زاده #قتلهای_زنجیره_ای
aras.hajizadeh retweeted
#به_یاد_آر
#فریدون_فرخزاد
عاقبت بيتي دليل مرگ شاعر ميشود
زين همه قانون بي قانون كه تدوين ميشوند
امروز باید ۳۷ ساله میشدی…
ولی ظلم نذاشت.
برای ما، تو همیشه همون کارونِ ۹ سالهای.
تولدت مبارک، کارون. 🫂
#کارون_حاجی_زاده
#تولد
#قتلهای_زنجیره_ای
جنگ تمام شد.
صلح اعلام شد.
فقط یک چیز تغییر نکرد:
قاتلانِ پدر و برادرِ من
هنوز آزاد میچرخند.
#کارون_حاجیزاده
#حمید_حاجیزاده
خون پسندانی که بر ما تیز دندان میشوند
هر کجا آئینه ای بینند خندان میشوند
همچو دیو قصه می آیند و نتوان کشتشان
چون یکی شان کشته می گردد، دو چندان می شوند
#حمید_حاجی_زاده
#کارون_حاجی_زاده
#ظلم_پایدار
٢٧ سال گذشته.
کارون حاجیزاده فراموش نشده.
وقتی رنج و کشتار را در این کشور میبینم،
دارم از چیزی حرف میزنم که باهاش زندگی کردهام.
این داستان هنوز تمام نشده.























