Έχετε ακούσει τη φράση «Αυτά δεν γίνονται ούτε στις ταινίες»; Κι όμως πολλές φορές η επικαιρότητα μας δίνει ειδήσεις και γεγονότα που θυμίζουν πλοκή κινηματογραφικής ταινίας. Με αφορμή την επικαιρότητα, λοιπόν, κάθε Σάββατο θα σας προτείνω μια ταινία αντί σχολίου. Οποιαδήποτε ομοιότητα με αληθινά πρόσωπα και καταστάσεις, είναι απολύτως συμπτωματική. Είναι;

Εδώ και τρεις εβδομάδες, μια οσμή αερίου διατηρεί κλειστό το σχολικό συγκρότημα της Γκράβας. Οι μέχρι τώρα έρευνες παραμένουν άκαρπες ως προς την αιτία της οσμής, όμως είναι πολύ αποκαλυπτικές για μια σειρά από άλλα, εξίσου σοβαρά, ζητήματα. Σημαντικότατες ελλείψεις στην ασφάλεια των εγκαταστάσεων οι οποίες ήρθαν να προστεθούν στην πολιτική απαξίωσης του δημόσιου σχολείου από μία κυβέρνηση η οποία κρύβεται και αδυνατεί να αναλάβει τις ευθύνες πετώντας το μπαλάκι όπου τη βολεύει.  Την ίδια ώρα που η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη είχε στα χέρια της τα 36 δισ. του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, μπόρεσε να δώσει πολλά από αυτά σε κολλητούς και απευθείας αναθέσεις, αλλά δεν μπόρεσε να δώσει τίποτα για τον εκσυγχρονισμό και την ανθεκτικότητα υποδομών όπως τα σχολεία.  Αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο. Οι έρευνες των αρμόδιων φορέων πρέπει να ενταθούν, να αποκλειστεί κάθε κίνδυνος και να γίνουν οι απαραίτητες ενέργειες για να γυρίσουν πίσω με ασφάλεια στις αίθουσες οι μαθητές.

Οι διαδοχικές αποτυχίες του κ. Μητσοτάκη καθιστούν επιτακτική μια νέα εθνική πυξίδα και επιστροφή στην πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική. Όταν οι ίδιοι οι βουλευτές της ΝΔ παραδέχονται ένας μετά τον άλλο την παταγώδη αποτυχία της εξωτερικής πολιτικής του, ο κ. Μητσοτάκης δεν μπορεί να συνεχίζει να σφυρίζει αδιάφορα. Του παρέδωσα μία χώρα με τον East Med στα σκαριά, με το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης με τη Κύπρο να προχωρά, με την Ελλάδα να πρωταγωνιστεί στις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή μας. Θα παραδώσει Τουρκολιβυκό Σύμφωνο και τα τουρκικά πολεμικά να παραβιάζουν τα κυριαρχικά μας δικαιώματα λίγα μίλια έξω από την Κάσο. Η στρατηγική του δεδομένου συμμάχου μας οδηγεί σε απανωτές εθνικές ήττες και υποχωρήσεις. Η χώρα χρειάζεται επειγόντως μια νέα εθνική πυξίδα και επιστροφή στην πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική. Και ο κ. Μητσοτάκης δεν είναι σε θέση αυτό να το υπηρετήσει.

Στις 25 Οκτωβρίου, ο Βραζιλιάνικος λαός καλείται να επιλέξει ανάμεσα στην Αριστερά και την ακροδεξιά, ανάμεσα στην πρόοδο και τον σκοταδισμό, ανάμεσα στη δημοκρατία και τον αυταρχισμό, ανάμεσα στον Λούλα και τον Μπολσονάρου.  Σε μια περίοδο όπου η ακροδεξιά βρίσκεται σε άνοδο παγκοσμίως και οι ευρωπαϊκοί λαοί διαμαρτύρονται απέναντι στην αδικία, τη φτώχεια και τις ανισότητες, ο αγώνας του Λούλα στη Βραζιλία μας εμπνέει.  Είναι ο αγώνας της κυβερνώσας Αριστεράς που προστατεύει τα εθνικά συμφέροντα και βρίσκει λύσεις στα καθημερινά προβλήματα του λαού για την αξιοπρέπεια των πολιτών και την κοινωνική δικαιοσύνη.  Με τον Λούλα. Με την Αριστερά. Με τις προοδευτικές δυνάμεις σε όλο τον κόσμο.  BORA LULA! No dia 25 de outubro, o povo brasileiro é chamado a escolher entre a esquerda e a extrema direita, entre o progresso e o obscurantismo, entre a democracia e o autoritarismo, entre Lula e Flávio Bolsonaro. Em um momento em que a extrema direita avança em todo o mundo e os povos da Europa protestam contra as injustiças, a pobreza e a desigualdade, a luta de Lula no Brasil nos inspira. É a luta da esquerda que governa, que protege os interesses nacionais e encontra soluções para os problemas cotidianos do povo, pela dignidade e pela justiça social. Com Lula, com a esquerda, com as forças progressistas de todo o mundo.  BORA LULA! @LulaOficial @ptbrasil

