ALT Ze nam plaats in de spreekkamer en begon gelijk met het legen van de Aldi-tas die ze bij zich had. Al pratend opende ik eerst de enveloppen van brieven en aanmaningen die nog ongeopend tussen de stapel papieren lagen en sorteerde ze in ver-schillende categorieën. Aan sommige enve-loppen was te zien dat ze langere tijd met haar en haar kinderen hadden meegeleefd op de eettafel. Koffievlekken. Vlekken van chocoladepasta naast de stapel papieren waar haar kinderen niet op mochten kleuren van mama. Hier en daar toch nog een envelop met tekeningen. Terwijl ik ondertussen vragen stelde, zocht ik zoveel mogelijk naar de meest re-cente brieven om vast te stellen hoe urgent haar situatie was, want op de vraag hoe hoog haar betalingsachterstanden waren, kon ze in tranen alleen maar zeggen: "Dat weet ik echt niet. Ik open bijna niets meer en als ik het wel doe, leg ik het eigenlijk snel weer weg."