Duygusal zekâsı yüksek kişi, kimseden tam anlamıyla nefret edemez. Çünkü davranışın ardındaki ıstırabı görür. Öfkelense bile yüreğinin bir köşesinde anlayış yer bulur. Öfkesi zamanla sessizleşir. İnsanı anladıkça, affetmese de yargılamaktan uzaklaşır.
İşin sırrı kasmamak. Ne kadar rahat olursan, aşırı heyecan yapmazsan, sonuca ne kadar takılmazsan, ortaya çıkan şey o kadar güzel oluyor. Kendine güvendiğinde ve sürece odaklandığında zihnin çok daha özgür çalışıyor. Dönüp bir bakıyorsun, en iyi işlerin hep kasmadan yaptıkların.
İnsanı en çok yapmadığı işler yorar. Masada bulaşık mı kaldı? Hemen yıka. Aklına bir fikir mi geldi? Not al. Kitap mı okumak istiyorsun? Aç, iki sayfa oku. Hallettiğin her işle omzundan bir yük kalkıyor. Akşam çayı bile bir başka içiliyor. Gece yatarken aklında yarım iş kalmıyor.
İyi ki işin kolayına kaçmışım diyen birini hiç görmedim. Ama iyi ki vazgeçmemişim diyen çok. Kimi çıraklıktan başladığı mesleğini anlatıyor, kimi on yılda yazdığı kitabını. Hepsi bir ara bırakmak istemiş. Bir tanıdığım ellisinde yüzme öğrendi. Şimdi her hafta sonu havuza gidiyor.
Antik metinlerde klişe bir laf vardır, harbe de ticarete de girmemiş birinin sözünü ciddiye alma diye. Koltuğundan konuşan ahlakçıya güvenme yani. Hayatın sillesini yememiş, elini taşın altına koymamış, bir şeyi kaybetmek korkusuyla sabahlamamış kişinin bilgeliği hep eksik kalır.
Dünyada en karamsar sözler bazen en rahat yaşamlardan gelir. Schopenhauer babasından kalan mirasla yaşadı, her gün flüt çaldı, hiç geçim derdi çekmedi. Hayatın acıdan ibaret olduğunu da o yazdı. Epiktetos ise köle doğdu, Roma’dan sürüldü. Elinde olmayanı dert etmemeyi o öğretti.
Narsist biriyle baş etmenin en iyi yolu onunla uğraşmamak. Çünkü sen açıklama yaptıkça o bundan besleniyor. Ne kadar haklı olursan ol sonunda hep sen yoruluyorsun. En iyisi sessizce geri çekilip kendi alanına sahip çıkmak. Sen karşılık vermedikçe onun da söyleyecek sözü kalmıyor.