Η συνάντησή μου στην Καρδίτσα με νέους επαγγελματίες, όπως και όλες οι συζητήσεις και επαφές μου με τους καθημερινούς ανθρώπους, δικαιώνουν πλήρως την επιλογή μου ότι πρέπει να κατέβει κανείς στην κοινωνία κυρίως για να ακούσει, να συνειδητοποιήσει το βάθος και την πολυπλοκότητα των προβλημάτων και τελικά να βρεθούν αποτελεσματικές λύσεις και να δημιουργηθούν δυναμικές που θα κάνουν την πολιτική αλλαγή και την αλλαγή πολιτικής πράξη. «Όντως πάρα πολύς κόσμος γυρνάει στον τόπο του, στην επαρχία και μέσα σε ένα δύο χρόνια το πολύ έχει γυρίσει πάλι στην Αθήνα ή στο εξωτερικό όπου ήτανε. Ξέρει ότι στον τόπο του θα μπορούσε να ζει καλύτερα, αλλά στο τέλος δεν βρίσκει καμία ευκαιρία. Μάλιστα βρίσκει συνέχεια τοίχους και υποδομές κατεστραμμένες. Μια επιχείρηση φορολογείται το ίδιο σε ένα χωριό με δέκα κατοίκους, το ίδιο μες στο κέντρο της Αθήνας. Δεν μπορεί να υπάρξει ένα μπακάλικο το οποίο φορολογείται το ίδιο μέσα στο κέντρο της Αθήνας με ένα σούπερ μάρκετ. Προσπαθούνε και παλεύουνε με μηδενικές κερδοφορίες να δώσουν λύσεις σε κοινωνικά προβλήματα και βλέπουμε ότι το κράτος δεν ποντάρει καθόλου σε αυτό το πράγμα. Ενώ η κοινωνική οικονομία στην Ευρώπη σε πολλές χώρες είναι 10%, 20% και 30% όταν μπαίνει μέσα και στην συνεταιριστική οικονομία, στην Ελλάδα είναι 0,1%». «Υπάρχει άλλο μητρώο για τους αγροτικούς συνεταιρισμούς, άλλο μητρώο για τις οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, άλλο μητρώο για τους αστικούς συνεταιρισμούς, άλλο μητρώο για τις ΚΟΙΝΣΕΠ. Τα ποδοσφαιρικά σωματεία δεν θεωρούνται κοινωνική οικονομία, αν και στην πράξη βλέπουμε ότι ένα ποδοσφαιρικό σωματείο μπορεί να κρατήσει ένα χωριό ζωντανό. Θα βοηθούσε πολύ σε επίπεδο πολιτικό να δημιουργηθεί μια νομοθεσία ομπρέλα, ώστε να καταφέρουν αυτοί οι άνθρωποι να μιλάνε μεταξύ τους». Για την ΕΛΑΣ η κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία αποτελεί προτεραιότητα. Στη Θεσσαλονίκη εξαγγείλαμε ένα σχέδιο, το πρόγραμμα «Δικαίωμα να μένω στον τόπο μου» που είναι 400 εκατ. το χρόνο και αφορά τους κατοίκους σε χωριά κάτω των 1000 κατοίκων. Αφορά 210.000 χιλιάδες οικογένειες. Περιλαμβάνει φορολογικά κίνητρα και φυσικά μια σειρά από στοιχειώδεις δομές και υποδομές. Δηλαδή το να ξέρεις ότι το παιδί σου θα μπορεί να πάει σχολείο, ότι υπάρχει ένα κέντρο υγείας. Η ζωή στις μεγάλες πόλεις της περιφέρειας όπως είναι η Καρδίτσα, είναι ένα ξεχωριστό ζήτημα που απαιτεί άλλο σχεδιασμό. Να μπορεί ο καθένας να μείνει και να δημιουργήσει στον τόπο του, είναι θέμα κρίσιμο και εθνικής σημασίας.

