Arezzoo

یکی از مشمئزکننده‌ترین حرفها اینه که زیر عکس کسی که مبتلا شده به بیماری بنویسی: «این چرا این شکلی شده». تو چطوری انقدر نفهم شدی؟مغز تو کی اینطوری معیوب شده؟

عاشق خرید ادویه‌م با اینکه عاشق آشپزی نیستم. گشتن بین قفسه‌ها و آشنا شدن با ادویه‌های جدید. شاید چون این ادویه‌هان که بوی آشپزخونه رو میسازن.

برای شما هم پیش میاد که بخواین یه توییت جدید بنویسید و از خودتون بپرسید من این رو قبلاً توییت نکرده بودم؟

قهرمان کتابی که دارم میخونم رفت جلوی آینه و به خودش گفت: «داری پیر میشوی، داری یک آشغال گندیده میشوی». دقیقاً همین حس رو دارم.

آخه این جنگ و ترس از جنگ چی بود افتاد تو دامن زندگیای آلردی گهی و کثافت ما.

به هر کسی فکر می‌کنم یا از دنیا رفته یا مهاجرت کرده. حس می‌کنم زندگی اون سالها شبیه یک مهمونی بود، حالا خیلی وقته مهمونی تموم شده و ما تو تاریکی نشستیم.

اون بیرون تو خبرها جنگه، روی اتیکت قیمتها جنگه، تو سرم جنگه… جنگ اصلی همین آخریه. توی مغز من.

خیلی همه چی گرونه‌‌‌. من واقعاً نمیتونم.

رفته بودم سونوگرافی و بار دیگه شاهد رفتار بی‌ادبانه‌ و نگاه از بالا به پایین قشر پزشک بودم. وسط سونوگرافی یک سؤال پرسیدم و گفت اینجا فقط من سؤال می‌پرسم نه تو. چند ساعته که برگشتم و دارم خودم رو سرزنش می‌کنم که چرا سکوت کردم و جوابش رو ندادم.

در برابر این موج جدید افسردگی کاملاً بی‌سلاح و بی‌پناهم. چون آدم هر چقدر سنش بالاتر میره بیشتر میپذیره همینه که هست.

روزانه کیلو کیلو و خرمن خرمن حرص می‌خورم ولی خوبیش اینه که به قول فروغ: بعدها نام مرا باران و باد نرم می‌شویند از رخسار سنگ گور من گمنام می‌ماند به راه فارغ از افسانه‌های نام و ننگ.

کاش منم انقدر جوون بودم که توییتهام رو با «پسری که، دختری که» شروع می‌کردم.

هیچ نسبتی با زمانه‌ی خودم ندارم. مثل یک غریب تو این روزگار پرتلاطم گیر افتادم. از روان رنجورم جز تفاله‌ای باقی نمونده.

مدتهاست نمیخوام در جریان چیزی باشم اما در جریان همه چیز هستم. سخته این روزها در جریان نباشی حتی اگر خودت نخوای. من اخبار رو دنبال نمی‌کنم اما اخبار بدجور دنبالم میکنه.

سوشال‌مدیا کارکرد دیگه‌ای برام نداشت فقط در طول سالیان همواره بهم یادآوری کرد به همه داره خوش میگذره جز به من.

تایم‌لاینم شده تبلیغ کافه و رستوران. خسته‌م از این تبلیغ‌ها. من رو وارد تایم‌لاین زن‌های زیبای مغموم کنید.

دو‌تا از برگ‌های گیاه زرد شده بود، براش سونات مهتاب بتهوون رو پلی کردم. اومدم دیدم چند تا از برگ‌هاش افتادند. احساس می‌کنم همیشه حساس‌ترین و زودرنج‌ترین گیاه‌های ممکن رو برای خرید انتخاب می‌کنم، هیچ‌وقت هم سلیقه‌ی موسیقی‌شون رو درک نکردم.

تلویزیون داشت قصه‌های جزیره رو نشون میداد یادم افتاد بچه بودم چقدر دلم می‌خواست تو جهان سریال زندگی می‌کردم. خونه‌ها با کاغذ دیواری‌های گلدار، میزها و بوفه‌های چوبی، ظروف چینی، قاب عکسهای خانوادگی. لباسهای آستین پفدار، سنجاق سینه و از همه مهمتر اون فانوس دریایی.

«خوشبختی پشت کوه‌هاست و بدبختی پشت سر ما.»