मान्छेहरू पत्रिकाको साढे ७ हजार शब्दको रिपोर्ट सित्तैमा खोज्छन्। अब म रिसर्च डेटाको त चार्ज लिने सोच्दैछु। मेरो दबाइमा खर्च हुने मासिक ९ हजार दबाइ पसलले सित्तैमा दिँदैन।

गरिबको परिवारमा जन्मेँ। ५ कक्षामा पढ्दा जिल्ला फर्स्ट गरेँ। प्रधानअध्यापककी छ‍ोरीलाई बुढानिलकण्ठ पठाउन मेरो नाम काटे। लहानको परीक्षामै फेल भइन। मेरा पिता चिया बेच्थे। एक दिन खर्दारहरूका छोराले बाटोमा घेरेर - हामी खर्दार सुब्बाका छोरा यो चियावालको छोरो फर्सट हुनु पर्ने भनेर कुटे। पञ्चायतकालमा बस्नेतहरूक‍ो रजगजी थियोे । हाम्रो घर आयो नै लगाउन आए । पिताजीले संघर्ष गरेर तिनीहरूसँग टिक्यौं। सानै उमेरमा कहिले सुत्केरीम्यान भएँ, कहिले शिक्षक भएँ, कहिले लेखनदास भएँ। पत्रकारितामा लागेपछि अन्तर्राष्ट्रिय पुरस्कारदेखि राष्ट्रिय पत्रकारिता पुरस्कारसम्म पाएँ। आज मिडिया प्वाइन्टले घरमै ल्याएर सम्मानपत्र दिँदा मेरा ८७ वर्षका पिताजीको आँखाको चमक मैले मात्रै देखेँ। साथीहरू गएपछि तरक्क रोएँ। नियो इलाइटहरूभन्दा पर पनि समाजले मूल्यांकन गर्ने रहेछ। #EklaCholo