Η δεύτερη ημέρα της περιοδείας στη Θεσσαλία, από την Αγιά και τη Μελιβοία ως τη Φαρκαδόνα και τον Παλαμά Καρδίτσας, επιβεβαιώνει ένα συμπέρασμα: δύο Ελλάδες συγκρούονται. Η Ελλάδα του μόχθου και της αξιοπρέπειας με την Ελλάδα της λαμογιάς και της διαπλοκής. Τα τελευταία χρόνια, αυτή η δεύτερη Ελλάδα έχει πάρει κεφάλι και ζει παρασιτικά εις βάρος των ανθρώπων που παράγουν. Στη Φαρκαδόνα, τρία χρόνια μετά τον Ντάνιελ, οι άνθρωποι περιμένουν ακόμη τις αποζημιώσεις. «Μας δώσανε 150 ευρώ». Τα κοπάδια δεν έχουν ανασυσταθεί, καθώς οι ζωονόσοι ήρθαν να αποτελειώσουν το καταστροφικό έργο του Ντάνιελ. Σε μια μονάδα με 600 πρόβατα, ο ιδιοκτήτης τα είδε να θανατώνονται όλα. «Είχα τουλάχιστον οκτώ μήνες να έρθω στον στάβλο». Η κυβέρνηση επέλεξε τη μαζική θανάτωση αντί για τον εμβολιασμό, για να μην αναγκαστεί να προχωρήσει σε καταγραφή του ζωικού κεφαλαίου και αποκαλυφθεί ο τεράστιος αριθμός των επιδοτήσεων -«μαϊμού» στις γαλάζιες ακρίδες του ΟΠΕΚΕΠΕ. Ζητάμε άμεση ανασύσταση των κοπαδιών με 100% αποζημίωση από ευρωπαϊκούς πόρους. Στη ΔΕΥΑ Αγιάς, οι εργαζόμενοι παλεύουν να μείνει το νερό δημόσιο αγαθό, την ώρα που η κυβέρνηση ανοίγει τον δρόμο για ιδιωτικοποίηση και καρτέλ, όπως έγινε με τη ΔΕΗ. Κι όμως, υπάρχει άλλος δρόμος. Στη Μελιβοία, ο Αγροτικός Συνεταιρισμός ξεκίνησε από το μηδέν το 2016 και έφτιαξε πρότυπη μονάδα κάστανου, επειδή τότε δίναμε εργαλεία στους αληθινούς παραγωγούς. Η ακρίβεια, η ενίσχυση των ανισοτήτων, η εγκατάλειψη της υπαίθρου, η απαξίωση της παραγωγής, οι «παγωμένες» ενεργειακές κοινότητες και τα 36 δισ. του Ταμείου Ανάκαμψης που δεν αξιοποιήθηκαν για τη θωράκιση και την ανάπτυξη της Περιφέρειας δείχνουν ότι ο μεγαλύτερος παράγοντας αστάθειας είναι οι ίδιες οι πολιτικές Μητσοτάκη. Η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη στέκεται στο πλευρό της Ελλάδας της αξιοπρέπειας και της προκοπής. Επιστρέφουμε στην Αθήνα, αλλά δεν ξεχνάμε την περιφέρεια. Στόχος μας να γυρίσουμε όλη την Ελλάδα και να σχεδιάσουμε μαζί, σε κάθε περιφερειακή ενότητα, κάθε πόλη και σε κάθε χωριό την αναγκαία για τη χώρα Παραγωγική Ανασυγκρότηση. Για να μπορεί ο καθένας να μένει, να δημιουργεί και να ονειρεύεται στον τόπο του.

Στη Φαρκαδόνα που επλήγη πριν 3 χρόνια από τον Ντάνιελ, όταν ρωτάς τι τους ενοχλεί περισσότερο, απαντούν η ακρίβεια. Σε αυτή την κατάσταση έχει περιέλθει ο κόσμος, που ακόμη περιμένει τις αποζημιώσεις για τις καταστροφές που υπέστη. «Τρία χρόνια και δεν έχουμε πάρει ούτε την αποζημίωση. Μας δώσανε 150 ευρώ». Τα κοπάδια ακόμα δεν έχουν ανασυσταθεί μιας και οι ζωονόσοι ήρθαν να αποτελειώσουν το καταστροφικό έργο του Ντάνιελ. Μοναδική παρηγοριά των κατοίκων της Φαρκαδόνας, το χιούμορ, αφού παρομοιάζουν τη διέλευση πάνω από την γκρεμισμένη γέφυρα στην Αγιά με δοκιμασία του Survivor. Μόνο που δεν πρόκειται για reality show, και η μαγική εικόνα της πραγματικότητας που παρουσιάζει η κυβέρνηση δεν πείθει κανέναν. Μια κυβέρνηση που όπως αποδεικνύεται έχει απαξιώσει πλήρως την παραγωγή και νοιάζεται μόνο για την επικοινωνία και για το πώς θα φτιάχνει πελατειακά δίκτυα για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Τον σχεδιασμό για τις ενεργειακές κοινότητες που θα ανακούφιζε τον αγροτικό κόσμο τον «πάγωσαν». Είχαν 36 δις. από το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας. Τι έκαναν; Μπορεί η κυβέρνηση να απαντήσει πόσα πήγαν σε έργα υποδομής; Τι έχει σχεδιαστεί; Πόσο θωρακισμένες είναι σήμερα αυτές οι περιοχές απέναντι στην κλιματική κρίση και τα καιρικά φαινόμενα; Δυστυχώς όλοι ξέρουμε τις απαντήσεις και είναι απογοητευτικές.

