sita

از خوبی‌های موی باب اینه که هد زدن باهاش خیلی حال می‌ده. دوپس دوپس دوپس.

یا خدا عجب جنگی دارم با خودم

اگر اون کودک خوش‌خیالی که من باشم می‌دونست در بزرگسالی نه تنها خونه‌ و زندگی مستقل خودش رو نداره، بلکه برای یه برگر خوردن هم تعلل می‌کنه و تهش هم از خیرش می‌گذره، احتمالا همون موقع خودش رو سر به‌ نیست می‌کرد.

خدا لعنت کنه روزگار رو وقتی خوشگلی مثل من همش غمگینه.

روزهای دلگیر رو چطوری نجات بدیم؟

ای بابا، یالان دونیا

یه‌جوری میکاپ اسموکی کردم که حس می‌کنم چشم‌هام ۵کیلو سنگین‌تر شدن.

دخترا من تو رشت خال‌ می‌کوبم. اگر نیاز به خدمات تتو و مشاوره دارید، می‌تونید بهم پیام بدید. بوس. 💞 لینک پیجم: instagram.com/setayesh.ink?p…

خیلی غصه‌مه. آخه این چه زندگی‌ایه خداوکیلی؟ چرا انقدر همه‌چی دور و دست‌نیافتنیه؟

یا حضرت عباس

هرازگاهی چشمم می‌خوره به اون جای خالی و نمی‌دونم باید باهاش چیکار کنم. (مشکلات پدری امشب عمیق هیت می‌کنن.)

حالا بوس چرا نداریم این وسط؟

تا کمال‌گرا بفهمه امروز روز دختر یونیسفیه، عربیه یا اون یکی تا بدونه انتظار تبریک داشته باشه یا نه، عمل‌گرا سومین دسته‌گل تبریکش رو هم گرفته و استوری کرده.

انقدر نیاز به دوپامین و سروتونین و این هورمون‌پورمون‌های شادی دارم که نگو.

کاش دختر خوبی می‌بودم و می‌رفتم در کنجی از یک کافه‌ای، کارهای عقب‌افتاده‌م رو پیش می‌بردم.

با یک‌سری از غم‌هام نمی‌دونم چیکار کنم؛ همون‌هایی که می‌دونم تا آخرین نفس باهامن.

تنها یک گوشه‌ای از مرکز شهر نشستن و نگاه کردن به مردم کار جالبیه.

تو بگو حتی ذره‌ای میل به زندگی.