نمیدانم چه مدت به ساعت خیره مانده بودم که زنگ در صدا خورد. قول داده بود تا شب بیاید. شب شده بود. از عصر دلشورهٔ خوشایندی داشتم؛ انگار دستهای عروسدریایی نورانی در شکمم شنا میکردند.
بوی عطرش زودتر از خودش وارد اتاق شد. هنوز در آغوش داشتمش که از کیفش بستهای کادوپیچ بیرون آورد و گفت: «بیا! این برای توست!»
نمیدانستم ادب حکم میکرد سر فرصت و با طمأنینه بازش کنم یا ذوقم را نشانش بدهم و همانجا کاغذکادو را مثل بچهها پارهپاره کنم. کار دوم را کردم.
جعبهای سیاه بود و درونش هم مکعبی سیاه قرار داشت.
پرسیدم: «این چیه؟»
گفت: «جعبهٔ تمام نواهای عالم.»
گفتم: «یعنی مثل الکساست؟ پس چرا هیچ دکمه و چراغی نداره؟»
گفت: «نگاهش کن!»
چند ثانیه بعد موسیقی زیبایی پخش شد. چیزی شبیه به «Marooned» پینکفلوید بود، اما فرق داشت.
پرسیدم: «این آهنگ مال کیه؟»
گفت: «نمیدونم. شاید نوازنده و آهنگسازش حتی هنوز به دنیا نیومده باشن. گفتم که! جعبهٔ همهٔ نواهای عالم! تو سازنده و خوانندهٔ بیشتر آهنگها رو هیچوقت نخواهی شناخت؛ فقط همیشه درستترین نوای عالم رو خواهی شنید.»
دوباره به جعبه نگاه کردم. ترانهٔ دیگری پخش شد؛ سبکش چیزی شبیه بلوز بود که رویش مردی با صدایی گرفته، خاطرهٔ آخرین بوسهٔ معشوقش را روایت میکرد:
«آخرین بار بود، آخرین بار
لبهای سرخش، آن لبهای سرخ
آخرین طعم شیرین زندگیام»
و ما بیوقفه بوسیدیم.
یه داستانک خیلی کوتاه جدید نوشتم که دوستش دارم زیاد. برم سر فرصت (مثلا یعنی طی دو ماه آینده) یه فریم براش تصویرسازی کنم.
2
8
222
برام نکتهٔ این توییت جذاب بود و البته برای من حروف «م تر و» هم قابلتشخیصند و حسب تجربهٔ خودم بهعنوان طراح میتونم بگم این احتمالاً سهوی نیست و اتفاقاً جذابیتشه که لایهٔ مفهومی کمرنگتری هم داخلش پنهانه.
بعضیا زیر توییت ایشون منشن دادن که شکلش با طراحی فعلی غالب ایستگاهها (دو سکوی جدا به جای یک سکوی مشترک) مغایرت داره. راستش به نظرم اساساً این ایرادشون وارد نیست. نشانهٔ گرافیکی قرار نیست نقشهٔ معماری یا بازنمایی دقیق واقعیت باشه؛ اتفاقاً ایجاز، انتزاع و انتقال گویای مفهوم با حداقل خطوط و فضاها از مهمترین ویژگیهای یک نشانهٔ موفقه.
حالا کاری ندارم که این نشانه شاید اواخر دههٔ شصت طراحی شده و آن زمان شکل ایستگاهها هم «احتمالاً» مشخص نبوده.
بار اول دو ماه پیش توی سوپرمارکت ترکی اینو اشتباهی جای پاپریکای سبز خریدم برای یه خوراکی که با سینهٔ مرغ و سیبزمینی و برنج درست میکنم.
اون روز موقع آشپزی دست راستم شروع کرد سوختن، فکر کردم حتماً موقع همزدن با بخار قابلمه سوخته.
غذا رو چشیدم برای اینکه ببینم آیا همهچیزش اندازهست که دیدم اوه اوه اوه اوه! چقدرررر تند شده!
نگو این پاپریکا نیست، یه چیزی شبیه چیلی و شاید دوبرابر تندتره، دستمم موقع تمیزکردن و خردکردنش مالیده شده بهش و اونطور سوزش گرفته!
از اون به بعد این خوشگل سبز شده پای ثابت همهٔ غذاها😚
و بله عین تهران، توی برلینم باید یکم ترکی بلد بود🤣 acı آجی=تند
3
36
5,261
Arvin retweeted
گنجور در کتابخوان شما به همت فرید احمدیان و هادی شهریور:
blog.ganjoor.net/1405/08/22/…
قبلا یه بار توی یکی از دورههام درباره signage مترو تهران و جزییاتی که مسعود سپهر بهش توجه کرده توضیح دادم. بنظرم هنوز یکی از بهترین نمونههای هویت بصری یکپارچه و کاربردیه. سپهر توی این پروژه از زمان خودش خیلی جلوتر و پیشتازتر بوده و واقعا شایسته احترامه
واقعاً این سوال جواب دقیقی نداره. جدا از اینکه شما بهنسبت کشور و شهر و زمان ورود و نوع ویزا و همسایه و دوست و رییس و شرکت و دانشگاه تجربهٔ کاملاً متفاوتی میتونید داشته باشید؛ به نسبت اینکه چقدر خودتونو درست میشناسید، چقدر مستقل بودین تا الان، چقدر توانایی تحمل واقعیت وجود خودتون رو در تنهایی دارید، چقدر عمیقید، چقدر درون/برونگرایید، چقدر سخت/آسانگیرید و بینهایت فاکتور دیگه بازم شرایط کاملاً ممکنه تغییر کنه. میشه یه چیزی تو مایهٔ ۱۰۰۰فاکتوریل حالت…
من شخصاً راضیام اما واقعاً مهاجرت یه بدهبستانه…. شما امنیتهایی رو میگیرید و امنیتهایی رو از دست میدید… تا مهاجرت نکرده باشید مفهوم بعضیاشو درک نمیکنید و هرچقدرم من دقیق بگم بازم فایده نداره… مسایل هویتی (نه هویت ایرانی، هویت فردی) چنان مثل خوره وجودتونو میگیره که باید خیلی مسلط باشید و قوی که حلشون کنید. بعضیا متوجهش نمیشن حتی، اگر نفهمید و آسانگیر باشد و به رقص و ورزش و پارتی بزنید خوبه، اگه بفهمید و بلد باشید تعارض درونی رو مدیریت کنید بازم خوبه، ولی اگر چیزی این بین باشید سخت بهتون میگذره.
حالا موضوع مغالطهٔ هزینهٔ مستغرق هم هست…
آدما برای پر کردن سوراخهای هویت به خودشون میقبولونند که شرایطشون بهترین شرایط ممکنه و هرچی بیشتر برن جلو بهترم میشه… البته احتمالاً تا حدی هم درسته. اما خب اینم یه نوع گول زدن خوده.
1
12
508


