Και στον Παλαμά Καρδίτσας, όπως και σε κάθε σταθμό της περιοδείας μας στη Θεσσαλία, το συμπέρασμα που βγαίνει μιλώντας με τους πολίτες είναι ένα: Δύο Ελλάδες συγκρούονται. Από τη μία, οι άνθρωποι που αγωνιούν για την επόμενη μέρα των παιδιών τους και δεν θέλουν να τα βλέπουν να ζουν με το χέρι απλωμένο για ένα επίδομα. Από την άλλη, η Ελλάδα των κλειστών γραφείων, των κονέ, του ρουσφετιού και της λαμογιάς, που δεν φοβάται για τα παιδιά της, γιατί έχει ήδη το χέρι μέσα στα δημόσια ταμεία. Εμείς είμαστε εδώ για να στηρίξουμε την Ελλάδα της αξιοπρέπειας και της εντιμότητας. Το ερώτημα που μου έθεσαν οι άνθρωποι που συνάντησα χθες και σήμερα είναι υπαρξιακό. Και το απευθύνω στην κυβέρνηση και στον κ. Μητσοτάκη προσωπικά: Θέλουμε σε αυτόν τον τόπο να υπάρχει παραγωγή; Αν ναι, πρέπει να στηρίξουμε την Περιφέρεια, τον αγρότη και τον κτηνοτρόφο. Είναι ζήτημα εθνικής σημασίας, επιβίωσης και προοπτικής. Αυτή την αγωνία των απλών ανθρώπων δεν θα τη δείτε στα κανάλια. Εκεί, κάθε πρωί, θα ακούτε μόνο για τη «σταθερότητα», μην τυχόν και πάθουμε ζημιά, μην τυχόν και γίνουμε σαν τη Γαλλία του Μακρόν. Ας το πούμε λοιπόν ευθέως: ο υπ' αριθμόν ένα παράγοντας αβεβαιότητας και αστάθειας είναι οι ίδιες οι κυβερνητικές πολιτικές που οδηγούν τους ανθρώπους στην εξαθλίωση και τους παραγωγούς στη ζητιανιά και την αβεβαιότητα. Είναι ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης και οι πολιτικές του, που βυθίζουν την ύπαιθρο, την περιφέρεια, τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους στην εξαθλίωση. Και το χειρότερο απ' όλα: πάνω στην πλάτη των πραγματικών παραγωγών έχει στηθεί ένα πελατειακό δίκτυο από γαλάζιες ακρίδες, που νέμονται τον κόπο και τις επιδοτήσεις. Ε, λοιπόν αυτή τη κατάσταση θα ανατραπεί με τη ψήφο του ελληνικού λαού στις επερχόμενες εκλογές και με τις ευχές των πολιτών από τον Παλαμά Καρδίτσας.

Σε μία μικρή παράκαμψη του προγράμματος της περιοδείας μας, σταματήσαμε για λίγο στη Μελιβοία, Στον τόπο που βγαίνει περίπου ένα στα δέκα ελληνικά κάστανα. Ο Αγροτικός Συνεταιρισμός εδώ έχει καταφέρει κάτι το αξιοθαύμαστο: ξεκίνησαν από το μηδέν, σε συνθήκες κρίσης το 2016 κι έφτιαξαν μια πρότυπη μονάδα για τα κάστανα της περιοχής, η οποία τίποτα δεν έχει να ζηλέψει από αντίστοιχες ευρωπαϊκές. Κι αυτό το κατάφεραν γιατί παρά τις δυσκολίες που είχαμε να αντιμετωπίσουμε το 2016, είχαμε και τη δυνατότητα να δίνουμε εργαλεία στους αληθινούς παραγωγούς για να μείνουν στον τόπο τους και να δημιουργούν. Βλέπετε τότε δεν είχαμε ΟΠΕΚΕΠΕ και γαλάζιες ακρίδες να νέμονται τους κόπους των έντιμων καλλιεργητών και κτηνοτρόφων. Η σακούλα με τα μεγαλόκαρπα κάστανα, δώρο από τον Αγροτικό Συνεταιρισμό Μελιβοίας, χρήσιμη για τον χειμώνα που έρχεται, απόδειξη του τι μπορεί να καταφέρει η ελληνική παραγωγή αν στηριχθεί. Η δέσμευση της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης για την ενίσχυση των αληθινών παραγωγών δυναμώνει ακόμα περισσότερο. Θα πιάσουμε το νήμα από εκεί που το αφήσαμε και θα δουλέψουμε μαζί με τους ανθρώπους του μόχθου και της δημιουργίας στην Παραγωγική Ανασυγκρότηση του τόπου.

Επισκέφθηκα σήμερα μια κτηνοτροφική μονάδα που άλλοτε είχε 600 περίπου πρόβατα, και ο ιδιοκτήτης αναγκάστηκε πριν από 13 μήνες να τα θανατώσει όλα ένα προς ένα. «Αφού τα θανάτωσαν είχα τουλάχιστον οκτώ μήνες να έρθω στον στάβλο. Πήγα να έρθω μια μέρα και με έπιασε ένα τρέμουλο. Αλλά και τώρα δεν είμαστε καλά». Οι ζωονόσοι στη χώρα μας αντιμετωπίστηκαν με μια ιδιαιτερότητα. Όχι, με τον ενδεδειγμένο επιστημονικό τρόπο, με τον εμβολιασμό, ώστε να θωρακιστούν οι κτηνοτρόφοι για να μην οδηγηθούν στη θανάτωση των ζώων, αλλά με τη λογική της μαζικής θανάτωσης. Αυτό έχει οδηγήσει στην αποψίλωση της ζωικής παραγωγής στον τόπο μας. Και γιατί συνέβη αυτό; Συνέβη γιατί η κυβέρνηση δεν ήθελε να σπάσει το απόστημα του ΟΠΕΚΕΠΕ. Εάν προχωρούσε στον εμβολιασμό, οι αρμόδιες επιτροπές της ΕΕ θα ανάγκαζαν την ελληνική κυβέρνηση να καταγράψει το ζωικό κεφάλαιο. Και τότε θα φαινόταν ότι πάνω από το μισό των επιδοτήσεων είναι «μαϊμού». Είναι γαλάζια παιδιά, τα οποία παίρνουν επιδοτήσεις χωρίς να παράγουν. Η ανασύσταση των κοπαδιών πρέπει να ξεκινήσει άμεσα. Και όπως προβλέπουν οι ευρωπαϊκοί κανόνες η ανασύσταση πρέπει να γίνει με 100% αποζημίωση από ευρωπαϊκούς πόρους. Κραυγή αγωνίας από τους πραγματικούς κτηνοτρόφους που δεν έχει να κάνει μονάχα με το ζήτημα της επιβίωσης των ανθρώπων αυτών που είδαν σε μια μέρα το βιος τους να καταστρέφεται, αλλά με την δυνατότητα και την προοπτική να μείνουν στην παραγωγή. Η κυβέρνηση λοιπόν πρέπει να αποφασίσει. Θέλει στη χώρα μας να υπάρχει παραγωγή ή θέλει να υπάρχει ένα πελατειακό δίκτυο γαλάζιων ακρίδων, που νέμονται τον κόπο, τον ιδρώτα και τις αποζημιώσεις των ανθρώπων της παραγωγής; Είναι προφανές ότι θέλει το δεύτερο. Εμείς όμως πρέπει να αγωνιστούμε για να σταματήσει εδώ αυτή η κοροϊδία και για να λάβουν οι κτηνοτρόφοι, οι άνθρωποι της παραγωγής, αυτά που τους αξίζουν και να συνεχίσουν να ζουν στον τόπο τους.

Η πρώτη ημέρα της περιοδείας μας στη Θεσσαλία έγινε στα μέρη που ζει ο πραγματικός κόσμος με συναντήσεις στον δρόμο, στις καφετέριες και στα τσιπουράδικα, όχι σε προστατευμένα περιβάλλοντα με «ελεγχόμενες» συζητήσεις. Στον καφέ με τους επαγγελματίες της εστίασης άκουσα για τζίρους που εξανεμίζονται ανάμεσα σε ΦΠΑ και λογαριασμούς ρεύματος. Όταν το 40% του εισοδήματος πηγαίνει στο ενοίκιο, ο καφές και η έξοδος περνούν σε δεύτερη μοίρα. Στα τσιπουράδικα του Βόλου ανάμεσα σε πειράγματα για την τιμή του τσίπουρου η μόνιμη επωδός ήταν «δεν πάει άλλο». Και μια φράση που κρατάω: «Δεν πρέπει να κερδίσεις τον Μητσοτάκη, πρέπει να κερδίσεις τον λαό». Οι νέοι άνθρωποι μού μίλησαν για φοιτητές που δουλεύουν για να πληρώσουν ενοίκια 500 και 600 ευρώ, για εστίες σε κακή κατάσταση, για υποψήφιους διδάκτορες σε πλημμυρισμένα εργαστήρια. Για μια χώρα που έχει γίνει εχθρική στη νεότητα. Στα ΓΑΚ Μαγνησίας με αφορμή την επέτειο της απελευθέρωσης του Βόλου από τη γερμανική κατοχή, η ΕΛ.Α.Σ τίμησε τον ΕΛΑΣ. Σε μια εποχή ιστορικού αναθεωρητισμού, ευχαριστώ τους ανθρώπους που κρατούν ζωντανή τη μνήμη της Αντίστασης και τραβούν καθαρές γραμμές ανάμεσα σε όσους έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία και σε όσους νοσταλγούς του ναζισμού κάποιοι προσπαθούν σήμερα να ξεπλύνουν. Στην Αγιά μιλήσαμε για τις δύο Ελλάδες που ζουν κάτω από τον ίδιο ήλιο: την Ελλάδα του μόχθου και της παραγωγής, και την Ελλάδα της διαφθοράς που ζει παρασιτικά εις βάρος της. Μιλήσαμε όμως και για την Ελλάδα που θέλουμε και κυρίως για το πώς θα τη φτιάξουμε. Με το Εθνικό Ταμείο Σύγκλισης θέλουμε να συγκλίνουμε με την Ευρώπη, όχι με τα Βαλκάνια. Το κοινό νήμα όλων των συναντήσεων: η ακρίβεια, η στεγαστική κρίση και η εγκατάλειψη της παραγωγής καταστρέφουν την καθημερινότητα, και αυτό είναι πολιτική επιλογή. Ο κόσμος δεν ζητά μεγάλα λόγια. Ζητά σχέδιο εναλλακτικό και ρεαλιστικό, όχι μόνο πολιτική αλλαγή αλλά και αλλαγή πολιτικής. Συνεχίζουμε δυναμικά και τη δεύτερη ημέρα της περιοδείας με εφόδια τις κουβέντες, τα κεράσματα και την ειλικρινή στήριξη του κόσμου.

Στη ΔΕΥΑ Αγιάς με τους εργαζόμενους που προσπαθούν να διατηρήσουν τον χαρακτήρα του νερού ως δημόσιου αγαθού, αλλά και ως δικαίωμα. Οι πρωτοβουλίες της κυβέρνησης με την επέκταση των αρμοδιοτήτων και της γεωγραφικής εμβέλειας της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ είναι ενδεικτικές των πραγματικών προθέσεών της. Είναι προφανές πως γλυκάθηκαν με τη ΔΕΗ, με την είσοδο των funds και τη λειτουργία της με αμιγώς ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Θέλουν τις συνενώσεις των ΔΕΥΑ για να γίνουν νύφες πολύφερνες οι ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ που θα προσελκύσουν επενδυτές που όχι μόνο θα φέρουν την ιδιωτικοποίηση του νερού, αλλά φέρουν και το καρτέλ του νερού, ακριβώς όπως έγινε με τη ΔΕΗ και την ενέργεια. Με λίγους παίκτες που θα ορίζουν τις τιμές και τους καταναλωτές απλούς θεατές στο φαγοπότι, όπου θα καλούνται να πληρώσουν τον λογαριασμό. Ο άλλος δρόμος υπάρχει και είναι αυτός που έχουμε επιλέξει στηρίζοντας την Τοπική Αυτοδιοίκηση και τις δομές της. Οι ΔΕΥΑ πρέπει να διατηρήσουν τον χαρακτήρα τους, το νερό να παραμείνει δημόσιο αγαθό και καθολικά προσβάσιμο, όπως ακριβώς έχουμε σχεδιάσει και με την ενίσχυση των Ενεργειακών Κοινοτήτων.Με ενεργό ρόλο για την Τοπική Αυτοδιοίκηση στην παραγωγή, διανομή και αποθήκευση ενέργειας, με ουσιαστική λογοδοσία και κοινωνικό έλεγχο.

Μιλώντας στους κατοίκους της Αγιάς σκέφτηκα πως σε αυτόν τον τόπο και κάτω απ' τον ίδιο ήλιο ζουν δύο Ελλάδες. Ζει η Ελλάδα που αγωνιά να τα βγάλει πέρα με τον τίμιο ιδρώτα της, με τον μόχθο και την παραγωγή. Ζει και η Ελλάδα της λαμογιάς, της διαφθοράς και της διαπλοκής. Και ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, αυτή η δεύτερη Ελλάδα έχει πάρει κεφάλι και ζει παρασιτικά εις βάρος των ανθρώπων που παράγουν. Το 2019 ο μέσος μισθός στην Ελλάδα ήταν 78% μεγαλύτερος από τον αντίστοιχο μέσο μισθό της Βουλγαρίας. Σήμερα η Βουλγαρία μας έφτασε, είναι μόλις 17% παρακάτω ο μισθός στη Βουλγαρία. Το 2019 αφήσαμε ένα έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών 2 δισ. σήμερα αυτό έχει πάει στα 9,5 δισ. Τι σημαίνει αυτό; Ότι η χώρα δεν παράγει. Γιατί χάθηκε η μεγάλη ευκαιρία να στηριχθεί η παραγωγή. Γιατί χάθηκε η μεγάλη ευκαιρία να δημιουργηθούν υποδομές. Κι εμείς αυτή την ευκαιρία θα την ξαναδημιουργήσουμε με το Εθνικό Ταμείο Σύγκλισης, για να συγκλίνουμε πραγματικά με την Ευρώπη, όχι με τα Βαλκάνια εκεί όπου μας οδηγεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Γιατί αυτό που μας διαφοροποιεί από αυτή την την κυβέρνηση είναι πως όταν αναγκαστήκαμε σε επώδυνους συμβιβασμούς για να βγει η χώρα από την κρίση, για να βγούμε από τα μνημόνια και να μπορέσουμε να αναδιαρθρώσουμε το χρέος, να μπορέσουμε να ανακτήσουμε την αξιοπιστία, να βγάλουμε το κεφάλι έξω από το νερό, μαζεύαμε μέχρι και το τελευταίο ευρώ στα δημόσια ταμεία, όχι στα παντελόνια μας. Δεν τα κάναμε απευθείας αναθέσεις και κλειστούς διαγωνισμούς, δεν τα δίναμε σε μίζες.

H ΕΛ.Α.Σ πήγε να τιμήσει τον ΕΛΑΣ. Σε μια εποχή ιστορικού αναθεωρητισμού, που πολλοί επιδιώκουν να αποσυνδεθούν από τη συλλογική μνήμη γεγονότα και μνημεία με ισχυρό συμβολισμό, δεν θα μπορούσα να μην επισκεφθώ τα Αρχεία Νομού Μαγνησίας, έναν ιστορικό θησαυρό. «Η Θεσσαλία και η Μαγνησία έχουνε δυναμική παρουσία στο ΕΑΜικό ειδικά κίνημα. Από την δεκαετία 1980 οι αιτήσεις των αγωνιστών, οι οποίοι ζητούν από τις κατά τόπους νομαρχίες να αναγνωριστεί η αντιστασιακή τους δραστηριότητα. Ένα θέμα που θα σας ενδιέφερε γιατί απασχόλησε και την κυβέρνησή σας είναι οι αποζημιώσεις για θύματα ναζισμού. Να πάρουν μία αποζημίωση, η οποία ήταν και πενιχρή και συνήθως πήραν την πρώτη δόση και τις άλλες δύο δόσεις το κράτος τις ξέχασε. Χαιρόμαστε πάρα πολύ που μας τιμήσατε σήμερα τέτοια μέρα». Η χαρά και η τιμή ήταν όλη δική μου. Θερμά συγχαρητήρια στους ανθρώπους αυτούς για τη δουλειά που κάνουν, διατηρώντας ζωντανή την ιστορική μνήμη. Τραβώντας σαφείς διαχωριστικές γραμμές μεταξύ πραγματικών αγωνιστών που έδωσαν τη ζωή τους για την πατρίδα και την ελευθερία και αποφυλακισθέντων εγκληματιών για δολοφονίες ανθρώπων, νοσταλγών του ναζισμού και εχθρών της Δημοκρατίας, που κάποιοι για αλλότριους σκοπούς προσπαθούν να ξεπλύνουν. Γιατί ο λαός που δεν γνωρίζει την ιστορία του είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει.

Μετά τη χαμένη ευκαιρία του Ταμείου Ανάκαμψης -που αντί να πάει στη στήριξη υποδομών, ανθεκτικότητας και στήριξης της κοινωνικής προστασίας, πήγε στα ταμεία κάποιων μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων- είμαστε αναγκασμένοι να σχεδιάσουμε από μόνοι μας την αναπτυξιακή αναγέννηση της χώρας. Γι' αυτό και εμείς προβλέπουμε, μέσα σε ένα εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης που έχουμε εκπονήσει, τη δημιουργία ενός Εθνικού Ταμείου Σύγκλισης -σύγκλισης με την Ευρώπη, γιατί αποκλίνουμε, και συγκλίνουμε με τα Βαλκάνια- έτσι ώστε την επόμενη τετραετία 25 δισεκατομμύρια ευρώ να δοθούν κατά προτεραιότητα στην τοπική αυτοδιοίκηση, στην αγροτική παραγωγή, στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις με αναπτυξιακή προοπτική και με όραμα και στόχο την αποκέντρωση, την περιφερειακή ανάπτυξη και την παραγωγική ανασυγκρότηση. Δεύτερον: Αντιμετώπιση άμεση και ανακούφιση των πολιτών από το δυσβάσταχτο κόστος της καθημερινότητας, από το δυσβάσταχτο οικονομικό κόστος, από το δυσβάσταχτο κόστος ζωής.

Το βασικό πρόβλημα της Ευρώπης είναι ότι ακολουθεί πολιτικές που διαρρηγνύουν την κοινωνική συνοχή. Έχει χάσει το τρένο της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας, δεν έχει κανέναν ουσιαστικό διπλωματικό ρόλο στις διεθνείς εξελίξεις και ταυτόχρονα ότι δεν φροντίζει να αλλάξει αυτή τη στρατηγική. Το αποτέλεσμα είναι να διαρρηγνύεται η κοινωνική συνοχή και αυτό οδηγεί σε τρομακτικές ανισότητες και κάποια στιγμή η κοινωνία αντιδρά. Ο μόνος τρόπος για να προλάβεις την έκρηξη της κοινωνίας είναι να δημιουργήσεις συνθήκες δικαιοσύνης. Αυτό το καταφέρνεις με την αναδιανομή, με μια κυβέρνηση η οποία θα σταματήσει να νοιάζεται μονάχα για τους πλούσιους και για τις φοροαπαλλαγές τους και θα νοιαστεί για τους πραγματικούς καθημερινούς ανθρώπους, για το πώς θα μπορέσουν να παράξουν. Και με μια κυβέρνηση η οποία θα σταματήσει αυτή την απίστευτη διαφθορά και το πελατειακό κράτος.

Στον Βόλο μετά την τιμητική πρόσκλησή τους συνάντησα νέους ανθρώπους. Η συνάντηση ξεκίνησε με γέλια, αφού δεν μπορούσα να μην σχολιάσω τον «και α και ου και ΔΑΠ ΝΔΦΚ». Με τη μαχητικότητα της νιότης μού περιέγραψαν τη ζοφερή πραγματικότητα που βιώνουν, την έλλειψη προοπτικής και ελπίδας. «Είναι πολλοί φοιτητές, οι οποίοι παράλληλα με τις σπουδές τους εργάζονται, έτσι ώστε να εξασφαλίσουν το ενοίκιο και το φαγητό τους». «Κάποιοι μένουν σε φοιτητικές εστίες, όπου δυστυχώς οι συνθήκες είναι αρκετά δυσμενείς. Συνεπώς πολλοί επικεντρωνόμαστε περισσότερο στην εργασία και όχι τόσο στις σπουδές μας και καθυστερούμε να τις τελειώσουμε ή στη χειρότερη των περιπτώσεων τις παρατάμε». «Με τα ενοίκια και τις τιμές στο σούπερ μάρκετ στα ύψη, ο μισθός ενός νέου γεωπόνου δεν φτάνει. Πόσο μάλλον για να μείνει στην ύπαιθρο ή να ξεκινήσει κάτι δικό του». Πώς σας ακούγεται «ένας υποψήφιος διδάκτορας που ασχολείται με την αεροδυναμική να βρίσκεται σε ένα πλημμυρισμένο εργαστήριο χωρίς υποδομές»;. Ακούγοντας και μαθαίνοντας από τα παιδιά, που οι περισσότεροι απλώς κρίνουν, καταλήγει κανείς ότι η χώρα αυτή κατάντησε να είναι τελικά εχθρική στη νεότητα και ότι σε αυτόν τον τόπο για να μπορέσει κανείς να προχωρήσει, να σπουδάσει, να εργαστεί, για να μπορέσει να έχει όνειρα, ελπίδα, προοπτική, πρέπει ή να κατάγεται από πλούσια οικογένεια και να στηρίζουν οι γονείς ή να έχει άκρες στον γαλάζιο μηχανισμό, σε αυτή την κλίκα που λυμαίνεται δημόσιο χρήμα. Ο ξεσηκωμός των νέων ανθρώπων στη Γαλλία δεν είναι τυχαίος. Όταν στερείς από τα νέα παιδιά την ελπίδα και σπέρνεις απογοήτευση και αδιέξοδα θερίζεις οργή. Σαφώς η βία δεν αποτελεί λύση στα προβλήματα. Η αντίδραση όμως και η διεκδίκηση αποτελεί. Η κυβέρνηση γνωρίζει ότι με την πολιτική της γεννά ακραίες ανισότητες, πόνο και θυμό. Για αυτό και έχει κάθε λόγο να φοβάται τη λαϊκή οργή. Πώς να μην αγανακτήσει ο νέος/α στον Βόλο και σε κάθε πόλη, που πληρώνουν ενοίκια 500 και 600 ευρώ για ένα φοιτητικό δωμάτιο και τρώνε μακαρόνια έξι μέρες τη βδομάδα; Που δεν μπορούν να σπουδάσουν στο πανεπιστήμιο που πέτυχαν μετά από εισαγωγικές εξετάσεις; Που δεν έχουν φοιτητικές εστίες και σίτιση στο πανεπιστήμιο; Ο μόνος τρόπος για να προλάβεις την έκρηξη της κοινωνίας είναι να δημιουργήσεις συνθήκες δικαιοσύνης. Κάποια στιγμή πρέπει να φύγουμε από το ερώτημα πόσο κοστίζει και να πάμε στο ερώτημα πόσο αξίζει. Πόσο αξίζει λοιπόν το δικαίωμα να μένεις στον τόπο σου, το να μπορεί ένας εκπαιδευτικός να πάει στον Βόλο, στην Κρήτη, σε ένα νησί και να μην φεύγει το 80% του μισθού του στα ενοίκια. Είναι πολιτική επιλογή το ότι έχεις αφήσει όλα αυτά τα χρόνια την Golden Visa στη στέγη, για να αυξήσεις την τιμή των ακινήτων. Όπως πολιτική επιλογή ήταν να μην εντάξεις κανένα πρόγραμμα στέγης στο Ταμείο Ανάκαμψης και να δώσεις τα λεφτά σε ημετέρους. Υπάρχει άλλος δρόμος. Δεν είναι εύκολος, δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις, αλλά υπάρχει ο δρόμος της στήριξης της κοινωνικής πλειοψηφίας, ο δρόμος της στήριξης του Δημόσιου. Και αυτός ο δρόμος περνάει μέσα από τα χέρια των νέων ανθρώπων. Αυτό ήταν το μήνυμά μου στα παιδιά που... «έτσι και αλλιώς τα ξέρουν όλα».